Św. Charbel – czyli totalny odjazd z Panem Bogiem
Św. Charbel prowadził niezwykle proste życie. Był mnichem, który pół wieku spędził w klasztorze i na pustelni. Modlił się, zachowywał posłuszeństwo i pomagał ludziom. Jego twarz zawsze była przesłonięta kapturem, więc nikt ze świeckich nie wiedział jak wygląda. A po śmierci zaczął być dowodem na to, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. Najpierw jego ciało wydawało taki blas, że widać go było z daleka, potem aż do momentu wyniesienia na ołtarze nie rozkładało się ono (bo w pewnym momencie takie życzenie wyraził przełożony klasztorny, a mnich musi być posłuszny) i wydzielało z siebie szczególny płyn, którego było tak wiele, że aż przebijał się on przez cynkową trumnę. Ale świętość św. Charabela to przede wszystkim służba. Mnich maronicki przychodzi po śmierci do cierpiących ludzi i uzdrawia ich, operuje (zostawiając po nich blizny) czy przywracając im nadzieję. A wszystko to tak, by było to widoczne, by ludzie odzyskiwali wiarę Boga i w Jego moc. Cudowny był nawet sposób pozyskania jego
