Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Podczas dzisiejszej prezentacji broszury biskupi Guy Harpigny i Johan Bonny w imieniu konferencji biskupiej uznali „ból zadany ofiarom przez nieuznawanie faktów”, jakich się dopuścili. Wskazali, że nadużycia seksualne są sprzeczne z etyką i przesłaniem, które Kościół chce głosić.
Jaki jest stosunek Kościoła do osób, które próbowały odebrać sobie życie, kiedy - i czy w ogóle - coś w tej materii się zmieniło, skąd pogrzeby "w niepoświęconej ziemi" i czy samobójca może być zbawiony? - portalowi Fronda.pl odpowiedzi udziela historyk Kościoła, redaktor "Christianitas", Michał Barcikowski.
„Godly Seed: American Evangelicals Confront Birth Control, 1873-1973” ukazuje, jak środowiskom proaborcyjnym i proantykoncepcyjnym udało się rozbić wspólnotę moralną chrześcijan w sprawie stosunku do antykoncepcji. Do lat 30. dwudziestego wieku stanowisko wszystkich chrześcijan w tej sprawie było wspólne. Chrześcijanie uważali, że o wielkości rodziny decydować ma Bóg, a nie człowiek posługujący się rozmaitymi sztucznymi technikami. Jednak później – w środowiskach protestanckich i to nawet ewangelikalnych – zaczęto uznawać, że sztuczna antykoncepcja jest dopuszczalna, a sprzeciw wobec niej to „sprawa katolików”.
Prezentujemy fragment książki ks. Andrzeja Zwolińskiego udostępnionej w bibliotece portalu Opoka.pl:
- Starotestamentowe rozumienie grzechu przypominało koncepcję tabu. Kto złamał tabu, stawał się przeklęty i skazany na cierpienie. Kto dotknął przeklętego, sam mógł stać się przeklęty. Owa tabuiczna nieczystość była więc rodzajem pecha, który powodował, że człowiekowi nim naznaczonemu nic się nie udawało i w niczym nie osiągał sukcesu - pisze Jarosław Moser w drugiej części "Rewolucja chrześcijańska".
Zwierzchnik Wspólnoty Anglikańskiej podkreślił, że nie zgodziłby się na wyświęcanie biskupów, którzy są aktywnymi homoseksualistami ze względu na tradycję oraz historyczne standardy, wymagające od księży homoseksualistów życia w wstrzemięźliwości.
77 procent z badanych określających siebie mianem prawosławnych nie uczestniczy w życiu parafialnym, 28 procent spośród nich zapewnia, że chciałoby w nim uczestniczyć, ale z różnych powodów nie ma takiej możliwości.
Księga proroka Izajasza jako znaki wieszczące apokalipsę wymienia życie bez Boga, kataklizmy i ekologiczna zagłada, bezpłodność ludzi. - Musimy się przygotować na koniec świata i przyjście Mesjasza - twierdzi rabin Tayson Herberger z warszawskiej gminy żydowskiej.
Chrześcijaństwo jest dziś największą religią świata. Jest to o tyle dziwne, że zarówno dzisiaj, jak i w przeszłości było ono praktycznie nieustannie atakowane, prześladowane, ośmieszane i deprecjonowane na różne sposoby, zarówno w krajach pogańskich, do których docierały pierwsze misje chrześcijańskie, jak i w samych krajach chrześcijańskich.
- Niebezpieczna jest sytuacja gdy TV Trwam, która jest telewizją o profilu katolickim, a jednocześnie krytycznie ocenia działania rządu i ma być w pewnym stopniu usunięta z rynku mediów. Nie przyznanie jej miejsca na multipleksie cyfrowym powoduje, powoduje, że wypadnie ona z telewizji kablowych.
W notach występuje określenie "arcybiskup katolicki", tak jakby można było zostać kardynałem, nie będąc katolikiem. Pośpiech jest złym doradcą i prowadzi do Wikipedii - podkreślił watykanista Luigi Accattoli na łamach niedzielnego wydania dziennika "Corriere della Sera". Watykanista zauważył, że watykański urząd odpowiedzialny za przygotowanie not biograficznych przyszłych kardynałów których nominowanie papież Benedykt XVI zapowiedział w uroczystość Trzech Króli, skopiował ich nieoficjalne sylwetki z Wikipedii, włącznie z wiadomościami z ich osobistego życia. Na dodatek zostały one w takie wersji przekazane dziennikarzom.
W ostatnich dniach przyszło mi pożegnać dwóch przyjaciół. Byli oni osobami z innego, starszego pokolenia, ale dla mojego, jak i jeszcze bardziej młodszego, pokolenia stali się autentycznymi wzorcami. Pierwszą z tych osób był ks. prałat Stanisław Mszal, dziekan dekanatu w Trzebini i emerytowany proboszcz w Psarach.
Czysty bełkot – tak najkrócej podsumować można „przemyślenia” Janusza Palikota, którymi podzielił się on z „Gazetą Wyborczą” (Co Bóg ma do Palikota..., 7-8.01.2011). I w zasadzie można by poprzestać na tej prostej konstatacji, gdyby nie fakt, że ten bełkot kształtuje ludzkie myślenie. A na to zgodzić się nie można.
Kongregacja Nauki Wiary opublikowała specjalną notę, zawierającą wskazówki duszpasterskie z okazji zbliżającego się Roku Wiary. W myśl listu apostolskiego Benedykta XVI „Porta fidei“, 11 października br. - w 50. rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II - rozpocznie się w całym Kościele katolickim Rok Wiary. Potrwa on do 24 listopada 2013 r. - do Niedzieli Chrystusa Króla. Nota podkreśla, że „Rok Wiary ma przyczynić się do nawrócenia do Jezusa i do odkrycia wiary”, aby wszyscy członkowie Kościoła stali się w dzisiejszym świecie „wiarygodnymi i radosnymi świadkami zmartwychwstałego Pana” oraz zdobyli zdolność pokazania wielu poszukującym „bramy wiary”.
- Dla mnie jest to szczególny sobór, bowiem tu zostałem ochrzczony, półtora miesiąca po urodzeniu. Mama opowiadała mi, że razem z sąsiadką przyniosły mnie do chrztu. Ojciec był członkiem KPZR, konsekwentnym i surowym człowiekiem, więc one zrobiły to w tajemnicy przed nim, w każdym razie wydawało się, że w tajemnicy – opowiadał Putin.
