Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
S. Elwira przypomina, że Holandia miała kiedyś wielu misjonarzy. Sama więc też zaczęła się zastanawiać, gdzie mogłaby głosić Chrystusa. - Zadałem sobie pytanie: „gdzie powinnam znaleźć nowych ludzi? - mówi siostra, i w 2001 r. postanowiła zarzucić sieci w.. sieci. Dziś siostra z Maastricht otrzymuje dziennie 300 maili, w większości od ludzi młodych.
- Mogę poinformować, że otrzymałem dużo różnych świadectw o doznanych łaskach. Sygnały te są na tyle znaczące, że poprosiłem o dokumentację medyczną tych przypadków. Wtedy będę mógł je poddać badaniom merytorycznym - wyjaśnił ksiądz Oder w sobotę, gdy po raz pierwszy obchodzony jest dzień wspomnienia liturgicznego Jana Pawła II.
Swoją homilię abp Budzik rozpoczął od przywołania wyznania św. Piotra w odpowiedzi na pytanie Chrystusa:„czy miłujesz mnie więcej”? „Takie pytanie stawia nam Chrystus, gdy powierza nam kolejne zadanie na drodze naszego życia i powołania; gdy konfrontuje nas z nowym wyzwaniem, które trzeba podjąć. Każdy z nas winien odpowiedzieć z pokorą, ale i z determinacją Piotra ‘Panie, Ty wszystko wiesz’” – mówił nowy arcybiskup lubelski.
W Europie Zachodniej socjalistyczne bojówki organizują protesty tzw. Oburzonych, którym towarzyszą antyklerykalne nastroje prowadzące m.in. do profanacji. Czy w Polsce realny jest podobny scenariusz?
W Kościele katolickim w ciągu ostatnich osiemdziesięciu lat sformułowano bardzo pozytywny obraz myśli teologicznej Marcina Lutra. Teraz – zdaniem hierarchy – nadszedł czas, by protestanci zaczęli przychylniej i głębiej spoglądać na myśl katolickich oponentów twórcy Reformacji.
Emerytowany ordynariusz Hongkongu nie zgadza się z komunizacją szkół prowadzonych przez Kościół na obszarze tego specjalnego obszaru administracyjnego Chin. Strona katolicka przegrała w sądzie apelacyjnym Hongkongu długoletnia batalię w obronie autonomii szkolnej. Obecnie musi wprowadzić do zarządów swoich placówek osoby narzucone przez komunistyczną administrację.
Kiedyś dla Pawła liczyły się tylko mecze, picie piwa i zadymy. Miał gdzieś praktyki religijne. Istotniejsze były wypastowane glany, odpowiednio dobrane sznurówki i regularne golenie głowy. Dopiero spotkanie Beaty, śmierć młodszego brata i pomoc przy egzorcyzmach sprawiły, że Wiara stała się dla niego najważniejsza. Chłopak specjalnie dla portalu Fronda.pl opowiada swoją dramatyczną historię – pisze Aleksander Majewski.
Po pierwsze: problem anonimowości. W kościołach czyta się nam listy Episkopatu Polski. Ich siłą ma być m.in. to, że wyrażają wspólne stanowisko ogółu biskupów. Ale "ogół" nie ma twarzy, więc czasami mocniej brzmi wypowiedź pojedynczego hierarchy do kamery, nawet jeśli mówi on faktycznie coś innego, nawet coś sprzecznego z tym, pod czym podpisał się kolegialnie Episkopat Polski. Powstaje wrażenie, że oficjalne komunikaty są tylko rytuałem, a "tak naprawdę" biskupi uważają inaczej. To także kwestia języka: listy czasami przypominają referaty popularnonaukowe, mało w nich życia. Po drugie: problem praktyczności. Jest faktem, że w ciągu ponad dwudziestu lat nowej niepodległości pod egidą Episkopatu Polski nie zrodziła się lub nie przetrwała niemal żadna znacząca inicjatywa, wzmacniająca strukturalnie życie katolickie: ani gazeta ogólnopolska, ani radio, ani telewizja, ani żaden dynamiczny ruch społeczny, ani jakaś znacząca inicjatywa edukacyjna (pewnym pocieszającym wyjątkiem jest Fundacja
- Ks. Jerzy miał słabość do gadżetów mechanicznych i elektronicznych. Fascynowały go nowe typy telefonów, samochody. Miał kolorowy telewizor na pilota, co nie było wtedy tak powszechne jak dziś. To go bawiło w szarym czasie PRL. Lubił też dostawać solidarnościowe i niepodleglościowe znaczki do wpinania i pamiątki.
Dzień św. Łukasza był również dniem wszystkich ubogich, wyrzuconych poza nawias społeczeństwa ludzi, a także dniem niewiernych co wiąże się z faktem, iż św. Łukasz Ewangelista, zanim przystał do św.Pawła, był poganinem. W średniowieczu, w tym dniu odprawiano msze, na których zbierali się tłumnie żebracy i biedota. W tym dniu przychylnym okiem patrzono na niewiernych, modlono się za ich dusze, nie można było ich piętnować oraz skazywać.
- Trzeba zdać sobie sprawę, że to nie jest żadna nowa propozycja. Ten pomysł pojawiał się już wielokrotnie i nie wzbudzał szczególnych kontrowersji. O takim sposobie finansowania Kościoła mówiło się od momentu zawarcia konkordatu, a nawet wcześniej. Przy dobrej woli obu stron ten system można wprowadzić dość szybko - mówi bp Tadeusz Pieronek.
Najważniejszym momentem naszego życia na ziemi jest chwila śmierci. Dokonuje się wtedy sąd, w którym raz na zawsze decyduje się wieczność człowieka, jego zbawienie albo potępienie. Kochający Bóg przekazuje nam tę prawdę mówiąc: postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd (Hbr 9, 27).
Pomysł, by zlikwidować Fundusz Kościelny i zastąpić go odpisem podatkowym na Kościół miał być sprawną ucieczką do przodu przed powracającymi zarzutami – nota bene nieprawdziwymi – o to, że Kościół wyciąga pieniądze od państwa. Odpis dotyczyłby przecież tylko ludzi, którzy chcieliby go odprowadzić, i byłby istotnym sprawdzianem tego, dla ilu Polaków relacja z Kościołem jest rzeczywiście ważna. Już teraz widać jednak, że pomysł ten się nie udał. Zamiast ucieszyć się ze zmiany stanowiska Kościoła antyklerykałowie zaczęli wyliczać, ile to pieniędzy więcej „straciłoby państwo” z tego odpisu w porównaniu do Funduszu Kościelnego.
W rozmowie z KAI ks. prof. Longchamps de Berier zaznaczył, że krzyż nie przestaje być znakiem religijnym, ale „w tym konkretnym kontekście jest jednym z bardzo istotnych elementów, które definiują polskość”. Podkreślił, że polskość jest definiowana przez chrześcijaństwo i krzyż. - To nie jest tylko kwestia historii, a więc początków polskiej państwowości związanej z 966 rokiem, w którą chrześcijaństwo jest wpisane, ale to także kwestia tradycji - powiedział.
- Dziś okazuje się, że ktoś znów podnosi rękę na krzyż aby go usunąć. Choć sytuacja polityczna wiele się zmieniła od lat 80., to religijnie krzyż zawsze był i będzie znakiem sprzeciwu. Kto broni krzyża nie jest słaby, nie jest sam. Bóg jest z nim.
