Kategoria
Podkategoria: Wiara
"I także chwałę, którą mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i że Ty ich umiłowałeś, tak jak Mnie umiłowałeś"
Znaleźliśmy się w sytuacji „bez wyjścia”? Po ludzku brakuje nam nadziei? Grzech spustoszył w nas Bożą radość? Nie potrafimy przebaczyć? Ratunek w Maryi rozwiązującej węzły! Jedna nowenna na jeden supeł. Efekty przechodzą najśmielsze oczekiwania tych, którzy odważyli się uwierzyć w moc modlitwy różańcowej.
Trzy słowa, które słyszymy dzisiaj w liturgii, opisują trzy sposoby życia i działania. Światłością świata jest Jezus (J 8,12 - śpiew przed Ewangelią), światłem jest uczeń Jezusa (Mt 5,14), a o błysku mówi św. Paweł (1 Kor 2,1). Nie identyfikuje się z nim, ponieważ błysk skupia na człowieku, a apostoł nie dba o błyski, ale o prawdę, o słowa, które płyną z serca zjednoczonego z Bogiem i ku mądrości Boga prowadzą.
Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie
Nabożeństwo do Matki Bożej Wspomożycielki sięga początków chrześcijaństwa. Gdy tylko zaczął rozwijać się wśród wiernych kult Matki Zbawiciela, równocześnie ufność w Jej przemożną przyczynę u Syna nakazywała uciekać się do Niej we wszystkich potrzebach. Tytuł Wspomożycielki Wiernych zawiera w sobie wszystkie wezwania, w których Kościół wyrażał Najświętszej Maryi Pannie potrzeby i troski swoich dzieci.
Cud narodzin przypomina o najwyższym z przysługujących nam praw, tym do istnienia. Kościół musi zabierać jasny głos nt. aborcji i godności człowieka. Papież Franciszek pisze o tym we wstępie do książki „Cud życia”, w której przypomina, że, podobnie jak jego poprzednicy, od zawsze zdecydowanie potępia aborcję. Zachęca też, by mówić o tym temacie, zaczynając od wsłuchania się w głos nienarodzonego dziecka.
Księża Kardynałowie, czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie, drodzy Bracia i Siostry w Panu!
Ks. Piotr Pawlukiewicz: Nie dasz rady rozwiązać tego problemu bez Boga
"Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś"
Dlaczego 2 tys. lat temu chrześcijanie byli zdolni do głębokiej relacji z Bogiem, do odważnego głoszenia Dobrej Nowiny i radykalności w aspekcie moralności, a my dziś nie potrafimy im dorównać? Czy byli silniejsi, odważniejsi, czy w ich kulturze było prościej? A może to dlatego, że przebywali z Jezusem w Jego wcielonej postaci?
W moim gimnazjum (Saint-Jean de Passy w Paryżu) w klasie czwartej od ponad 20 lat istnieje tradycja pielgrzymki do Rzymu, żeby dokonać aktu confirmation de foi (potwierdzenia wiary). W tym roku pielgrzymka ta poprowadziła ponad dwustu uczniów śladami apostołów Piotra i Pawła – opowiedziała portalowi Polskifr.fr Weronika, która w tym roku uczestniczyła w takim wydarzeniu.
W dzisiejszej Ewangelii, przed Swoim wniebowstąpieniem Jezus posyła uczniów, aby chrzcili (dosł. zanurzali) w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Chrystus zapewnia, że właśnie Ruach Ha-Kodesz, i tak jak Emmanuel – Bóg z nami, z początku Ewangelii św. Mateusza, będzie im stale towarzyszyć i będzie ich wsparciem i obroną – o Bogu nieustannie obecnym pośród swojego ludu na przestrzeni historii zbawienia opowiada w komentarzu Centrum Heschela KUL biblista ks. dr Mariusz Świder, rektor Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Siedleckiej im. Jana Pawła II.
Kościół obchodzi dziś uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Ewangeliści odnotowują, że czterdzieści dni po swoim Zmartwychwstaniu Chrystus wstąpił do niebios, gdzie zasiadł po prawicy Ojca. Dzisiejsza uroczystość nie jest jednak tylko wspomnieniem zdarzenia z historii, o którym dowiadujemy się z Ewangelii. Jest przede wszystkim zapowiedzią niebiańskiej rzeczywistości, do której przez Chrystusa każdy z nas ma dostęp.
Według Dziejów Apostolskich i tradycji – Zmartwychwstały pożegnał się z uczniami na szczycie Góry Oliwnej (por. Dz 1, 12), gdzie na oczach uczniów uniósł się do Nieba. Góra Oliwna, która wcześniej była miejscem Jego duchowej agonii w Ogrójcu, stała się również miejscem ostatniego spotkania Zmartwychwstałego z uczniami. Co jednak właściwie oznacza, że Chrystus wniebowstąpił?
1. Tajemnica Paschy Chrystusa ogarnia historię ludzkości, ale zarazem ją przekracza. Ludzka myśl i język mogą w jakiejś mierze ująć i przekazywać tę tajemnicę, ale nie zdołają jej wyczerpać. Dlatego Nowy Testament, chociaż mówi o «zmartwychwstaniu», czego świadectwem jest pierwotne Credo, które św. Paweł osobiście przejął i przekazuje w Pierwszym Liście do Koryntian (por. 15, 3-5), posługuje się także innym sformułowaniem, aby określić sens Paschy. Zwłaszcza u św. Jana i św. Pawła jest ona przedstawiana jako wywyższenie i uwielbienie Ukrzyżowanego. Tak więc dla czwartego ewangelisty krzyż Chrystusa jest już królewskim tronem, który stoi na ziemi, ale dosięga nieba. Chrystus zasiada na nim jako Zbawca i Pan historii.
