Bóg tańczy w głębi nas samych: Młodzi do Papieża

Podczas czuwania modlitewnego z udziałem młodzieży i studentów, które odbyło się wieczorem, 12 listopada, na Stadionie Narodowym w Limie, Leon XIV wysłuchał świadectw trojga młodych ludzi: Joao, którego uratowały taniec i parafia; Emily, która została katechetką; oraz Luzbindy, która odkryła miłość Pana i wstąpiła do zgromadzenia sióstr urszulanek.

Joao i odkrycie, że nie jesteśmy sami

Jako pierwszy do mikrofonu podszedł 18-letni Joao Meza, student medycyny. Swoją historię opowiedział z otwartym sercem i całkowitą szczerością. Mówił o zagubieniu w okresie dorastania, samotności i drwinach, których doświadczał w szkole, trudnych relacjach z rodzicami, bólu związanym z przekonaniem, że Bóg go opuścił, oraz poczuciu winy, które towarzyszyło mu każdego dnia.

Fala gorących wpisów do Ojca Świętego

Czytelnicy Vatican News w swoich wpisach dziękują Leonowi XIV za przywiezienie nadziei

Przełom nastąpił sześć lat temu, kiedy odkrył w sobie pasję do tańca. Joao zaczął tańczyć, a ta prawdziwa „przygoda” pozwoliła mu również docenić tradycyjne elementy kultury Peru. Stopniowo jego miłość do tańca „stawała się coraz większa”, nie potrafiła jednak uciszyć niepokoju jego duszy.

„Moje osobiste problemy – opowiadał ze wzruszeniem – sprawiały, że kwestionowałem wiele rzeczy, między innymi sposób, w jaki zbliżałem się do Boga”.

„Myślałem, że Kościół jest czymś przeznaczonym wyłącznie dla dorosłych – dodał – a w moim sercu wciąż rodziły się wątpliwości”.

Niepewność i rozterki towarzyszyły mu aż do chwili, gdy zaczął uczestniczyć w inicjatywach kulturalnych związanych z tańcem, organizowanych przez jego parafię.

„To było coś zupełnie nowego – wyznał ze wzruszeniem – ponieważ nie przypuszczałem, że taniec pomoże mi nawiązać kontakt z moim najgłębszym wnętrzem, z tą częścią mnie, w której mieszka Bóg i która pozwala mi odczuwać w każdym kroku, każdej melodii i każdym tańcu szczególną więź z transcendencją”.

Przyjęty przez Kościół jako wspólnotę Joao wreszcie poczuł, że może być sobą, bez udawania.

Dziś młody tancerz nie przestał zadawać sobie pytań ani doświadczać trudnych chwil. Różnica w porównaniu z przeszłością polega na tym, że teraz wie, iż nie musi „rozwiązywać wszystkiego sam”. Odpowiedź na każdą wątpliwość znajduje bowiem w Bogu – „Bogu, który również tańczy w najgłębszym wnętrzu naszego jestestwa, tworząc wieczną harmonię miłości”.

Od obojętności do zaangażowania w duszpasterstwo młodzieży

Również Emily Milagros, odpowiedzialna za duszpasterstwo młodzieży w diecezji Carabayllo, podzieliła się świadectwem swojej trudnej drogi wiary. Mimo że wychowywała się w rodzinie głęboko zakorzenionej w modlitwie i życiu sakramentalnym, oddaliła się od wspólnoty parafialnej, wybierając całkowite poświęcenie się nauce i codziennym obowiązkom. Jak opowiadała, na jej decyzję wpłynęły również uprzedzenia rówieśników.

Później Bóg „wyciągnął do niej rękę” poprzez zaproszenie do podjęcia formacji katechetycznej. Dziś Emily z radością angażuje się w duszpasterstwo diecezjalne. Posługa ta pozwala jej „z bliska przyglądać się sytuacji bardzo wielu młodych ludzi”, którzy są rozdarty między „pragnieniem zaangażowania się dla Pana” a milczeniem i zmęczeniem.

Nie zabrakło również trudnych doświadczeń. Milagros wspomniała o nagłej śmierci wielu bliskich jej osób. Był to „tak bolesny cios, że zachwiał moimi pewnikami, rodził trudne pytania i skłaniał do pokusy izolacji, ponieważ w głębi czułam się rozbita i pozbawiona odpowiedzi”.

Właśnie wtedy Emily zrozumiała, jak ważne jest duchowe towarzyszenie.

„Zrozumiałam – powiedziała – że wiara nie sprawia, iż ból znika jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, ale uczy nas przeżywać go, pozwalając innym towarzyszyć nam w cierpieniu”.

Wspólnota nie jest bowiem jedynie miejscem, w którym podejmuje się posługę, lecz także „bezpieczną przestrzenią, w której Bóg pozwala nam przyjmować wsparcie braci i sióstr”.

Młoda kobieta zakończyła swoje świadectwo stwierdzeniem, że nikt nie zbawia się sam.

Pozbawiona miłości matki odkryła miłość Boga

O życiu przemienionym przez miłość Boga opowiedziała również s. Luzbinda Ramos Zurita ze Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Córek Maryi Niepokalanej. W wieku zaledwie 17 lat straciła matkę, pogrążając się w „cichej depresji”, która oddaliła ją od Kościoła. Luzbinda zaczęła wówczas snuć inne marzenia: chciała pracować jako nauczycielka, założyć rodzinę i wychowywać dzieci.

„Ale Bóg – kontynuowała – już wtedy tkał historię mojego życia”. Dzięki zaproszeniu do udziału w doświadczeniu rozeznawania powołania u sióstr urszulanek młoda dziewczyna odnalazła „otwarte ramiona miłosiernego Ojca”.

„Stając twarzą w twarz z Jezusem Chrystusem, Oblubieńcem mojego życia – podkreśliła – zakochałam się w Jego Miłości”, w „Kimś, dla kogo warto było oddać wszystko i przed kim nie potrafiłam już zamknąć serca”.

Dziś, jako osoba konsekrowana, Luzbinda spogląda na swoją historię „nie z żalem, lecz z ogromną wdzięcznością”. Jest świadoma, że „żywa wiara nie oznacza braku pytań czy chwil kryzysu, ale nieustanną pewność, że jesteśmy podtrzymywani przez wierność Boga i braterstwo”.

Młodym pokoleniom, które często czują się „rozbite”, zagubione i pozbawione celu, siostra przypomniała na zakończenie, że „Bóg już teraz pisze w ich życiu coś wielkiego, aby mogli przezwyciężyć strach i odważyć się odpowiedzieć na Jego wezwanie”, stając się znakiem nadziei dla świata.