Kategoria
Sekcja: Lifestyle i obyczaje
Nie byłem w stanie przeczytać tekstu, który został w ten sposób zatytułowany. Zapewne dotyczył on kosztów wychowania i utrzymania dziecka. Tyle, że już sam tytuł był na tyle obrzydliwy, że odechciało mi się czytać dalej. Sugerował on bowiem, że dziecko jest pasożytem, z którym trzeba sobie jakoś poradzić, i który odbiera nam nasze kochane pieniążki.
George Weigel przemawiał podczas międzynarodowej konferencji pro life w Rzymie. I właśnie w jej trakcie przypomniał, jak dramatyczne skutki dla państwa i praw ludzkich ma uznanie przez państwo, że jakaś część jego obywateli może zostać pozbawiona prawa do życia, czyli fundamentalnego prawa człowieka.
Ale z jakiegoś dziwnego powodu media zachodnioeuropejskie nie biją z tego powodu braw postępowym Afrykańczykom. Nikt nie przekonuje, że to był konieczny ruch, bo przecież nie można przymykać oczu na miliony takich małżeństw (a przecież one już istnieją), brak postępowców, którzy przekonują, że wreszcie udało się zerwać z monogamicznym, ograniczającym chrześcijańskim modelem małżeństwa i zastąpić go układem bardziej otwartym.
Na kanonizację Jana Pawła II tłumnie ruszyli do Rzymu politycy. Sataniści potraktowali kanonizację jako okazję do plucia na Kościół i Świętego, czemu trudno się dziwić zważywszy czyje zlecenia wykonują. Ciekawszy jest przypadek polityków, którzy na Placu Świętego Piotra się znaleźli, ochoczo się tam fotografowali i wypowiadali do mediów. Brylowała Marszałek Sejmu Ewa Kopacz, która mówiła o swojej wielkiej radości z nowego świętego, który jak zauważyła „kochał ludzi. Tych najmłodszych ...".
Położna Agata Rejman ujawniła, że w szpitalu dokonywane są aborcje eugeniczne. Opowiedziała o swojej traumie związanej z asystowaniem przy zabijaniu dzieci. Rejman dostała od prezesa szpitala Pro-Familia swego rodzaju reprymendę z poleceniem odwołania swoich słów i zapłacenia 50 tys. zł.
- Jeśli tak dalej pójdzie, to w krótki czasie staniemy się krajem ludzi starszych – ostrzegał jeszcze w październiku ajatollah Ali Khamenei. - Dlaczego niektóre pary preferują posiadanie jednego czy dwójki dzieci? Dlaczego mężczyźni i kobiety stosują różne środki, żeby uniknąć posiadania dzieci? Nie jesteśmy krajem na 75 milionów ludzi, ale takim, który spokojnie może pomieścić 150 milionów, jeśli nie więcej – uzupełniał.
Reprezentanci szpitala Pro-Familia z Rzeszowa, którzy tłumaczyli się z dokonywanych w ich placówce „terminacji”, mówili o uśmierconych dzieciach „bezczaszkowiec”, „płód bez mózgu”. Czy możemy porozmawiać o dzieciach dotkniętych bezmózgowiem?
- Unia od jakiegoś czasu popada w barbarzyństwo. Unia jest we władaniu monopolu ideologicznego. Jesteśmy we władaniu krucjaty fanatyków, którzy mają obsesję na punkcie aborcji. To, że jesteśmy tu i rozmawiamy to ewenement. Trzeba powstrzymać monopol aborcyjny. Non possumus - podkreślił profesor.
Joanna Senyszyn podkreśliła, że występuje jako jedna z ostatnich Polek, żeby pokazać, że nie wszyscy Polacy są za życiem. - Zabieram głos, żeby zatrzeć złe wrażenie, że jesteśmy krajem katolickiego fundamentalizmu – mówiła Senyszyn.
Sophie Infeld podkreślała, że debata obecna jest debata o wartościach i dodawała, że zrobi wszystko, by zablokować tę inicjatywę. - Mówicie Państwo o godności niby ludzkiej, a co wtedy godnością kobiet, które nie mają dostępu do aborcji - grzmiała.
I dlatego zamiast z nimi polemizować słyszeliśmy tylko, że konieczny jest dialog, rozmowy, i że oni niezmiernie się cieszą, że komitet One of us zgłosił swój projekt. - Chcę podkreślić, że parlament bardzo się postarał, żeby zorganizować to wysłuchanie, bo to ostatni tydzień naszej pracy – mówiła Francois Castex z Komisji Prawnej. A inni biurokraci tylko jej wtórowali.
To ważny dzień również dla pokazania demokratycznej legitymizacji Unii Europejskiej – dodawał Puppinck. Obrońca życia podkreślał, że nie jest to koniec działania inicjatywy. - Nie zebraliśmy dwóch milionów głosów, żeby zrobić wysłuchanie. Z punktu widzenia demokracji oczekujemy, że Parlament i Komisja zajmie się nast projektem. I nie będzie że względu na jakieś osobiste motywy przeszkadzać w pracach ad tym projektem – apelował.
Socjaliści i inni aborcjoniści już robią wszystko, by ją zablokować, ale to może być pierwszy krok na drodze do ograniczenia finansowania aborcji w Afryce z pieniędzy podatników i zablokowania finansowania badań na ludzkich zarodkach z naszych podatków. Już w tej chwili widać, że inicjatywa wywołała popłoch wśród eurokratów. Nie po to przecież pozwolili oni na to, by obywatele państw unijnych mogli zgłaszać swoje projekty, żeby – niemal jako pierwsi – swój projekt złożyli obrońcy życia. Tak się jednak stało. I teraz zarówno Komisja jak i Unia ma problem. A my mamy szansę pokazać, że jesteśmy, i że nie chcemy, żeby ukradziono nam Europę.
Nie odbieram nikomu prawa do radości. Rozumiem ból rodziców, którzy nie mogli mieć dziecka i radość, gdy je mają (choć nie uważam, by emocje mogły zmienić jednoznacznie negatywną ocenę moralną zapłodnienia in vitro). Ale, jeśli już podajemy informacje, to chciałbym, żeby podawać je w całości. A zatem nie tylko, gdzie urodziły się dzieci z „rządowego” in vitro, ale również ile dzieci powołano do istnienia, ile zamrożono, ile pozostaje w tym stanie, ile się nie implantowało i obumarło. Wtedy będziemy mieć dopiero pełen obraz.
W tekście „Reducing Stigma in Reprductivie Health” Rebecca J. Cook i Bernard Dickens przekonują, że trzeba zerwać z moralną stygmatyzacją zarówno pracowników, jak i korzystających z „reprodukcyjnej opieki zdrowotnej” (pod taką nazwą ukrywają się zabójcy w fartuchach lekarskich pracujący w klinikach aborcyjnych i rodzice, którzy chcą zabić swoje dzieci).
