Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Pytanie czytelnika: Bardzo się zaniepokoiłam tym, że podobno Katechizm Kościoła Katolickiego zakazuje korzystania z medycyny naturalnej. Nieraz z niej korzystałam i nigdy nie widziałam w niej nic złego ani sprzecznego z wiarą. Zupełnie nie rozumiem tego zakazu. Prawdę mówiąc, nie chce mi się wierzyć, że Kościół taki zakaz wydał.
Poprzednie „dzieło” dziennikarzy „Newsweeka” poświęcone celibatowi nie pozostawia wątpliwości, jaką metodę zastosowały hieny od Lisa w pisaniu obecnego tekstu. Będzie w nim maksimum obleśnych, anonimowych wypowiedzi, pseudobadań naukowych, być może podlanych sosem gazetowych wypowiedzi ludzi, którzy o problemie homoseksualizmu mówili z powagą i troską. Nie wiem, kto będzie się na ten temat wypowiadał, ale wiem, że do mnie dziennikarze „Newsweeka” dzwonili dwukrotnie i za każdym razem odmawiałem z nimi rozmowy na temat. A żeby było jeszcze ciekawiej na ten sam temat chciał ze mną rozmawiać także „Wprost”.
- Tradycyjna rodzina generuje zjawisko przemocy, gdyż role ojca i matki są rozłożone niesymetrycznie, w sposób uwłaczający godności kobiety. W praktyce oznacza to transformację społeczeństwa przez transformację tradycyjnych struktur, które w historii ludzkości istniały od zawsze. Konwencja ma spowodować powstawanie innych, uważanych za równorzędne form rodziny, czyli małżeństw jednopłciowych czy z kilkoma osobami. Jest to zaprogramowana deregulacja społeczeństwa - tłumaczy hierarcha w rozmowie z "Rzeczpospolitą".
Organizatorzy rekolekcji przekonują, że wg medycyny św. Hildegardy z Bingen przekonują, że każdy człowiek w swym wymiarze cielesnym - psychicznym i duchowym - posiada umiejętność samoleczenia i uzdrowienia wewnętrznego. "Warunkiem jest jednak otwarcie na przyjecie udzielonej od Boga łaski oraz troska o wewnętrzną harmonię. Mądrość św. Benedykta - a w następnych wiekach jego duchowej córki - św. Hildegardy z Bingen i wigierskich kamedułów - stawia u podstaw życia te właśnie prawdy: pokój i ład, dzięki czemu potrafimy żyć w zdrowiu duchowym i fizycznym. W ramach zajęć odbywać się będą wykłady z zakresu medycyny św. Hildegardy, psychologii, duchowości i ziołolecznictwa wraz z przedstawieniem produktów sporządzonych wg receptur św. Hildegardy" - czytamy w komunikacie wigerskiego ośrodka. Inicjatorzy rekolekcji przypominają, że są organizowane dla osób, które chcą leczyć przyczyny swoich chorób, a nie tylko objawy i chcą "uporządkować swe życie".
Komisja ds. Kontaktów Religijnych z Muzułmanami działa przy Papieskiej Radzie ds. Dialogu Międzyreligijnego, a na jej czele stoi każdorazowy przewodniczący tej dykasterii.
Śmierć kard. Martiniego była informacją smutną, choć oczywiście nie zaskakującą; dla mnie najsmutniejsze w tym wszystkim były komentarze medialne, skupiające się prawie wyłącznie na ostatnim wywiadzie kardynała, w którym padają różne „mocne” stwierdzenia, jak np. to, że „Kościół pozostał 200 lat w tyle”. Nie ma powodu, by nadawać tej refleksji jakiegoś nadzwyczajnego znaczenia, jak gdyby była ona podsumowaniem życia i posługi Carlo Marii Martiniego. Tymczasem leniwi albo zideologizowani dziennikarze rzucili się na wywiad, próbując zrobić z niego manifest rozmiękczania nauki Kościoła w takich np. sprawach jak eutanazja lub tzw. małżeństwa homoseksualne. Doszło do tego, że niektórzy plotkowali, iż kardynał chciał, by go odłączyć od aparatury medycznej, czyli chciał eutanazji, gdy tymczasem nie był on w ogóle przyłączony do jakiejś aparatury. Abp Bruno Forte, przyjaciel kard. Martiniego, wyraził swe oburzenie tego rodzaju rozsiewanymi plotkami, i wspomina, że kiedy zapytał kardynała, jak
- Od momentu, kiedy oddałem serce Jezusowi, moje życie się zmieniło. Życie mojej rodziny się zmieniło. Jak byłem mały, to marzyłem żeby choć raz przelecieć się samolotem. Teraz spędzam więcej czasu w powietrzu, niż ptaki - mówi Osman Chavez, piłkarz Wisły Kraków i reprezentacji
Upublicznienie faktu, że dwóch duchownych zgodziło się na taki proceder, skłoniło ministerstwo spraw wewnętrznych do oświadczenia, że tego rodzaju ceremonie zostaną dokładnie zbadane przez rząd w związku z planowaną ustawą, która zabrania przymusowych małżeństw.
Janusz Palikot nie odpuszcza, gdy pojawia się okazja, by uderzyć w Kościół. I dlatego nie odpuści sprawie księdza z Lubina, który wziął udział w żenującym spektaklu otrzęsin w gimnazjum, a do tego zamieścił zdjęcia z tegoż „wydarzenia” na stronie szkoły. Problem z Palikotem jest tylko taki, że w istocie jego zarzuty w ogóle nie dotykają sedna sprawy, którą nie jest zboczenie seksualne, ani tym bardziej erotyzm, ale całkowity zanik wrażliwości męskiej, kapłańskiej i rodzicielskiej. Zanik, za który odpowiada dzisiejsza cywilizacja, a i sam Palikot w stopniu niemałym.
Pod atakiem – jak informuje siostra M. Elżbieta Siepak - „podpisali się islamscy ektremiści, którzy korzystali serwera zarejestrowanego w Belgii”. Stronę udało się przywrócić dopiero 19 września rano.
Rok Wiary nie może się stać po prostu kolejną celebracją. Musimy ożywić w sobie relację z Chrystusem i doprowadzić do Niego również innych – uważa kard. Stanisław Ryłko. Pisze o tym na łamach L’Osservatore Romano, przypominając, że szczególną rolę do odegrania mają na tym polu kościelne ruchy i wspólnoty. Dzięki specyficznym sposobom formacji pomagają one żyć wiarą w nowych warunkach społecznych i kulturowych.
- Taka zabawa, w której tak, a nie inaczej zachował się ksiądz w Lubinie nie była potrzebna. Ksiądz po prostu przeholował. Jako stary harcerz i wychowawca wiem, że nastrój zabawy czasem nawet trochę głupawej potrafi się wszystkim udzielić. Granica została przekroczona. Ksiądz uległ tutaj bardzo głupiemu pomysłowi.
Pomysł, by zgodzić się na zabawę, w której ksiądz zadziera sutannę, odsłania nagie kolana posmarowane substancją (w istocie nie ma znaczenia, czy jest to pianka do golenia czy bita śmietana) jest właśnie przykładem takiej głupoty. I to na wielu płaszczyznach. Po pierwsze kapłan powinien jasno i zdecydowanie powiedzieć wymyślającym takie zabawy dziewczętom (a ponoć to one były autorkami scenariusza), że pewne działania są niegodne księdza czy choćby dorosłego mężczyzny. I to jest właśnie takim. Powinno to zostać powiedziane jasno, zdecydowanie i konsekwentnie, z podkreśleniem, że jeśli odmawiam „zabawy”, to z szacunku dla godności kobiecej dziewcząt.
„Dziedziniec pogan” okazał się w Szwecji niespodziewanym sukcesem, również medialnym. Odbył się on pod koniec ubiegłego tygodnia, a zatem w czasie papieskiej wizyty w Libanie, która przyćmiła trochę rangę tego wydarzenia. W Sztokholmie tymczasem na długo przed rozpoczęciem „dziedzińca” rozeszły się wszystkie wejściówki. Królewska Akademia Nauk, która była gospodarzem pierwszego dnia spotkania, już dawno nie widziała takiego oblężenia. Całość wydarzenia była transmitowana przez szwedzką telewizję, a kard. Ravasi gościł w tych dniach we wszystkich głównych mediach. Jak zauważyła Ulla Gudmundsson, szwedzka ambasador przy Stolicy Apostolskiej, okazało się, że również w kraju tak zsekularyzowanym jak Szwecja wiara budzi jednak żywe zainteresowanie.
Już w czerwcu biskupi bractwa podkreślili, że odrzucają propozycję pojednania, ale jednocześnie zastrzegli, że mają nadzieję na dalsze rozmowy ze Stolicą Apostolską. Problem polega tylko na tym, o czym przypomina Andrea Tornielli, że wypowiedzi te nie przełożyły się na oficjalne stanowisko, które zostałoby skierowane do odpowiednich watykańskich dykasterii. Rzym zatem nadal oczekuja na oficjalną odpowiedź bractwa.
