Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Czemu egzorcyści i ich wyzwoleni „pacjenci” opowiadają o swoich doświadczeniach. Czy jest to przechwałka? Pogoń za sensacją? Publiczne pranie brudów? Czy nie wystarczyłby naukowy przekaz treści? Zastanówmy się czym jest „świadectwo”, w jaki sposób wychwalamy nim Pana Boga i czemu można za nie od Złego oberwać.
Polityk, choć przyznaje, że nie zna dokładnej treści watykańskiego oświadczenia, podkreśla, że podziela opinie według których należy szanować poglądy innych osób.
Nie jestem fanem Mahometa. Wiem, że jego życiorys nie jest tak kryształowy, jak chcieliby jego wyznawcy, a religia przez niego stworzona jest w istocie cofnięciem monoteizmu do czasów sprzed Nowym Przymierzem (a w istocie nawet przez judaizm). Nie ma w islamie głębokiej antropologii Księgi Rodzaju czy realnej miłości do Boga, która zastąpiona jest niewolniczym niemal posłuszeństwem. Ale to wszystko nie oznacza, że godzę się na obrażanie uczuć religijnych muzułmanów. One także powinny być chronione, niezależnie od tego, czy sami muzułmanie chronią w swoich krajach uczuć czy praw chrześcijan. Nasze działania moralne nie powinny być bowiem uzależnione od tego, czy inni działają moralnie. A nasza doktryna nie powinna upodabniać się do doktryny muzułmanów. A tym właśnie byłaby rezygnacja z szacunku dla innych religii, ze świadomości wagi wolności religijnej.
Benedykt XVI będzie w Libanie głosem proroczym, przypomni o tym, jakie są zadania chrześcijan, będzie apelował o pokój i dialog, a przede wszystkim głosił Jezusa Chrystusa. Aby jego misja była skuteczna ludzie, nie tylko w tamtym regionie muszą otworzyć uszy na Ewangelię, na głos Boży. Modlitwa o takie otwarcie, o zdolność słuchania jest teraz naszym zadaniem, tak by Papieża otaczała modlitwa Kościoła. W tych dniach ta modlitwa jest szczególnie ważna.
To ona napisała „Małgośkę” dla Maryli Rodowicz i „Eurydyki tańczące”, które najpierw śpiewała Helena Majdaniec, a później Anna German. Karierę zahamowały problemy zdrowotne, ale zmieniła miejsca zamieszkania i poznała tarocistę Ryszarda Zawadzkiego, z którym połączyła ją przyjaźń i zamiłowanie do ezoteryki.
Watykański dyplomata zwrócił uwagę, że amerykańska wrażliwość na wolność wyznania miała zasadniczy wpływ na treść wydanej przez ONZ Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Amerykańskie doświadczenie tej wolności i wyraz, jaki znajduje ona w konstytucji USA, są stale inspiracją dla uczonych i prawodawców w innych częściach świata, także w Europie. Skorzystał z tego również Kościół katolicki, formułując na Soborze Watykańskim II deklarację o wolności religijnej. Stany Zjednoczone i tamtejszy Kościół nadal pełnią globalną rolę w obronie swobód religijnych, które są gwarancją dla wszystkich praw człowieka. Broniąc tej wolności, umożliwiamy innym stawać się w pełni ludźmi – dodał abp Tomasi.
- Jestem w stanie sobie wyobrazić taką sytuację, w której pracodawca chce sprawdzić pracownika z perspektywą dalszego zatrudnienia, jeśli dobrze wykona powierzoną mu pracę. Takie postępowanie jest w porządku. Jeżeli pracodawca jednak od samego początku zakłada, że pracownika wykorzysta i w żadnym wypadku nie zatrudni go na korzystniejszych warunkach, to możemy mieć do czynienia z grzechem chciwości - zysk ponad wszystko.
Powodów tak dużego poparcia polskiego społeczeństwa dla In vitro jest kilka. Jednym z nich jest brak wiedzy na temat przebiegu samej procedury In vitro. Czym ona tak naprawdę jest, jakie pociąga za sobą konsekwencje czysto medyczne, zarówno dla zdrowia kobiety jak i dziecka? Z jakimi wiąże się zagrożeniami? Powodem braku tego typu informacji jest potworna presja środowisk wspierających In vitro w mediach. To są środowiska dysponujące ogromnymi pieniędzmi. Jednocześnie są one nieformalnie powiązane z lobby antykoncepcyjnym i aborcyjnym, w wykorzystaniu zaawansowanych technologii medycznych nieuwzględniających integralnej wizji ludzkiej osoby i ludzkiej płciowości. W takiej sytuacji trudno się dziwić, że informacje na temat negatywnych skutków in vitro są wytłumiane.
Dlaczego zdecydowałeś się wydać cykl Widzialne i Niewidzialne?
Czy ma ksiądz informacje o nieprzeczytaniu w kościołach Przesłania?
Troska Kościoła o godne miejsce uobecniania Pamiątki Pana
Cytat z recenzji tej książki, nie z samej książki:
I jak potrafiłem, starałem się wytłumaczyć dlaczego. Po pierwsze i najważniejsze - z posłuszeństwa biskupom. To posłuszeństwo wiary. Kościół katolicki jest Kościołem Chrystusowym i apostolskim. Założył go Chrystus na Piotrze i apostołach. Chrystus wiedział, że Piotr, synowie Zebedeusza, Lewi Mateusz, to ludzie słabi, lękliwi, ambitni, słabej wiary, przywiązani bardziej do tego, co materialne, zazdrośni, podatni na "wzgląd ludzki" jak to się dawniej mówiło, czyli przesadnie wrażliwi, na to, co o nich powiedzą. W nieco uproszczonej wizji przeciwstawia się apostołów sprzed Zmartwychwstania, tym po Zmartwychwstaniu, jakby to byli zupełnie inni ludzie. Ale to byli ci sami uczniowie Pana. Kiedy miną emocje związane ze Zmartwychwstaniem, kiedy zapomną o wielkich darach Ducha Świętego, jeszcze nie raz upadną. Piotr, który z chrześciajami pogańskiego pochodzenia je wszystkie potrawy, kiedy przyjdą bracia z Jerozolimy, przestraszy się i wróci do potraw "koszernych", czym zbulwersuje św. Pawła. A
Z rosnącym zażenowaniem przyglądam się tym „wynurzeniom”. I nie chodzi o to, że mam inne zdanie w sprawie pojednania (choć zdecydowanie mam), ale o to, że w ten sposób ludzie, którzy – na pewno szczerze chcą protestować przeciwko wydarzeniu, którego nie akceptują – pokazują całkowite niezrozumienie tego, czym jest Eucharystia, a także natury Kościoła. Polityczne protesty w czasie mszy świętej to przecież zwyczajne bluźnierstwo, sprowadzenie uobecnionej Ofiary Chrystusa (a tym jest w istocie Eucharystia) do poziomu zwyczajnego świeckiego wydarzenia, które może służyć do politycznych celów. Okrzyki, manifestacje pokazują, że człowiek nie rozumie, w czym uczestniczy, że dla niego msza jest swojego rodzaju wiecem, w którym uczestniczy, żeby pokazać swoje poglądy, a nie Najświętszą Ofiarą.
Patriarcha wyraził nadzieję, że jego wizyta w Polsce przyczyni się do rozwinięcia współpracy pomiędzy Patriarchatem Moskiewskim i Kościołem katolickim w Polsce i będzie wspólnym świadectwem dawanym przez obydwa Kościoły w obronie tradycyjnych wartości w Europie. Cyryl I pisze (w liście z 30.08), że wspólne wysiłki oczyszczą pamięć historyczną i przyczynią się do budowania relacji między dwoma sąsiednimi narodami. Podstawą do tego jest miłość chrześcijańska i wzajemne przebaczenie.
