Kościół
Ubóstwo i pustynia są stałym elementem biografii osób świętych, a zarazem uprzywilejowanym miejscem duchowego owocowania. Św. Romuald (907-1027) dwukrotnie wracał z niczym do świata z macierzystego klasztoru w Classe pod Rawenną; najpierw, jako młody mnich do tego stopnia rozeźlił starszych współbraci swoją wzorową pobożnością, że znalazł się w niebezpieczeństwie utraty życia i wnet musiał się salwować się ucieczką, zaś po raz drugi, gdy w tym samym klasztorze został opatem dzięki poparciu ambitnego cesarza Ottona III; ledwie po roku okazało się jednak, że wszystkie reformatorskie wysiłki Romualda spełzły na niczym; starzy mnisi stanowczo woleli, żeby w życiu niczego nie zmieniać.