Kategoria
Sekcja: Lifestyle i obyczaje
- Są argumenty mówiące: albo okno życia, albo śmierć. Nie mamy żadnych dowodów na to, że dzieci zostawiane w oknach życia inaczej trafiłyby na śmietnik, albo że ktoś by próbował je zabić. Należy pamiętać o tym, że dzieci, które zostawia się w oknach życia, to są dzieci zadbane, dobrze ubrane, zostawione z karteczkami – tłumaczy „Gazecie Wyborczej” Maria Keller-Hamela z Fundacji Dzieci Niczyje.
Mariusz Dzierżawski (Fundacja Pro - Prawo do Życia): Art. 8 ustawy o Rzeczniku Praw Dziecka przewiduje możliwość odwołania Rzecznika przed terminem. Punkt 3 mówi, że jest to możliwe wówczas, gdy Rzecznik sprzeniewierzy się ślubowaniu. Właśnie z tym mamy do czynienia w tej sytuacji. Oczywistym jest fakt, że Rzecznik Praw Dziecka sprzeniewierza się własnemu ślubowaniu. To jest oczywiste! Zgodnie z ustawą ma chronić dzieci, zwłaszcza chore i to od momentu poczęcia. Nie ma tu żadnych wątpliwości.
I dlatego Środa podkreśla, że okna życia to relikt. „To relikt epoki Dickensa. Trzeba szukać innych, bardziej systemowych, bardziej skutecznych, zgodnych z prawem rozwiązań. Należy przede wszystkim zracjonalizować i odczarować adopcję, nie może się ona wiązać - tak jak dzisiaj - z potępieniem i wykluczeniem kobiet, bo w potocznej opinii kobieta, która nie chce własnego dziecka, jest potworem, wybrykiem natury, uosobieniem zła. Nic dziwnego, że niektóre kobiety wolą zabić niechciane dziecko, niż narazić się na ten rodzaj odrzucenia” - oznajmia Środa w felietonie dla „Gazety Wyborczej”, jakby nie zauważając, że dzieciobójstwo jest w Polsce potępiane jednak mocniej, niż porzucenie dziecka.
Dyskusje nt. ochrony życia zawsze sprowadzają się do pytania, czy tuż po poczęciu mamy do czynienia z człowiekiem. A właściwie nie pytań, tylko do kategorycznej odpowiedzi zwolenników aborcji: nie. Z czym w takim razie mamy do czynienia? Na to już nie potrafią udzielić jasnej odpowiedzi, a określenie "istota ludzka" bardzo ciężko przechodzi przez gardła pełne ogólnikowych frazesów. "Prawo kobiety", "wybór", "zamordyzm" - zazwyczaj każda dyskusja kończy się takimi stwierdzeniami.
Fronda.pl: Dzisiaj Fundacja Pro - Prawo do Życia zorganizowała pikietę pod Belwederem w momencie, gdy rozpoczynał się międzynarodowy Kongres Praw Dziecka, organizowany przez Rzecznika Praw Dziecka Marka Michalaka. Dlaczego?
Aborcjoniści często powtarzają, że są zwolennikami wyboru dla kobiety. Spór o okna życia pokazuje jednak, że deklaracja taka niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Współcześni obrońcy aborcji są bowiem nie tyle za wyborem, ile za śmiercią. A ich celem jest nie tyle uwolnienie kobiet w trudnej sytuacji od konieczności wychowania dziecka, ile zamordowanie samego dziecka.
Wyniki CBOS-u szczególnie nie zaskakują. Jest jasne, że od jakiegoś czasu utrwaliło się przekonanie, że kompromis w sprawie aborcji jest doskonały, bo chroni z jednej strony opinie katolików, a z drugiej rzekome prawo kobiet do zabicia niewygodnego dziecka. Jeśli jednak sondaż ten nadal mnie dziwi, to tylko dlatego, że dowodzi to całkowitej nieracjonalności osób, które akceptują „kompromisowe prawo”, jako najlepsze z możliwych.
Komitet Praw Dziecka ONZ pod koniec listopada poinformował, że planuje wymóc na Parlamencie Europejskim i rekomendować rządom wydanie zakazu funkcjonowania tzw. okien życia. Komitet przekonuje, że dzieci mają prawo poznać swoich rodziców, a pozostawienie noworodka w oknie życia odbiera dziecku taką możliwość - podaje TVN.
W swojej niedawno wydanej książce „Mój szklany brzuch” Hey opisuje doświadczenia, które doprowadziły do tego, że w 1998 pozwoliła na abortowanie dziecka z syndromem Downa. – Nie chciałam aborcji – mówi teraz zapytana o książkę przez „Frankfurter Allgemeinen Sonntagszeitung”. Początkowo chciała przyjąć dziecko „takim, jakim jest”. Miała wówczas 46 lat i uświadomiła sobie, że chodzi o ciążę wysokiego ryzyka. Odmówiła jednak przeprowadzenia badania wód płodowych, „ponieważ wiedziała, że na podstawie takich badań identyfikowany jest syndrom Downa”. O upośledzeniu dziecka dowiedziała się jednak z badań przezierności karkowej poprzez USG.
Wprowadzanie edukacji seksualnej do szkół, jako przedmiotu obowiązkowego, nie jest – wbrew temu, co powtarzają jego obrońcy – walką o prawo do wiedzy o własnej seksualności, ale próbą wprowadzenia do programu agresywnej ideologii panseksualizmu, której celem jest ukształtowania człowieka bez moralności, nastawionego wyłącznie na agresywny hedonizm i konsumpcję. I nie ma w tym nic zaskakującego. Rodzina i małżeństwo jest ostatnią sferą, która opiera się jeszcze kreatorom nowego człowieka i nowego człowieczeństwa. Trzeba ją więc zniszczyć, niszcząc normalne podejście do seksualności młodych ludzi. Dlatego walka o ten przedmiot jest w istocie walką o dusze i sumienia młodych. Walką, w której nie wolno nam odpuścić.
- Destrukcja przez antykoncepcję integralności aktu małżeńskiego – jednoczącego i płodnego – ma straszne konsekwencje dla społeczeństwa i naszych dusz – podkreśla duchowny w liście do wspierających HLI. - Antykoncepcja jest, ujmując rzecz inaczej, odrzuceniem Bożego poglądu na rzeczywistość – dodaje.
W projekcie raportu „o eliminacji stereotypów płciowych z UE”, który został złożony przez skrajnie lewicowego holenderskiego europarlamentarzystę, znajdują się propozycje, by z programów szkolnych wyeliminować materiały, które pokazują mężczyzn i kobiety w ich tradycyjnych rolach, jako ojców i matki, bowiem materiały takie mają się przyczyniać do dyskryminacji płciowej. Ostro skrytykowane zostały także media, które pokazują kobiety i mężczyzn w normalnych rolach społecznych, przez co przyczyniają się do umacniania stereotypów płciowych.
- Rząd federalny powinien zrobić wszystko, by wyjaśnić te informacje. To źle, że dzieci zabijane są w łonach matek, ale teraz dowiedzieliśmy się, że nawet te, które są już chronione, zgodnie z kanadyjskim prawem, także są skazywane na śmierć – podkreśla Mary Ellen Douglas z organizacji National Organizer for Campaign Life Coalition.
