Humer był zastępcą dyrektora Departamentu Śledczego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Nadzorował i osobiście uczestniczył w brutalnych przesłuchaniach żołnierzy Armii Krajowej, Narodowych Sił Zbrojnych oraz członków Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość.
Jednym z prześladowanych był Stanisław Skalski, uznawany za najskuteczniejszego polskiego pilota myśliwskiego II wojny światowej. Po powrocie z Wielkiej Brytanii został aresztowany w 1948 roku pod fałszywym zarzutem szpiegostwa. Podczas procesu Humera Skalski opowiedział o metodach stosowanych przez funkcjonariuszy UB.
„Wepchnęli mi dywan w usta i zaczęła się polka” – wspominał jeden z brutalnych epizodów przesłuchania.
W 1950 roku komunistyczny sąd skazał bohatera wojennego na śmierć. Wyrok zamieniono później na dożywocie. Skalski odzyskał wolność dopiero w kwietniu 1956 roku. Wśród ofiar Humera znajdowała się również Maria Hattowska, działaczka AK i WiN. Podczas procesu zeznała, że funkcjonariusz bił ją nahajką zakończoną metalową kulką, kopał i torturował, usiłując wymusić zeznania.
Po przemianach ustrojowych Humer został aresztowany we wrześniu 1992 roku. Trafił do więzienia przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie, gdzie wcześniej przesłuchiwano i torturowano przeciwników komunistycznego reżimu. W marcu 1996 roku sąd skazał go na dziewięć lat pozbawienia wolności za znęcanie się nad więźniami politycznymi. W lipcu 1998 roku sąd drugiej instancji obniżył karę do siedmiu lat i sześciu miesięcy.
Humer nie odbył całego wyroku. Z powodu ciężkiej choroby otrzymał przerwę w wykonywaniu kary. Zmarł w Warszawie w listopadzie 2001 roku.
Komentarze
0 komentarzyDodawanie komentarzy wymaga zalogowania.