Kategoria
Podkategoria: Kościół
Charyzmatyczny kapłan ks. Dominik Chmielewski w godzinnych rekolekcja wykłada nam w sposób bardzo istotny najważniejszą sprawę wiary: Zbawienie. Mówi nam, byśmy rozpoczęli prawdziwą modlitwę o nawrócenie: dla siebie i dla innych. Prosi, byśmy oczyścili nasze oczy, by spoglądać na drugiego człowieka z błogosławieństwem.
Wydaje się, że zasadnicza aktywność lidera rozgrywa się w spotkaniu z innymi. Kontakty z nimi są jego żywiołem. Właśnie w spotkaniu z drugim człowiekiem rozgrywa się życie. Dotyczy to oczywiście wszystkich ludzi, nie tylko liderów. Kontakty lidera mają charakter specyficzny: są naznaczone odpowiedzialnością za innych i za sprawy z nimi związane. Przypomina to sytuację ojca rodziny. Lider ma szansę poznać prawdziwe potrzeby drugiego, zobaczyć w nim partnera dialogu, odkryć jego wolność, godność osobową, zalety i wady, dobro i pokrętność myśli. Jednocześnie odpowiedzialność wymaga od niego mądrości w działaniu, aby w sytuacjach trudnych „usuwając rdzę, nie zniszczył samego naczynia” (RegBen 64,12). Łatwo bowiem traktować ludzi jak pionki na szachownicy, przestawiać ich bez liczenia się z ich osobowością. Odpowiedzialność jednak wzywa do szacunku i pomocy. Kiedy uwzględnimy przy tym doświadczenie samotności, lider ma szansę niejako dotknąć tajemnicy miłości, która go przekracza.
Ojciec Święty Franciszek powołał do Kongregacji Nauki Wiary dwóch nowych członków. Jednym z nich jest 68-letni Roland Minnerath, arcybiskup Dijon. Drugim 55-letni Anthony Fisher, arcybiskup Sydney. Obaj uchodzą za obrońców Tradycji.
Znasz cudowną nowennę pompejańską zwaną nie do oparcia? 8 maja WIELKIE święto w Sanktuarium w Pompejach i odczytanie supliki do Królowej Różańca z Pompejów. Koniecznie się przyłącz bo możesz uzyskać WIELKIE ŁASKI ! Powiedz o tym innym! Program uroczystości i transmisja na żywo:
O kryteriach prawdziwej miłości mówił Papież podczas porannej Mszy w kaplicy Domu św. Marty. Wyjaśnił, że polega to na konkretach, które się komunikuje innym, od czego nie są zwolnieni nawet klauzurowi mnisi i mniszki.
Święty Stanisławie, biskupie i męczenniku, módl się za nami Kapłanie Jezusa Chrystusa,Światło Kościoła Bożego,Pasterzu owieczek Chrystusowych,Apostole ludu wiernego,Patronie Ojczyzny naszej,Od dzieciństwa w doskonałości postępujący,Mężu do stanu duchowego przeznaczony,Mężu w stanie duchowym przykładny,Wzorze doskonałości świątobliwej,Wzorze biskupiej godności,Ozdobo kapłanów,Ozdobo Narodu Polskiego,Kaznodziejo prawdy,Mową i dziełami przed Bogiem wielki,Obrońco i karmicielu ubogich,Naśladowco wierny Jana Chrzciciela,Eliaszowi w żarliwości podobny,Pogromco występków,Cnót nauczycielu,Umarłych wskrzesicielu,W wierze wątpiących utwierdzających,Nadzieję zmartwychwstania umacniający,Bogu ofiaro przyjemna,W różnych chorobach lekarzu,Opiekunie całej Ojczyzny,Patronie we wszystkich potrzebach,Patronie na cały świat chrześcijański łaskami słynący.K.: Módl się za nami, św. Stanisławie.W.: Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.Módlmy się: Boże, za którego cześć św. Stanisław poniósł śmier
Oto drugi tytuł, którym wysławiamy Bogarodzicę. Ponieważ Maryja urodziła nam Jezusa, który przyszedł nie z mocą ziemską, nie jako surowy sędzia, lecz przeciwnie - jako dobroć i zbawienie ludzkości, jako uosobiona Łaska Boża. Jest więc ona całkiem słusznie Matką łaski Bożej. Jest nią Maryja z innego jeszcze tytułu. Pisze o tym św. Ambroży: "Została ona nazwana łaski pełną z przysługującego jej całkowicie prawa; gdyż ona sama otrzymała łaskę, której nie dostąpiło żadne inne stworzenie. Została albowiem napełniona Sprawcą łaski, Bogiem samym". Najświętsza Panna ma także matczyny wpływ na Jezusa, krynicę wszelkich łask. Ona prosi właśnie jako Matka i dlatego prośba jej staje się rozkazem. Powiedziała tylko "Nie mają już wina" (J 2, 3), a Jezus natychmiast uczynił swój pierwszy cud! Do św. Bernarda przyszedł raz wielki grzesznik. Zrozpaczony myślał: "Niepodobna, bym znalazł jeszcze łaskę u Boga". Lecz św. Doktor odrzekł mu: "Obawiasz się, czy znajdziesz jeszcze łaskę u Boga, w takim razie u
Jedna ze szwajcarskich parafii przerażona bezmiarem nienawiści do Chrystusa wystąpiła do prokuratury w sprawie ohydnego ataku na kościół. Otóż kilka miesięcy temu nieznani sprawcy dokonali w świątyni w kantonie Fryburg prawdziwego spustoszenia.
Historia katolicyzmu w Polsce, szczególnie w ostatnich dwóch wiekach, to doskonały dowód na to, że siłą Kościoła jest radykalna wierność Ewangelii, a nie władzy. I tak było od czasów średniowiecza, gdy za wierność Ewangelii oddał życie św. Stanisław. On powinien być wzorem dla naszych pasterzy, i dla nas samych także. Drogą Kościoła jest wierność, a nie konformizm, bycie solą, a nie słodzikiem, bycie przeciw niewiernej prawdzie władzy, a nie udawanie, że to nic nie szkodzi.
Wszystkie prawdy porządku naturalnego jakie są na świecie, także te, które są jeszcze utrzymywane przez wyznania niekatolickie, przyszły na świat przez Kościół. Każda łaska, którą otrzymuje jakikolwiek człowiek, czy to będzie katolik czy protestant, żyd czy poganin, otrzymywana jest przez modlitwy, święte ofiary, praktyki pokutne, błogosławieństwa Kościoła. Jeżeli poza Kościołem dusza jakaś żyjąca w niezawinionym błędzie przychodzi do nieba, to przychodzi ona do nieba przez Kościół, ponieważ przychodzi przez Chrystusa, Chrystus zaś działa przez swoje mistyczne ciało – przez Kościół.
Dziś istnieje 125 takich grup w 15 krajach na pięciu kontynentach – przypomina w wywiadzie dla dziennika Avvenire ks. Philip Bochanski, dyrektor Courage International.
Przypomniał, że nie tylko chodzi o towarzyszącą ceremonii zaślubin kulturową otoczkę, lecz o „sakrament zawierany w Kościele i budujący Kościół”.
Ten maronicki mnich już za życia miał opinię świętości. Zamieszkał w pewnym oddaleniu od współbraci, w małym domku, gdzie mógł modlić się w jeszcze większej samotności. W swojej pustelni spędził ostatnie 23 lata swego życia. Nie cierpiał na żadne poważne choroby, 16 grudnia 1898 roku podczas odprawiania mszy świętej dostał udaru mózgu i zmarł. Stało się to w wigilię Bożego Narodzenia 1898 roku. Zgodnie ze zwyczajem został pochowany na klasztornym cmentarzu, a jego niezabalsamowane ciało zostało ubrane w habit i złożone w grobie bez trumny.
Chrześcijanin nie jest sadomasochistą – przypomniał wczoraj Papież Franciszek podczas homilii. W obliczu trudności po prostu ufnie i z nadzieją powierza się Bogu. Dodam, że może czasem „po prostu”, a czasem trochę skręci w lewo, czy w prawo. Jednak cel jest zawsze jeden – Królestwo Boże.
