Autor
Redakcja
Migrated legacy fallback author.
Artykułów: 230328
Choć William Swinimer, członek lokalnego zboru Kościoła zielonoświątkowego, pokazywał się wcześniej w szkole w swej żółtej koszulce z napisem ostrzegającym przed zmarnowaniem życia, szkoła postanowiła go ukarać 27 kwietnia. Miała to zrobić na prośbę nauczycieli, którzy twierdzili, że napis obraża niechrześcijan.
I niestety nie jest to przesada. Decyzja miejskiej, warszawskiej spółki Warexpo, która zakazała wyeksponowania plakatów, w których „Solidarność” krytykuje polityków przeciwnych referendum, to najlepszy dowód na bliższe białoruskim niż demokratycznym standardy rządzącej obecnie Polską ekipy. Pomysł, by zakazać plakatów, tylko dlatego, że prezentują one polityków w niekorzystnym świetle (nie bez racji zresztą) i do tego nie są zgodne z linią najjaśniejszej partii rządzącej nie przynosi jej chluby.
Według abp. Martina, komisja miałaby przede wszystkim wyświetlić prawdę o tym, jak to możliwe, że zakonnik przez tak długi czas dopuszczał się pedofilii. Komisja taka według niego „jest niezbędna” i powinna mieć dostęp do materiałów ze śledztw kościelnych i państwowych w tej sprawie. Rzecznik kard. Brady’ego przyjął propozycję powołania komisji z zadowoleniem. Obecny prymas brał w 1975 r. udział w przesłuchaniu 14-letniego chłopca, będącego ofiarą o. Smytha i zdobył wiedzę o innych molestowanych przez niego dzieciach. Zarzuca mu się, że nie powiadomił o tym organów ścigania. Po przesłuchaniach drugiego chłopca ks. Brady rozmawiał na ten temat ze swoim biskupem, nie powiadomił natomiast rodziców dzieci. O. Smyth kontynuował swe nadużycia seksualne jeszcze przez 13 lat. W wydanym 2 maja oświadczeniu kard. Brady zaprzeczył, jakoby miał w związku ze stawianymi mu publicznie zarzutami zrezygnować z rządów pasterskich diecezją Armagh. Podkreślił, że w latach siedemdziesiątych nie było jakich
Erupcję talentu tego zadziwiającego chłopaka, który wykształcenie filmowe odebrał w wypożyczalni wideo w LA widać jednak już było we „Wściekłych psach”, które w wraz ze "Złym porucznikiem” ( pisałem o tym arcydziele na www.portalfilmowy.pl) zdefiniowały filmowe lata 90-te. Nie można również zapominać o znakomitym scenariuszu „Prawdziwego romansu”, który w tarantinowskim duchu (jak schrzanić scenariusz Q można się przekonać oglądając „Urodzonych morderców” Olivera Stone’a) zrealizował Tony Scott.
Po raz pierwszy na taką skalę odbyła się uroczystość upamiętniająca „Zośkowców”. Była modlitwa za poległych i zmarłych odmówiona przez ks. kapelana Żarskiego. Głos zabrali m.in. prof. Andrzej Kunert, Marzena Maria Grochowska z Towarzystwa Przyjaciół Warszawy i Tytus Karlikowski przewodniczący środowiska żołnierzy „Zośki”. Było wiele ciepłych słów i wzruszeń, zwłaszcza gdy szkolna młodzież przypomniała w programie artystycznym fragmenty wspomnień młodych żołnierzy z czasu okupacji i Powstania Warszawskiego.
- Napisałem wtedy felieton do „Gazety Polskiej” pt. „Nie zamiatać pod dywan”, który został opublikowany 8 listopada 2011 r. gdzie apelowałem do władz kościelnych. Opisałem te sytuacje, ale nie podawałem nazwisk tylko inicjały duchownych. Samobójstwo jest rzeczą szokującą, ale jeżeli kilku księży je popełnia to wymaga zbadania. Niestety władze kościelne nie podjęły wówczas żadnych działań.
Artykuł dotyczący aborcji i śmiertelności matek w Chile został opublikowany w ostatnich dniach na portalu PloSOne. Jego autorzy jasno pokazują, że prawny zakaz aborcji nie wpływa na wzrost śmiertelności matek. Z doświadczeń Chile można nawet wyciągnąć wnioski przeciwne: prawny zakaz zabijania korzystnie wpływa na wskaźniki śmiertelności kobiet.
Regularny spadek wyników dziennika rozpoczął się w 2009 roku. Wtedy rozpowszechnianie płatne razem “GW” wyniosło 370 407 egz., w 2010 roku spadło do 335 498 egz., w 2011 roku wyniosło 305 861 egz., a w pierwszych dwóch miesiącach br. zaledwie 275 257 egz.
Legalizacja zabijania chorych i starców (zwanej przez jej zwolenników eutanazją), poszerzenie dostępności do aborcji przez nieletnich, mocniejszy nacisk na edukację seksualną dzieci czy wreszcie walka z katolickimi szkołami, adopcja dla par homoseksualnych – to tylko część programu, jaki przygotował dla laickiej i tak Francji jej nowy prezydent. Francois Hollande może zatem pchnąć Francję na jeszcze bardziej radykalne tory. A jako, że jej wpływy w Europie są o wiele większe, niż Hiszpanii, wzmóc się może także nacisk na te kraje europejskie, które w rewolucji obyczajowej uczestniczyć nie chcą.
O tym wszystkim opowiada w przeglądzie prasy Tomasz P. Terlikowski
Komentując wyniki wyborów we Francji należy uwzględnić trzy płaszczyzny. Po pierwsze, jaką politykę wewnętrzną będzie prowadził nowy prezydent. To ważne dlatego, że prezydent Francji ma bardzo duże uprawnienia, nawet większe niż prezydent Stanów Zjednoczonych. Jego poglądy, będą bardzo rzutowały na wiele innych płaszczyzn. Pytanie tylko, czy Hollande będzie chciał realizować swój program. Czy to, co zgłaszał podczas kampanii wyborczej było tylko propozycjami, aby zdobyć jak najszersze poparcie, czy jednak część z tych zapowiedzi będzie realizowana?
Najważniejszym celem polskiej polityki powinno być utrwalenie i wzmocnienie naszej niepodległości. To zaś wymaga utrwalenia zmian politycznych, które nastąpiły na Wschodzie po rozpadzie Związku Sowieckiego. W interesie Polski jest, by Zachód wspierał niepodległość państw, które tam powstały, odrodzenie ich wolności politycznej i tożsamości narodowych, orientację prozachodnią w polityce tych krajów. I by reagował adekwatnie na przejawy tendencji postsowieckich. Był czas, że było to wspólną doktryną Rzeczypospolitej, wtedy, gdy podczas pomarańczowej rewolucji prozachodni kierunek ukraińskiej polityki wspierali w Kijowie Aleksander Kwaśniewski, Lech Kaczyński i Bronisław Komorowski. Szkoda, że ten czas minął. Dziś natomiast w oczywistym interesie Polski jest, by Zachód nie przyglądał się biernie jak na Ukrainie prorosyjski prezydent niszczy wolność polityczną. By nie traktowano jako rzeczy normalnej dręczenia w więzieniu przywódczyni opozycji. To przecież odnosi się do charakteru naszego
Siostra John Mary wstaje o godzinie drugiej w nocy na modlitwy, następnie uczestniczy we Mszy św., zmywa garnki, pracuje w gospodarstwie i wykonuje normalne prace domowe.
Uważam, że w tej sytuacji powinno się wyciągnąć konsekwencje. To jest niedopuszczalne, żeby stosować praktyki, po jakie sięga obecny prezydent Ukrainy Wiktor Janukowycz: dręczenie przedstawiciela opozycji w sposób, który grozi nawet jego śmiercią, zamknięcie w więzieniu. Tylko dlatego, że odbywają się zawody w piłce nożnej, które nota bene traktuje się niemal jak jakąś świętość, nie można tej sprawy w tym momencie podnosić. To właśnie jest najlepszy moment, by o tym mówić!
I niestety nie jest to pytanie całkowicie bezsensowne. Wystarczy przypomnieć twarde dane dotyczące uczestnictwa lekarzy w zbrodniach hitlerowskich. Połowa niemieckich lekarzy przed rokiem 1945 była członkami partii nazistowskiej, a 8 procent członkami SS (w porównaniu z 1 procentem Niemców w ogóle). Również później bywało trudno. Jednym z najbrutalniejszych seryjnych zabójców był dr Harold Shipman, który zamordował 218 swoich pacjentów. Colaianni przypomina też o zarzutach eutanazji ofiar huraganu Kathrina stawianych niektórym lekarzom, a także o ich uczestnictwie w torturach w Guantanamo.
