Trzej posłowie tworzący Koło Poselskie Konfederacji Korony Polskiej w Sejmie X kadencji – Włodzimierz Skalik, Roman Fritz i Sławomir Zawiślak – bez których europoseł Grzegorz Braun nie miałby dziś reprezentacji w polskim parlamencie, w swoich biografiach politycznych mają epizody, o których w narracji „antysystemowej” wspomina się rzadko. Warto je publicznie przypomnieć.
Włodzimierz Skalik – kandydat Aeroklubu PRL z rekomendacją PZPR
Włodzimierz Skalik, obecny wiceprezes Konfederacji Korony Polskiej i przewodniczący Koła Poselskiego tej partii w Sejmie, w wyborach kontraktowych 4 czerwca 1989 roku kandydował do Sejmu z okręgu nr 18 (częstochowskiego) jako reprezentant Aeroklubu PRL – formalnie jako kandydat bezpartyjny.
Jak jednoznacznie zapisano w oficjalnej historii Aeroklubu Polskiego: „1989 – Aeroklub PRL bierze udział w czerwcowych wyborach parlamentarnych. Z rekomendacją PZPR, PAX, PZKS kandydatem Aeroklubu na posła został Włodzimierz Skalik”.
Skalik uzyskał wówczas 5 939 głosów (3,43%), przegrywając z kandydatem Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” Jarosławem Kapsą, który zdobył 131 882 głosy (76,24%) i mandat już w I turze.
Sam Skalik publicznie zaprzecza jakimkolwiek związkom z PZPR, podkreślając, że reprezentował środowisko Aeroklubu Częstochowskiego, z którym jest związany od 1975 roku, a jego celem była liberalizacja przepisów dotyczących lotnictwa sportowego. Warto pamiętać, że rekomendacja PZPR do kandydowania na posła – nawet formalnie „bezpartyjnego” – była w 1989 roku decyzją, którą partia rządząca podejmowała selektywnie.
Epizod ten wrócił w bieżącej debacie sejmowej – 10 lutego 2026 roku przed 51. posiedzeniem Sejmu marszałek Włodzimierz Czarzasty zakwestionował udział Skalika w Radzie Bezpieczeństwa Narodowego, nazywając go politykiem „wprost prorosyjskim”. Z mównicy odpowiedział wówczas Roman Fritz, przypominając marszałkowi Sejmu jego wieloletnią przynależność do PZPR.
Roman Fritz – debiut wyborczy z listy Kongresu Liberalno-Demokratycznego
Roman Fritz, obecny wiceprezes Konfederacji Korony Polskiej i poseł na Sejm X kadencji, swój pierwszy start w wyborach parlamentarnych zaliczył 27 października 1991 roku, kandydując z listy Kongresu Liberalno-Demokratycznego w okręgu nr 37 (gliwickim) – partii współtworzonej przez Donalda Tuska, który jeszcze w tym samym roku został jej przewodniczącym (funkcję pełnił do 1994 roku).
Ówczesny wynik Fritza: 705 głosów (0,20%) – niewystarczający na mandat. Kolejne podejścia parlamentarne podejmował dopiero od 2015 roku, tym razem w otoczeniu Grzegorza Brauna. Mandat poselski zdobył ostatecznie w 2023 roku.
Kongres Liberalno-Demokratyczny w wyborach w 1991 roku uzyskał 7,49% głosów i 37 mandatów w Sejmie, a jego hasło wyborcze brzmiało: „Ani w prawo, ani w lewo, tylko prosto do Europy”. To ta sama formacja, która w 1994 połączyła się z Unią Demokratyczną Tadeusza Mazowieckiego, tworząc Unię Wolności – polityczne środowisko, przeciw któremu Grzegorz Braun dziś buduje swoją opowieść o „antysystemowej” prawicy.
Sławomir Zawiślak – od 2002 do 2025 roku w PiS, zawieszony w 2020 roku, przeciw kandydatowi PiS w 2024 roku
Sławomir Zawiślak, zanim dołączył do Konfederacji Korony Polskiej, przez 23 lata (od 2002 do 4 czerwca 2025 roku) był członkiem Prawa i Sprawiedliwości, o czym informuje na swojej oficjalnej stronie. W Sejmie zasiada nieprzerwanie od V kadencji (od 2005 roku), zdobywając w okręgu chełmskim mandat sześciokrotnie z rzędu.
W strukturach PiS pełnił szereg funkcji: prezesa Zarządu Okręgu PiS Chełm (od 2012 roku), wcześniej pełnomocnika okręgowego oraz wiceprzewodniczącego Zarządu Powiatowego PiS w Zamościu. Równolegle od 1998 roku prezesuje Światowemu Związkowi Żołnierzy Armii Krajowej Okręg Zamość, wchodząc w skład prezydium Zarządu Głównego Związku.
4 czerwca 2025 roku Zawiślak formalnie odszedł z klubu i partii Prawa i Sprawiedliwości oraz przystąpił do Konfederacji Korony Polskiej, co umożliwiło ugrupowaniu Grzegorza Brauna utworzenie w Sejmie trzyosobowego koła poselskiego – obok Fritza i Skalika. Sam Braun na konferencji prasowej 4 czerwca 2025 roku określił transfer jako „bezcenne doświadczenie dla KKP”, dodając: „Góra z górą się nie zejdzie, a człowiek z człowiekiem – owszem”.
Nieoficjalne relacje mediów powiązanych z niektórymi środowiskami Korony wskazywały wówczas na dwie możliwe kulisy transferu: albo (a) że został on uzgodniony z władzami PiS w zamian za poparcie Brauna dla Karola Nawrockiego w kampanii prezydenckiej, albo (b) że stanowił formę podzięki za takie poparcie już udzielone. Zawiślak zdementował te doniesienia, wskazując: „Nasze spotkania z Braunem były od dawna, chociażby podczas pandemii, gdzie mieliśmy podobne poglądy” – i podkreślając, że nie jest „wypożyczony”.
Trzy różne drogi, jedno wspólne pytanie
Trzej politycy dziś przedstawiani jako twarze antysystemowej Konfederacji Korony Polskiej i najbliżsi współpracownicy Grzegorza Brauna w swojej politycznej przeszłości próbowali sił w bardzo różnych, czasem odległych od obecnej narracji, środowiskach:
• Włodzimierz Skalik – z rekomendacją PZPR, PAX i PZKS w 1989 roku;
• Roman Fritz – z listy Kongresu Liberalno-Demokratycznego Donalda Tuska w 1991 roku;
• Sławomir Zawiślak – jako wieloletni, zasłużony działacz Prawa i Sprawiedliwości od 2002 do 2025 roku.
Te historie pokazują, jak dalekie i różne drogi polityczne doprowadziły trzech posłów do dzisiejszego miejsca – pod skrzydła europosła, który wzywa do wyjścia Polski z Unii Europejskiej i NATO, kwestionuje istnienie komór gazowych w Auschwitz i którego wypowiedzi są regularnie cytowane przez rosyjskie media propagandowe.
Wyborcy mają prawo znać pełne biografie polityków, którzy dziś oferują im „prawdziwą prawicę” i „antysystemową alternatywę”.
Włodzimierz Idzikowski
Komentarze
0 komentarzyDodawanie komentarzy wymaga zalogowania.