Kategoria
Podkategoria: Kościół
Dlaczego ich ofiarą pada akurat gdański metropolita? - Postać ks. abp. Głódzia, który odważnie głosi nauczanie Kościoła katolickiego, po prostu im się nie podoba. Jego postawa i słowa są jasne i klarowne. Ksiądz arcybiskup jest wierny Kościołowi, Papieżowi oraz własnemu Narodowi – wylicza redemptorysta.
„Jest on pierwszym Papieżem, który Sobór Watykański II poznał za pośrednictwem innych – powiedział metropolita Paryża. – Nie uczestniczył on w Soborze ani jako biskup, ani jako ekspert. Wraz z tym pontyfikatem weszliśmy w epokę spadkobierców Soboru, do której należymy my wszyscy. I dlatego, jak sądzę, jeszcze większego znaczenia nabierze teraz kwestia interpretacji tekstów soborowych. Zapewne dobrze pamiętacie kierunek wskazany przez Benedykta XVI w przemówieniu do Kurii Rzymskiej o hermeneutyce ciągłości. W tym momencie staje się to jeszcze bardziej aktualne” – podkreślił kard. Vingt-Trois. Wiele uwagi w swym wystąpieniu poświęcił on również legalizacji pseudomałżeństw homoseksualnych. Wezwał on Francuzów do wiernego trwania przy rodzinie. Odtąd wiemy, że nie mamy już oparcia w prawie cywilnym – podkreślił przewodnicząc episkopatu.
Święcenia kapłańskie Joseph Ratzinger przyjął wraz z bratem Georgiem sześć lat po zakończeniu II wojny światowej. Przyszły papież stopniowo zbliżał się w swych naukach do św. Augustyna, według którego miłość jest przywiązaniem do prawdy i sprawiedliwego życia. Przjąwszy za swoją dewizę biskupią Cooperatores Veritatis (współpracownicy prawdy) Joseph Ratzinger sakrę biskupią a następnie kreację kardynalską otrzymał w wieku pięćdziesięciu lat. Cztery lata później został prefektem Kongregacji Nauki Wiary przy stolicy apostolskiej. Sprawując tę funkcję bronił doktryny i nauczania Kościoła szczególnie w takich dziedzinach, jak rodzina, dialog międzyreligijny czy homoseksualizm. Funkcję prefekta pełnił do momentu wyboru na tron Piotrowy. Benedykt XVI abdykował 28 lutego 2013 roku.
Kardynał zapewnił o modlitwie i głębokim współczucie dla ofiar i ich rodzin. - Nasze modlitwy i nasza troska jest z tymi, którzy doświadczyli dziś traumy związanej z tymi wydarzeniami, szczególnie z tymi, którzy kochali tych, którzy stracili dziś życie lub zostali ranni – napisał metropolita Bostonu.
- Ponieważ nadchodzą doniesienia o ofiarach śmiertelnych i rannych prosimy o to, byście zwracali się do Pana i modlili się za nich, za tych, którzy ich kochają aby otrzymali pociechę Ducha Świętego, doświadczyli miłosierdzia Bożego i macierzyńskiej opieki Błogosławionej Matki – napisała archidiecezja na swoich profilach w portalach społecznościowych.
Dobry cel nie uświęca złych środków jego realizacji. Łamanie tej zasady zarówno w tzw. inżynierii społecznej, stosowanej w znanym nam z bolesnych doświadczeń ustroju, jak też w ideologii postępu medycznego na skróty, dehumanizuje naszą kulturę. Dobry cel nie uświęca metod działania, które generują niszczenie, czyli zabijanie embrionów ludzkich. Wiadomo jest bowiem zarówno Ministerstwu Zdrowia, klinikom in vitro oraz szerokiemu gronu społeczeństwa, że w procedurze in vitro, mnoży się embriony ludzkie, z których określoną ilość zamraża się w ciekłym azocie. Wiadomo jest, że wraz ze stosowaniem tej procedury, gromadzi się coraz to większa ilość zamrożonych embrionów ludzkich, które w tej sytuacji nie mogą się ani rozwijać ani umrzeć.
Zdaniem Ojca Świętego oszczerstwo jest czymś gorszym od grzechu. Rodzi się bowiem z nienawiści, która z kolei jest dziełem szatana. A to można poznać po kłamstwie, którym się szatan posługuje dla swoich celów. Po drugiej stronie sceny z Dziejów Apostolskich stoi z kolei Szczepan. Papież zwrócił uwagę, że ów dzielny świadek Chrystusa nie próbuje się bronić w podobny sposób, jak jest oskarżany. Jest natomiast posłuszny prawu Bożemu i Chrystusowej prawdzie. Tak działo się i później w dziejach Kościoła, gdy liczni męczennicy dawali świadectwo Ewangelii. „Jednak czasy męczenników nie przeminęły – stwierdził Franciszek. – I tak dziś możemy powiedzieć, że rzeczywiście Kościół ma więcej męczenników, niż w pierwszych wiekach. W Kościele jest wielu ludzi, których obrzuca się oszczerstwami, których się prześladuje, których się morduje z nienawiści do Jezusa. Jednego zabito, bo uczył katechizmu, drugiego, bo nosił krzyżyk... Dzisiaj w tak wielu krajach się ich pomawia, prześladuje... A to są nasi
„Nie jestem prorokiem – powiedział kard. Schönborn – ale jestem przekonany, że dziedzictwo teologiczne, które nam pozostawił, wiąże go na stałe z historią Kościoła. Nie waham się postawić go na równi ze św. Augustynem, św. Bonawenturą czy Johnem Henrym Newmanem. Dziś więc życzyłbym Benedyktowi XVI z okazji jego 86-tych urodzin, aby mógł poczuć wdzięczność ludu Bożego, za to kim był i kim pozostaje, nie tylko za jego dzieło, ale za to kim jest, za jego osobę, którą tak bardzo kochamy i szanujemy” – powiedział Radiu Watykańskiemu metropolita Wiednia. Kard. Schönborn podkreślił, że Benedykt XVI nadal ubogaca nas swoim świadectwem życia. Jego spotkanie z Franciszkiem w Castel Gandolofo stało się ikoną przyjaźni w Chrystusie. Zdjęcie obu Papieży trzymam na biurku, obok zdjęcia kard. Ratzingera i Jana Pawła II – powiedział metropolita Wiednia.
W homilii Papież nawiązał w pierwszym rzędzie do dwóch scen z dzisiejszych czytań mszalnych: prześladowania przez Sanhedryn Apostołów oraz zapowiedzi danej przez Jezusa Piotrowi, że „inny go opasze i poprowadzi, dokąd nie chce”.„Ewangelia musi być głoszona i świadczona – mówił Ojciec Święty. – Każdy powinien postawić sobie pytanie: Jak ja moją wiarą świadczę o Chrystusie? Czy mam odwagę Piotra i innych apostołów, aby myśleć, wybierać i żyć jako chrześcijanin, będąc posłusznym Bogu? Oczywiście świadectwo wiary ma wiele form, podobnie jak w wielkim fresku istnieje różnorodność barw i odcieni, ale wszystkie są ważne, nawet te, które nie wychodzą na wierzch. W wielkim planie Bożym każdy szczegół jest ważny, nawet moje czy twoje niepozorne i pokorne świadectwo, także to ukryte, kogoś, kto w prostocie żyje swoją wiarą w codzienności relacji rodzinnych, pracy, przyjaźni. Są święci dnia powszedniego, „święci ukryci”, pewien rodzaj „klasy średniej w świętości”, jak mawiał pewien francuski pisar
Kardynał Kurt Koch, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Jedności Chrześcijan podkreślił, że najważniejszym problemem Kościoła w przestrzeni globalnego Południa nie jest już dialog ze wspólnotami i Kościołami tradycyjnymi, luteranami, anglikanami czy prawosławnymi, ale relacje z całą galaktyką wspólnot – określanych niekiedy mianem sekt czy „nowych ruchów” - wspólnot charyzmatycznych, zielnoświątkowych czy ewangelikalnych.
Papież Franciszek miał o to poprosić kardynała dwukrotnie. - To jest wezwanie, które powinienem wypełnić w ciszy i modlitwie, ale byłoby dobrze, gdyby cała konferencja episkopatu przyłączyła się do wypełnienia tego apelu. Niech Maryja kieruje naszą pracą i wypełnianiem prośby papieża Franciszka – powiedział kardynał do portugalskich biskupów.
Św. Charbel prowadził niezwykle proste życie. Był mnichem, który pół wieku spędził w klasztorze i na pustelni. Modlił się, zachowywał posłuszeństwo i pomagał ludziom. Jego twarz zawsze była przesłonięta kapturem, więc nikt ze świeckich nie wiedział jak wygląda. A po śmierci zaczął być dowodem na to, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. Najpierw jego ciało wydawało taki blas, że widać go było z daleka, potem aż do momentu wyniesienia na ołtarze nie rozkładało się ono (bo w pewnym momencie takie życzenie wyraził przełożony klasztorny, a mnich musi być posłuszny) i wydzielało z siebie szczególny płyn, którego było tak wiele, że aż przebijał się on przez cynkową trumnę. Ale świętość św. Charabela to przede wszystkim służba. Mnich maronicki przychodzi po śmierci do cierpiących ludzi i uzdrawia ich, operuje (zostawiając po nich blizny) czy przywracając im nadzieję. A wszystko to tak, by było to widoczne, by ludzie odzyskiwali wiarę Boga i w Jego moc. Cudowny był nawet sposób pozyskania jego
Najnowszym na to dowodem stała się publikacja dokumentu bioetycznego Konferencji Episkopatu Polski. Nie było w nim nic zaskakującego. Biskupi przypomnieli, że aborcja i eutanazja jest złem i należy dążyć do jej całkowitego zakazania, in vitro to nie tylko sposób spełniania marzeń o dziecku, ale także metoda, która „kosztuje” życie innych, nigdy nienarodzonych dzieci, które albo umarły w trakcie procedury (a ich śmierć była w nią wliczona) albo przetrzymywane są w beczkach z ciekłym azotem, niekiedy określanymi mianem lodówek. I właśnie ten oczywisty dla każdego wierzącego dokument wywołał skandal. Pierwsza kobieta urodzona z in vitro w Polsce oznajmiła, że rozważa postawienie Episkopatu przed sądem, a sama zamierza wystąpić z Kościoła, bo ma już dość „mowy nienawiści”. Przy okazji dostało się i mnie (zainteresowanych informuje, że nie jestem częścią Episkopatu) i zostałem oskarżony o to, że chciałbym określić niewiastę mianem „pierwszego szatana RP”.
Beatyfikacja ks. Jerzego Popiełuszki, choć mogła była zmienić Polskę, zmienić wielu Polaków stała się takim momentem. Z wielu powodów, także moim zdaniem czysto politycznych, władze, także kościelne, nie zdecydowały się podjąć wielkiego dziedzictwa skromnego kapłana i pokazać, że nie jest ono tylko spadkiem po historii, ale pozostaje aktualne dziś, może nawet bardziej niż wcześniej. Wmyślenie się bowiem w kazania ks. Jerzego Popiełuszki, przeanalizowanie jego postawy życiowej pomaga odnaleźć się także w naszym „lekko zakamuflowanym”, by posłużyć się określeniem błogosławionego Jana Pawła II, totalitaryzmie. Komunizm już wprawdzie upadł, ale próby zamknięcia ust Kościołowi, zepchnięcia go na margines, odebrania mu autorytetu trwają. I często stoją za nimi ci sami ludzie, którzy dyskredytowali ks. Jerzego. Niezmienny pozostaje także fundament osobowy, do którego musimy się odwoływać i wzór bycia chrześcijaninem, jakiego dostarcza nam błogosławiony ks. Jerzy Popiełuszko.
W przemówieniu, jakie metropolita Wiednia wygłosił w brytyjskiej National Gallery kardynał bronił katolickiego rozumienia małżeństwa, ale jednocześnie wyrażał „szacunek” dla związków osób tej samej płci – donosi brytyjski „The Tablet”.
