Kategoria
Podkategoria: Kościół
- Pomysł marszu wziął się stąd, że pojechaliśmy na rekolekcje do domu, który prowadzi ks. Roman Hosz. On powiedział, że jemu się zawsze marzyło, aby mężczyźni pokazali, żeby Kościół nie jest tylko żeński. Opowiedział nam też, że gdy był w Jerozolimie, to zobaczył jak po modlitwie z meczetów wyszła rzeka mężczyzn. To pokazało ich siłę.
- Nie jest łatwo mówić o demokracji w zachodnim rozumieniu w krajach opartych na teokracji. Chrześcijaństwo rozdziela politykę od religii. Chcielibyśmy, aby islam i inne religie czyniły to samo - powiedział patriarcha, zaznaczając, że bez tego region skazany będzie na wojny domowe i rządy fundamentalistycznych reżimów. Zdaniem duchowego przywódcy maronitów społeczność międzynarodowa powinna dołożyć starań, aby powstrzymać rozprzestrzenianie się fundamentalizmu na świecie, a także zachęcić ludzi o umiarkowanych poglądach - do których, zdaniem patriarchy, zalicza się znaczna część muzułmanów - do przejęcia inicjatywy w krajach Bliskiego Wschodu.
- Katastrofy do nas przemawiają, kiedy poprzez środków masowego przekazu możemy być niemal w bezpośredniej bliskości wobec tragedii. Obserwowaliśmy katastrofy w Haiti, Iranie czy teraz w Turcji. Nie można mówić, że Bóg zsyła na ludzkość karę. Nie możemy budować nieludzkiego obrazu Boga. On do nas przemawia, również w taki wstrząsający sposób, kiedy widzimy ludzi martwych, zasypanych pod gruzami. Człowiek staje bezradny wobec tego, ale widzi, że śmierć istnieje na prawdę. Dziś filmy czy gry komputerowe pełne są śmierci i chęci zabijania. Na tym opierała się kultura pogańska, która budowała amfiteatry dla walczących ze sobą gladiatorów. Gdy widzimy kataklizm to wiemy, że śmierć istnieje na prawdę. Ona niemal dotyka człowieka ale nie wiem kiedy do nas przyjdzie.
Ks. Cezary Chwilczyński radzi, jak i do kogo się modlić. I tak św. Józef może nam pomóc znaleźć pracę, św. Juda od spraw beznadziejnych może przekonać szefa, by nas nie zwalniał, zaś o podwyżkę najlepiej poprosić św. Jadwigę Trzebnicką.
Ale, żeby rozmowa ta miała rzeczywiście sens, to musi być do bólu uczciwa. Z obu stron. Antyklerykałowie muszą zatem przestać kłamać na temat podatków (księża je wbrew temu, co twierdzą działacze lewicy płacą) czy katechezy (pieniądze na nią przeznaczane to przede wszystkim zwyczajne pensje, jakie otrzymuje każdy, kto pracuje w szkole), a my ludzie Kościoła musimy otwarcie mówić także o błędach czy winach, jakie zostały popełnione. A tych ostatnich nie brakuje ich. Najmocniejszym ciosem mogą być dokumenty czy wiedza, jaką ma Marek P., który przez lata pomagał śląskiemu i małopolskiemu Kościołowi w odzyskiwaniu majątku. Już teraz – w prywatnych rozmowach – księża przyznają, że to może być cios w autorytet Kościoła.
Uroczyste zamknięcie diecezjalnego etapu procesu beatyfikacyjnego męczenników warmińskich zaplanowano na początek listopada w olsztyńskiej archikatedrze św. Jakuba. Po tej uroczystości dokumenty dotyczące procesu beatyfikacyjnego zostaną przekazane do Watykanu. - „Męczennicy warmińscy” to jest taka ogólna nazwa. W tej liczbie jest 28 księży warmińskich, jedna siostra zakonna oraz pięć osób świeckich. Ludzie ci zginęli w Olsztynie i okolicach w czasie wojny z rąk żołnierzy hitlerowskich, ale w zdecydowanej większości z rąk żołnierzy radzieckich w styczniu i lutym 1945 roku - powiedział PAP abp Ziemba. Metropolita warmiński dodał, że zamknięcie procesu beatyfikacyjnego to w życiu lokalnego Kościoła bardzo ważne wydarzenie.
S. Elwira przypomina, że Holandia miała kiedyś wielu misjonarzy. Sama więc też zaczęła się zastanawiać, gdzie mogłaby głosić Chrystusa. - Zadałem sobie pytanie: „gdzie powinnam znaleźć nowych ludzi? - mówi siostra, i w 2001 r. postanowiła zarzucić sieci w.. sieci. Dziś siostra z Maastricht otrzymuje dziennie 300 maili, w większości od ludzi młodych.
- Mogę poinformować, że otrzymałem dużo różnych świadectw o doznanych łaskach. Sygnały te są na tyle znaczące, że poprosiłem o dokumentację medyczną tych przypadków. Wtedy będę mógł je poddać badaniom merytorycznym - wyjaśnił ksiądz Oder w sobotę, gdy po raz pierwszy obchodzony jest dzień wspomnienia liturgicznego Jana Pawła II.
Swoją homilię abp Budzik rozpoczął od przywołania wyznania św. Piotra w odpowiedzi na pytanie Chrystusa:„czy miłujesz mnie więcej”? „Takie pytanie stawia nam Chrystus, gdy powierza nam kolejne zadanie na drodze naszego życia i powołania; gdy konfrontuje nas z nowym wyzwaniem, które trzeba podjąć. Każdy z nas winien odpowiedzieć z pokorą, ale i z determinacją Piotra ‘Panie, Ty wszystko wiesz’” – mówił nowy arcybiskup lubelski.
W Europie Zachodniej socjalistyczne bojówki organizują protesty tzw. Oburzonych, którym towarzyszą antyklerykalne nastroje prowadzące m.in. do profanacji. Czy w Polsce realny jest podobny scenariusz?
W Kościele katolickim w ciągu ostatnich osiemdziesięciu lat sformułowano bardzo pozytywny obraz myśli teologicznej Marcina Lutra. Teraz – zdaniem hierarchy – nadszedł czas, by protestanci zaczęli przychylniej i głębiej spoglądać na myśl katolickich oponentów twórcy Reformacji.
Emerytowany ordynariusz Hongkongu nie zgadza się z komunizacją szkół prowadzonych przez Kościół na obszarze tego specjalnego obszaru administracyjnego Chin. Strona katolicka przegrała w sądzie apelacyjnym Hongkongu długoletnia batalię w obronie autonomii szkolnej. Obecnie musi wprowadzić do zarządów swoich placówek osoby narzucone przez komunistyczną administrację.
Kiedyś dla Pawła liczyły się tylko mecze, picie piwa i zadymy. Miał gdzieś praktyki religijne. Istotniejsze były wypastowane glany, odpowiednio dobrane sznurówki i regularne golenie głowy. Dopiero spotkanie Beaty, śmierć młodszego brata i pomoc przy egzorcyzmach sprawiły, że Wiara stała się dla niego najważniejsza. Chłopak specjalnie dla portalu Fronda.pl opowiada swoją dramatyczną historię – pisze Aleksander Majewski.
Po pierwsze: problem anonimowości. W kościołach czyta się nam listy Episkopatu Polski. Ich siłą ma być m.in. to, że wyrażają wspólne stanowisko ogółu biskupów. Ale "ogół" nie ma twarzy, więc czasami mocniej brzmi wypowiedź pojedynczego hierarchy do kamery, nawet jeśli mówi on faktycznie coś innego, nawet coś sprzecznego z tym, pod czym podpisał się kolegialnie Episkopat Polski. Powstaje wrażenie, że oficjalne komunikaty są tylko rytuałem, a "tak naprawdę" biskupi uważają inaczej. To także kwestia języka: listy czasami przypominają referaty popularnonaukowe, mało w nich życia. Po drugie: problem praktyczności. Jest faktem, że w ciągu ponad dwudziestu lat nowej niepodległości pod egidą Episkopatu Polski nie zrodziła się lub nie przetrwała niemal żadna znacząca inicjatywa, wzmacniająca strukturalnie życie katolickie: ani gazeta ogólnopolska, ani radio, ani telewizja, ani żaden dynamiczny ruch społeczny, ani jakaś znacząca inicjatywa edukacyjna (pewnym pocieszającym wyjątkiem jest Fundacja
- Ks. Jerzy miał słabość do gadżetów mechanicznych i elektronicznych. Fascynowały go nowe typy telefonów, samochody. Miał kolorowy telewizor na pilota, co nie było wtedy tak powszechne jak dziś. To go bawiło w szarym czasie PRL. Lubił też dostawać solidarnościowe i niepodleglościowe znaczki do wpinania i pamiątki.
