Kategoria
Podkategoria: Kościół
O zakazie, jaki o. Mądel otrzymał od prowincjała krakowskich jezutiów, o. Wojciecha Ziółka poinformował portal Natemat.pl. To właśmie m.in. w tym serwisie o. Mądel wyrażał jaskrawe, często kontrowersyjne poglądy.
Wiara to nie ozdobnik naszego życia, ale jego fundament domagający się konkretnego zaangażowania. Dlatego właśnie Kościół proponuje nam Rok Wiary, kiedy to mamy, jak zachęca autor Listu do Hebrajczyków, „patrzeć na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala”. Mówił o tym Papież Franciszek w czasie niedzielnego spotkania z wiernymi na Anioł Pański. Nawiązując do dzisiejszej Ewangelii, w której Jezus zapowiada, że przyniesie podziały, Ojciec Święty zwrócił uwagę, iż słowa te należy właściwie interpretować, by nie ulec nieporozumieniu.
- Działania na rzecz tradycyjnej liturgii będą kontynuowane, bowiem zmiana papieża nie oznacza zerwania ciągłości tradycji, a ten, który następuje po poprzedniku nie wymyśla Kościoła na nowo – podkreślił ks. Bux, który jest ekspertem Kongregacji ds. Kultu Bożego. - Czasami sądzi się, że papież, na swoim urzędzie, kieruje się własnymi opiniami, ale to byłoby bardzo niepokojące. Jest jasne, że każdy papież ma swój własny temperament i własną historię, ale to nie one mają pierwszeństwo, lecz dobro Kościoła. Papież jest sługą, a nie panem, jak to mocno przypomina obecny papież – dodał duchowny.
Sprawa Franciszkanów Niepokalanej, a właściwie dekretu, który narzucił im rezygnację z odprawiania starszej formy Mszy trwa. Zakaz zawarty w dekrecie odejmuje także prywatne celebracje co jest niezgodne z prawem kościelnym zawartym w motu prorio "Summorum Pontificum" i instrukcji "Universae Ecclasiae".
„Beatyfikacja Br. Andrzeja z Palazuelo oraz trzydziestu dwóch Towarzyszy męczenników, przywodzi nam na myśl dramatyczne i smutne wydarzenia Wojny Domowej w Hiszpanii z lat 1936-1937. Chodzi o historię zasadniczo niedawną, pamiątkę okrucieństwa i bratobójczej nienawiści, które w
Do tak ostrych słów skłoniły go kazania arcybiskupów Józefa Michalika i Henryka Hosera, którym nie podoba się kierunek, w jakim zmierza współczesna cywilizacja, a do tego, sugerują, że istnieje Opatrzeność Boża, która chce i potrafi wkraczać w ludzkie dzieje. W takie rzeczy – zlaicyzowany chrześcijanin w rodzaju Jarosława Makowskiego już nie wierzy, i za miarę nowoczesności uznaje właśnie brak takiej wiary.
Inną odsłoną tego problemu jest kwestia oceny tego, na ile Bóg wzywa każdego z nas w konkretnej sytuacji do zawierzenia mu poprzez modlitwę i zdanie się na Jego działanie, a na ile oczekuje od nas wzięcia sprawy w swoje ręce i szukania pomocy u innych ludzi. Czy ci z nas, którzy widzieli cuda dokonywane w Imię Boże, bądź doświadczyli mocy Boga na własnej skórze nie mają czasami pokusy by sądzić, że szczera i pełna ufności modlitwa jest lekiem na wszelkie trudności i że Bóg bez naszego wysiłku wszystko za nas załatwi? Czy przypadkiem nie jest tak, że w wielu sytuacjach zachowujemy się jak ci Amerykanie, którzy nie skorzystali z pomocy lekarza dla swojego dziecka, bo wierzyli, że sama modlitwa wystarczy za lekarstwa?
Nie wykluczone, że obraz chrześcijańskiej refleksji na temat New Age został przekrzywiony przez nas, dziennikarzy i publicystów którzy tak lubimy robić „wywiad z egzorcystą”, „wywiad z demonologiem”, „wywiad z asystentem egzorcysty”. Te, nasze wytwory, niewątpliwie niosące ze sobą wiele wartości, nieraz jednak spłycają sprawę. Niekiedy, powodują w oczach czytelników silne związanie po raz pierwszy słyszanych tez, z wygłaszającymi je osobami. W efekcie ludziom się wydaje, że tak głosi jedynie Ks. Aleksander Posacki SJ, Ks. Przemysław Sawa, Robert Tekieli, S. Michaela Pawlik, Grzegorz Górny, Dominik Tarczyński, O John Bashobora i inni. Następnie zaś próbuje się obalać ich argumenty stosując chwyty personalne. Często obecnie następują dość podobne ataki skupiające się to na jednej to na drugiej osobie, albo na mediach, jak ostatnio na czasopiśmie „Egzorcysta”.
Walka, zmartwychwstanie, nadzieja. Te trzy kluczowe słowa stały dziś w centrum papieskiej homilii. Wzorem swych poprzedników Franciszek na Mszy uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny spotkał się z wiernymi w Castel Gandolfo. Pojechał tam samochodem z Watykanu. Eucharystię sprawował na placu przed Pałacem Apostolskim, bo kościół parafialny nie mógłby pomieścić uczestników, licznie przybyłych z wielu stron.Ojciec Święty nawiązał do dzisiejszych czytań mszalnych. Pierwsze, z Apokalipsy, mówi o walce niewiasty ze smokiem. Przedstawia ona zmaganie się Kościoła z odwiecznym nieprzyjacielem Boga, którym jest Zły. W tej walce, której muszą stawiać czoło wszyscy uczniowie Jezusa, Maryja nie zostawia nas samych.
O Wniebowzięciu Najświętszej Mary Panny nie dowiemy się z Ewangelii. Zaistnienie tego faktu, że jej ciało nie podległo skażeniu i rozkładowi tu na tej ziemi, znajduje swoją logikę jako element wielu wydarzeń związanych z Maryją.
Abp Hoser podkreślał, że zwycięstwo w 1920 roku było wynikiem potrójnego cudu: jedności narodowej, sztuki militarnej i Bożej Opatrzności. "W nocy z 14 na 15 sierpnia miał także miejsce cud objawienia się Najświętszej Maryi Panny nad oddziałami Armii Czerwonej, wywołując popłoch w jej szeregach, co jest udokumentowane świadectwami wielu uczestników wydarzeń sprzed 93 lat" - podkreślał ordynariusz warszawsko-praski.
„Wiecie, że obawiam się, gdy chrześcijanie pozostają w bezruchu – pisze Ojciec Święty. – Popadają wtedy w stagnację, jak woda w stawie. Boję się też tych, którym się zdaje, że «wszystko wiedzą», że są samowystarczalni. Nie zdając sobie z tego sprawy, stopniowo zamykają serce na Boga, a w końcu koncentrują się na sobie samych. Natomiast kiedy ktoś spotyka się z Jezusem, żyje zachwycony tym spotkaniem – podkreśla Papież. – Czuje potrzebę szukania Chrystusa w modlitwie, w czytaniu Ewangelii. Czuje potrzebę, by Go wielbić, poznawać. I czuje potrzebę głoszenia Go. A «głosić» znaczy być misjonarzem, nieść braciom imię, nauczanie, czyny Jezusa. Chrześcijanin idzie, staje się uczniem i głosi Chrystusa – konkluduje Franciszek. – Nie pozostaje w bezruchu, ale wychodzi poza siebie samego, by głosić braciom Jezusową Dobrą Nowinę”. Uroczystości 50-lecia diecezji Concepción odbyły się przedwczoraj wieczorem z udziałem ponad 15 tys. wiernych przybyłych z całego jej terytorium. Uczestnicy przeszli pro
Ta lekarka, misjonarka i obrończyni życia, która zginęła podczas trzęsienia ziemi na Haiti w 2010 roku, żyła – zdaniem świadomów – prawdziwie franciszkańskim duchem. To ona wpadła na pomysł powołania Duszpasterstwa Dzieci, którego celem było zmniejszenie śmiertelności niemowląt, a także pomoc matkom w okresie ciąży. Obecnie, tylko w Brazylii, założona przez nią organizacja pomaga 2 milionom matek i dwu milionom dzieci, a także otacza opieką niemal 100 tysięcy ciężarnych kobiet.
Poświęcenie świata Niepokalanemu Sercu Maryi nastąpi pod koniec Dnia Maryjnego Roku Wiary, który obchodzony będzie 12 i 13 października. Organizatorem Dnia Maryjnego jest Papieska Rada ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji. Do Watykanu na tę okazję przybędą członkowie ruchów i organizacji kościelnych, związanych z pobożnością maryjną. 12 października zaplanowana jest pielgrzymka do grobu św. Piotra w bazylice watykańskiej, a dzień później papież odprawi Msza św. na placu św. Piotra.
Temat ten powraca nieustannie w pracach naukowych jak i publicystyce. Co więcej, nie raz towarzyszył zmaganiom o wizerunek o. Maksymiliana Kolbe w świeckiej historiografii. Ale nie tylko – niejednokrotnie sugerowano, że ogłaszanie Kolbego świętym było błędem, ponieważ człowiek głoszący antysemityzm nie może, w świeckiej dogmatyce, dostąpić zbawienia. Rzecz jasna nie ma w antysemityzmie, jako nienawiści rasowej, niczego godnego pochwały – nie zapominajmy jednak – ludzie święci nie są ludźmi bezgrzesznymi. Pozostaje jednak pytanie czy Kolbe w ogóle był antysemitą? Rzeczywiście o. Maksymilian nie zawsze elegancko wypowiadał się o Żydach (czy też żydach – w druku pojawia się mała litera, gdy mowa jest o wyznaniu żydowskim, a nie narodzie). Kontrowersyjny skądinąd jezuita, ś.p. ks. Stanisław Musiał SJ, orędownik dialogu katolicko-żydowskiego tak o tym mówił: "Co do ojca Kolbego, to rzeczywiście niezbyt pochlebnie wyrażał się o Żydach. W jego tekstach możemy przeczytać, że nazywał ich słowam
