Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Przemawiając do wyznawców Allacha w jednym z najbardziej konserwatywnych meczetów w Londynie (North London Central Mosque), Livingstone zapowiedział, że jeśli obejmie stanowisko burmistrza, będzie „kształcić masy Londyńczyków” na temat islamu.
Dla Marka zmartwychwstanie jest także kwestią odwagi. Kobiety idące rankiem do grobu są przytłoczone ciężarem wspomnień. Ich umiłowany nauczyciel nie żyje, a one nie potrafią podołać temu, co się stało, więc szukają ratunku w zajęciach prostych i konkretnych. Chcą wyprawić Jezusowi piękny pogrzeb. Owiną go w czyste płótna i ułożą w grobie do snu na wieki, nie żałując przy tym mirry ani aloesu. Ani łez. Kamień zamykający wejście do grobu jest bardzo ciężki. Martwią się tym kamieniem.
Po Zmartwychwstaniu Chrystusa grobowe płótna, w które było zawinięte Jego ciało, pozostały nienaruszone (por. J 20, 6-7). Fakt ten stał się dla Jana Ewangelisty widzialnym znakiem Zmartwychwstania. Z tych płócien grobowych Jezusa do naszych czasów zachował się Całun, który jest przechowywany w Turynie, oraz Chusta z Oviedo. Najcenniejszą relikwią chrześcijaństwa jest niewątpliwie Całun Turyński – lniane prześcieradło, o wymiarach 436 na 110 cm, na którym widnieje tajemnicze odbicie całego ciała Jezusa. Amerykańscy naukowcy z Instytutu Badań Kosmicznych NASA po serii skomplikowanych badań Całunu wydali oświadczenie, w którym stwierdzają: „Dla nas, uczonych, możliwość sfałszowania odbicia na Całunie byłaby większym cudem aniżeli Zmartwychwstanie Chrystusa, oznaczałaby bowiem, że cała nauka XX wieku nie dorównuje umysłowi fałszerza z XV w., co chyba jest niedorzecznością”. Od przeszło 100 lat Całun jest najbardziej badanym przedmiotem w historii, zajmują się tym najlepsi w świecie specjal
Choć Francja nie pierwszy raz była terroryzowana przez nastolatka, to po raz pierwszy terror którego doświadczyła był tak okrutny, bezwzględny i bolesny. Nie tylko dla najliczniejszej w Europie społeczności żydowskiej, namawianej w ostatnich dniach szczególnie uparcie przez polityków izraelskich od aliji (emigracji powrotnej do Izraela), ale również dla najliczniejszej w Europie Zachodniej społeczności muzułmańskiej. Ta ostatnia musiała bowiem zmierzyć się nie tylko z śmiercią francuskich żołnierzy, uczestników misji w Afganistanie, których rodzice podobnie jak rodzice Mohammada Merah urodzili się w Afryce Północnej, ale również będzie musiała jeszcze bardzo długo stawiać czoła napiętnowaniu związanemu z faktem, że szaleniec mordujący ludzi na ulicach Francji okazał się być nie francuskim Adersem Breivikiem - skrajnym prawicowcem, ale muzułmańskim radykałem. Merah zabijając żołnierzy francuskich maghrebskiego pochodzenia uśmiercał niejako ideał samego siebie. W przeszłości chciał bowie
- Kościół, to znaczy my wszyscy, my tu obecni w kościele, biskupi zjednoczeni z ludem, może przegrywać z rządem, z politykami. Ale dobrze wiemy, że nie wolno nam przegrać z narodem. Kościół ma trzymać z prostym człowiekiem, bo temu człowiekowi zaufał Chrystus i w tym człowieku jest siła, bo za niego umarł i zmartwychwstał. Warto dla Chrystusa żyć i umierać, bo kiedyś z Nim zmartwychwstaniemy – powiedział abp Józef Michalik. Zwrócił uwagę na problem niżu demograficznego i polityki rodzinnej. Jako receptę na te problemy wskazywał reformy moralne. – Nie pomogą żadne narzucania podatków, jeśli nie będzie pochylenia nad głęboką reformą moralną. Tylko narody moralne dochodzą do jakiegoś stałego, mocnego opartego na zdrowych fundamentach dobrobytu, a nie narody krętackie, zaplątane w różne układy – mówił metropolita przemyski. Abp Michalik podkreślił, że w Polsce, nieprzypadkowo przez niektóre środowiska, podsycany jest antyklerykalizm. – Trzeba, żebyśmy poczuli się odpowiedzialni za zmartwyc
Mocnych słów, jak zwykle włożonych w usta widzów (dziwnym trafem bezimiennych) nie brakuje. „Kicz”, „szok”, „kto to powiesił” - mają mówić odwiedzający kościół. I choć estetyka twórczości (także pozostałej Dowgiałły jest mi obca), to akurat tym razem będę bronił decyzji ks. Drozdowicza o powieszeniu tego obrazu w tym właśnie momencie. To jest bowiem właśnie obraz na Wielką Sobotę. Z mocą pokazujący, czym jest ten czas, czym jest Wielka Sobota, rozumiana przez pryzmat współczesnych wydarzeń, czytana przez „znaki czasu”.
Jeśli człowiek nie jest równie uczciwy jak inteligentny,
„Wiktoria pochodzi z rodziny ormiańskiej – wyjaśnił jej chrzestny, o. Andrzej Madej OMI, który w Turkmenii kieruje katolicką misją sui iuris. – Jej rodzice są uciekinierami z Baku w Azerbejdżanie. Na początku lat 80. w obliczu prześladowań przybyli do Turkmenistanu. Zamieszkali w Nebid Dat, w dzisiejszym Balkanabacie i tam urodziła się Wiktoria. Dwa lata temu wraz z rodzicami opuściła Turkmenistan i wyjechała do Rosji. Udało się zdobyć dla niej stypendium na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, gdzie studiuje nauki o rodzinie. W Rzymie dopełniła również przygotowań do przyjęcia sakramentu chrztu. Jej prośba została zaakceptowana przez Papieża i w czasie Wigilii Paschalnej dołączy do grona uczniów Chrystusa. Na chrzest córki przyjechała z Rosji jej mama”.
- Kamień od grobu został odsunięty! To przeżywamy i celebrujemy podczas najstarszej i największej w chrześcijaństwie liturgii, wigilii paschalnej. Odzyskujemy w Kościele sakralne miejsce tej liturgii. Ona rozpoczyna się po zachodzie słońca w sobotę wieczór, trwa w nocy i jest wejściem w noc. Dlatego, bo w nocy Bóg objawił życie. Pośród ciemności objawia światło.
Chrystus prawdziwie zmartwychwstał – ta prawda jest fundamentem naszej wiary. Bez niej chrześcijaństwo jest mitem, piękną (a dla niektórych niepiękną) baśnią. I właśnie odkrycia tej prawdy życzymy w tych szczególnych dniach wszystkim naszym czytelnikom.
Z jakimi relikwiami Męki Pańskiej mamy dziś do czynienia?
- Do koszyczka wkładamy to, co będzie na świątecznym stole. To jest symboliczne. Na pewno muszą być jajka – one są podstawowe. W modlitwie liturgicznej jest błogosławieństwo jajek i pokarmów, gdzie jest wymienione mięso i świąteczne pieczywo. Tak jest to ujęte w modlitwie. Jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby dodać to, co jemy w święta w gronie rodziny i gości. Przynosi się więc do święcenia oprócz jajek, chleb, kiełbasę czy wędlinę, sól, pieprz, widziałem chrzan, ciasto. Dzieci przynoszą baranki z cukru czy zajączki z czekolady - to nie przeszkadza.
Panie profesorze, w czytanym w niedziele palmową fragmencie opisującym mękę Jezusa Chrystusa można było usłyszeć, iż Piłat zdziwił się, że Chrystus umarł tak szybko. Jak wyglądała kara krzyża i skąd to zdziwienie rzymskiego prefekta Judei?
Apostołowie tego dnia byli sami. Mistrz odszedł, zapowiedzi zmartwychwstania nie były dla nich jeszcze zrozumiałe, nie rozumieli Pism. To była głęboka świadomość klęski, a nie spektakl, w którym wiedzieli, jak się wszystko skończy. Ich Pan umarł, ten, któremu zaufali przegrał. Zapowiedzi zwycięstwa nad śmiercią w tym momencie musiały wydawać się przesadzone. Strach, samotność, poczucie klęski, pragnienie ucieczki – to były zapewne ich uczucia.
Jeden z najbliższych uczniów Jezusa, Judasz, nie doświadczył – tak jak inni apostołowie – Zmartwychwstałego. Nie spotkał się z Mistrzem, który wrócił z cmentarza żywy. Bo wcześniej popełnił samobójstwo, powiesił się. Ewangeliści, a szczególnie św. Jan, pokazują Judasza jako człowieka, który coraz bardziej staczał się w zakłamanie, aż „wszedł w niego szatan”…
