Kategoria
Podkategoria: Kościół
Karol Wojtyła napisał o Świętym Bracie Albercie w utworze „Brat naszego Boga”: „Będzie to próba przeniknięcia człowieka. Sama postać jest ściśle historyczna. Niemniej pomiędzy samą postacią a próbą jej przeniknięcia przebiega pasmo dla historii niedostępne. W ogóle bowiem człowiek ma to do siebie, że niepodobna go wyczerpać historycznie.”
„Jaki posiadamy obraz Boga? Może jawi się nam jako surowy sędzia, jako ktoś, kto ogranicza naszą swobodę życia – mówił Papież. – Ale całe Pismo Święte przypomina nam, że Bóg jest Żyjącym, tym, który daje życie i który wskazuje drogę życia w pełni. Myślę też o darze Dekalogu: drodze, jaką Bóg nam wskazuje, do życia prawdziwie wolnego, do życia w pełni. Dziesięć Przykazań nie jest hymnem do „nie” – nie czyń tego, nie wolno tego czy tamtego... Nie! To hymn do „tak” dla Boga, dla Miłości, dla życia. Drodzy przyjaciele, nasze życie jest pełne jedynie w Bogu, bo tylko On jest Żyjącym!” Franciszek nawiązał też do Ewangelii dzisiejszej niedzieli, w której grzeszna kobieta doświadcza miłosierdzia Boga w Chrystusie. Wówczas właśnie Papież zachęcił uczestników liturgii do okrzyku na cześć Boga żyjącego i miłosiernego. Zwrócił zarazem uwagę, że doświadczenie miłosierdzia i działania Ducha Świętego nie odrywa człowieka od realności życia. „Chrześcijanin jest człowiekiem duchowym, a to nie znaczy, ż
Zajmowała się wypasaniem bydła. Jej pobożność polegała na odmawianiu różańca i wierności modlitwie Anioł Pański, do której klękała niezależnie od okoliczności. Z jej pobożności podśmiewywano się, ale w końcu ją doceniano, choć mało kto za jej życia o tym miał odwagę wspominać, ponieważ społeczność wsi ją odrzucała. Cierpienia których doznawała, znosiła z wielką cierpliwością. Nigdy nie narzekała i nie złorzeczyła, choć było by to zrozumiałe w okrutnej sytuacji w jakiej się znalazła.
Błogosławiona Jolanta, patronka dnia dzisiejszego, średniowieczna księżna i zakonnica, jest szczególnie ważnym przykładem tego, iż w cywilizacji łacińskiej osiągamy świętość poprzez zwykłe czyny, nie potrzeba nadzwyczajności aby stać się świętym. Święty król, święty żebrak, święty rolnik, święta matka. Powolne budowanie. Błogosławiona Jolanta, żyjąca w XIII wieku, należała do całej rodziny świętych. Z najbliższej rodziny Jolanty aż 4 osoby czcimy jako święte lub błogosławione - św. Kinga i św. Małgorzata Węgierska, ciotka - św. Elżbieta i stryjenka - bł. Salomea.
Informacja o spotkaniu spowodowała liczne protesty Polaków. Czy słuszne?
Gdy kilka dni temu media poinformowały o wypowiedzianych przez Franciszka na zamkniętym spotkaniu słowach o homolobby już można było mieć pewność, że ostry kurs zostanie utrzymany. Papież nie wypowiadałby takich opinii, nawet na zamkniętych spotkaniach, jeśli nie chciałby jasno stawiać sprawy. Było przecież absolutnie oczywiste, że taka opinia musi wypłynąć i dotrzeć do opinii publicznej. Jeśli więc Franciszek wypowiedział ją, to ze świadomością, że dotrze ona do katolików i skłoni ich do modlitwy, ale i wsparcia jego walki z homoherezją i homolobby.
Jako pierwszy informacje o likwidacji seminarium podał na swoim blogu ks. Tadeusz Isakowicz-Zalewski. Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski przekonuje w specjalnym oświadczeniu, że jest to decyzja motywowana wyłącznie kwestiami lokalowymi, a także problemami związanymi z liczbą powołań. „Ponieważ budynek dotychczasowego seminarium duchownego w Sosnowcu przy ul. Bernardyńskiej 3 w Krakowie jest własnością archidiecezji częstochowskiej i musi być jej oddany, pociąga to za sobą przeniesienie aktualnie przebywającej tam wspólnoty seminarium sosnowieckiego do budynku seminarium archidiecezjalnego w Częstochowie. Ta współpraca rozpocznie się z nowym rokiem akademickim 2013/2014” – napisał w oświadczeniu ks. Józef Kloch. Kurie sosnowiecka i częstochowska potwierdzają te informacje.
Pani biskup żyje w związku z inną panią, zresztą z zawodu pastorką, a jedynym problemem w tym związku jest to, że obie panie nie mają czasu wychowywać syna. Poza tym sielanka, przerywana uczestnictwem w Paradach Równości i walką o równouprawnienie muzułmanów (bo geje i lesbijki to już są równouprawnieni). Nauczanie Biblii na temat homoseksualizmu pani biskupce oczywiście nie przeszkadza, bo przecież ona czyta ją w duchu współczesnym, tak by przestarzałe zasady moralne nie przeszkadzały w rozpustnym życiu.
„Jest on również wzorem pokory dla nas kapłanów. Jeśli my chlubimy się jedynie naszym curriculum, to na pewno zbłądzimy. Nie możemy głosić Jezusa Chrystusa Zbawiciela, bo w rzeczywistości nie doświadczamy, że Nim jest. Musimy być pokorni, ale konkretnie pokorni, w pierwszej osobie: Ja, imię i nazwisko, jestem grzesznikiem ze względu na to i na to i jeszcze na to. Tak jak św. Paweł, który mówił: prześladowałem Kościół. Tak jak on to mówi: konkretny grzesznik. Grzesznik, ale nie z taką pokorą, która wygląda jak ze świętego obrazka. Trzeba pokory prawdziwej” – powiedział Franciszek. Papież zauważył, że coś jest nie tak z chrześcijaninem, który nie potrafi przyznać się przed sobą i przed Kościołem do swoich grzechów. Taki człowiek nie potrafi zrozumieć piękna zbawienia, które daje nam Jezus. „Bracia, mamy skarb. Jest nim Jezus Chrystus Zbawiciel. Krzyż Jezusa Chrystusa. Tym skarbem się chlubimy. Przechowujemy go jednak w glinianych naczyniach. Chlubmy się również naszą kuracją, naszymi grz
Co konkretnie zarzuca Wiśniewska ks. Boshoborze? Otóż to, że uzurpuje on „sobie prawa do wskrzeszania zmarłych, których, o ile znam się na teologii, dokonywał raczej tylko Jezus Chrystus, ewentualnie św. Paweł i było to dość dawno?”. Tak między nami mówiąc to nie tylko Jezus, ale i św. Piotr, a do tego sam Chrystus obiecał swoim uczniom, że w Jego imię będą wyrzucać złe duchy, uzdrawiać, a nawet wstrzeszać. I albo Mu wierzymy albo nie. Trzeciej drogi nie ma.
Osiedlając się w bagnistej, odludnej dolinie niedaleko od Dijon, mnisi Roberta postanowili wiernie przestrzegać Reguły świętego Benedykta: z dala od zamków, miast i miejsc zamieszkałych, w całkowitym ubóstwie, bez nadań ziemskich, żyjąc wyłącznie z pracy własnych rąk, zachowując ścisłe milczenie; wszystko miało być proste i surowe ubiór z niebarwionej wełny, skromne posiłki, również kościół i sprawowana w nim liturgia, bez żadnych zbędnych dodatków, wspaniałych ceremonii...” (Bernard z Clairvaux, Piotr Czcigodny, Hugo z Amiens, Mnich Idung Polemika kluniacko-cysterska z XII wieku)
Dzisiejsze zamieszanie związane z polskim imamem Nezarem Charifem, który udzielił kontrowersyjnego wywiadu dziennikarzowi Dispatch International, przypomniało o bardziej realnych trudnościach, jakie pojawiają się w Polsce na styku państwa, instytucji religijnych i ludzi oczekujących tego, że mogą egzekwować swoje demokratyczne prawa.
„Gdy widzimy w gazetach albo w telewizji tak wiele wojen między chrześcijanami: jak to jest możliwe? Pośród Ludu Bożego tyle wojen! – mówił Papież. – To samo na osiedlach, w miejscach pracy – ileż wojen z powodu zawiści i zazdrości. Nawet w samej rodzinie – ileż wewnętrznych waśni. Musimy prosić Boga, by dał nam dobrze zrozumieć to prawo miłości. Jakże dobre i piękne jest wzajemne miłowanie się jak prawdziwi bracia, jakże piękne! Zróbmy dzisiaj pewną rzecz. Pewnie wszyscy mamy jakieś sympatie i antypatie, a może niemało z nas złości się na drugich. Przynajmniej tak powiedzmy Bogu: «Panie, jestem zły na tego człowieka. Ale modlę się za niego, proszę Cię». Trzeba modlić się za tych, na których się gniewamy. To piękny krok naprzód w tym prawie miłości. Zróbmy tak dzisiaj!” Kontekstem tych papieskich słów był główny temat katechezy – soborowa definicja Kościoła. W ten sposób przemówienie Franciszka streszczono w języku polskim: „W dzisiejszej katechezie Ojciec Święty przypomniał nam defini
Zwolennicy zakazu uboju rytualnego próbują przekonywać, że jest on okrutną zbrodnią na niewinnych zwierzętach, że nie wolno dopuścić, by w imię religii zabijano je w okrutny sposób, i że każdy, kto myśli inaczej jest pozbawionym empatii okrutnikiem, któremu obce są problemy „mniejszych braci”. Problem polega tylko na tym, że tak emocjonalne stawianie sprawy uniemożliwia poważną debatę nad istotnym problemem, który można sformułować następująco: co jest ważniejsze prawo do życia w zgodzie z wymaganiami własnej religii (jeśli nie szkodzą one innym osobom) czy prawa zwierząt? Inaczej mówiąc czy istotniejsza jest wolność sumienia i wyznania, jako jedno z praw ludzkich czy troska o zwierzęta?
Autor pochyla się nad nimi – nad Bractwem, biskupem i wywiadem – z największą i niekłamaną troską, podobną tej, z jaką o współczesnym Kościele wypowiada się Józefa Hennelowa (gdyby spod pióra redaktora Rowińskiego padły jeszcze słowa „jakież to smutne”, to sprawdziłbym, czy przez pomyłkę nie wszedłem na stronę internetową „Tygodnika Powszechnego”).
