Autor
Artykułów: 88
Papież Leon XIV ogłosił, że 1 listopada Doktorem Kościoła zostanie konwertyta z anglikanizmu, kardynał John Henry Newman. To znakomita wiadomość, bo wspaniale… nieekumeniczna.
Coś mi tu nie gra. Leon XIV powiedział, że nie chce w ogóle zajmować się tematyką LGBTQ, bo ta sprawa dzieli katolików – a on dzielić nie chce. Tylko… dlaczego w takim razie robi to, co robi? Bo wokół jego działań dotyczących LGBTQ toczy się już naprawdę ostra dyskusja.
Karol Nawrocki zrobił to, co powinien zrobić każdy ojciec: wypisał swojego syna z tzw. edukacji zdrowotnej. Jego decyzji towarzyszą liczne krytyczne komentarze pisane również przez katolików. Obłędne reakcje dowodzą skali zaczadzenia ideologią rewolucyjną.
Kościół katolicki, który powinien być znakiem sprzeciwu wobec świata, staje się za sprawną katolików progresywnych znakiem sprzeciwu… wobec normalności. Prym wiodą oczywiście biskupi z Niemiec, ale nie są w tym zupełnie odosobnieni.
Papież jest od tego, żeby rządzić – z tym zgodzi się chyba każdy. Problem w tym, że Leon XIV wydaje się mieć dość specyficzny pogląd na swoją rolę. Za wszelką cenę chce uniknąć… polaryzacji. Tak wynika z najnowszego wywiadu, jakiego udzielił.
Do starcia musi dojść, a jego wynik pozostaje wielką niewiadomą. Chodzi o tradycyjną liturgię. Za pontyfikatu Leona XIV z wielką intensywnością o aprobatę papieża będą zabiegać dwa zupełnie przeciwstawne kierunki liturgiczne. Ich protagoniści są od dawna znani; niepewna jest tylko pozycja samego Ojca Świętego.
W niedzielę 7 września Ojciec Święty Leon XIV kanonizował Karola Acutisa, młodego człowieka, który szerzył nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu. Niestety, również w Polsce św. Karol pada ofiarą nieledwie wulgarnej nagonki ze strony progresywnych „ekspertów” od liturgii.
Przez Polskę przetacza się dyskusja o modelu kształcenia dzieci: czy ma być normalny i katolicki, czy raczej wynaturzony i de facto sowiecki. Można mieć nadzieję, że większość rodziców pójdzie po rozum do głowy i wybierze pierwszą opcję. Jednak to jeszcze za mało, bo trzeba zabezpieczyć przyszłość.
Czas księży się skończył, teraz nadchodzą świeccy – takim nieomal wulgarnym sloganem można byłoby podsumować niektóre idee synodalne, które, niestety, wchodzą coraz częściej w życie.
Wszyscy to już widzą – Europa umiera z powodu własnego szaleństwa. Wpływowy izraelski polityk chce wyciągnąć z tego konkretne konsekwencje. Trudno odmówić mu racji – a jego apel warto potraktować jako memento dla Polski.
Kilka dni temu na biurko prezydenta Karola Nawrockiego trafiły dwa projekty ustaw dotyczących gotówki. Warto, by rzecz spotkała się z zainteresowaniem samego prezydenta – i opinii publicznej. Walka z gotówką, którą międzynarodowe lobbies toczą od lat, jest w Polsce szczególnie zaawansowana, a to stwarza ogromne zagrożenie dla naszej wolności.
Od kilku lat na naszych oczach kruszy się światowy porządek. Zastanawiające, że dokładnie ten sam proces decentralizacji i wewnętrznego rozwarstwienia dotyka Kościoła katolickiego. Jak to możliwe?
Sanija Ameti wydawała się przykładem na doskonale udaną integrację z nowym społeczeństwem. Urodziła się w 1992 w Bośni w muzułmańskiej rodzinie. Jej ojciec był wykształconym człowiekiem – profesorem biologii. W 1995 roku rodzina Ameti przyjechała do Szwajcarii, gdzie otrzymała azyl. Nowa Szwajcarka nauczyła się mówić płynnie po niemiecku z doskonałym szwajcarskim akcentem. Skończyła prawo na Uniwersytecie w Zurychu, rozpoczęła studia doktoranckie. Zaangażowała się politycznie – jak wiele osób z jej pochodzeniem, przystąpiła do partii Zielonych. Odnosiła sukcesy i zasiadła w radzie miejskiej. Potrafiła zadbać o PR. Publikowała zdjęcia w eleganckich sukienkach bez krzty islamskiej pruderii, piła wino, prezentowała się jako młoda, przebojowa Szwajcarka.
Polacy ze zrozumiałą wściekłością obserwują działania rządu federalnego Niemiec, który wypycha do naszego kraju swój migracyjny problem. Z jeszcze większą złością obserwujemy wysiłki na rzecz narzucenia takiej narracji o II wojnie światowej, która obarcza odpowiedzialnością Polskę. W przyszłości agresja niemieckiej polityki wobec Polski może być jednak jeszcze większa. Wszystko za sprawą znakomitych notowań Alternatywy dla Niemiec (AfD).
To, co wyprawia rząd Donalda Tuska wobec Kościoła katolickiego, przekracza wszelkie granice przyjęte w cywilizowanych państwach. Nigdzie w Europie nie odmawia się biskupom prawa do tego, by zabierali głos w sprawach publicznych - nawet, jeżeli ten głos nie podoba się wpływowym politykom.
