Kategoria
Podkategoria: Wiara
Skąd wzięły się Środa Popielcowa i Wielki Post? Czy zawsze i wszędzie trwał 40 dni? Jak kiedyś wyglądał obrzęd posypania popiołem? O genezie Środy Popielcowej i Wielkiego Postu oraz zwyczajach z nimi związanych w rozmowie z Family News Service opowiedział o. prof. Bazyli Degórski, patrolog, z Papieskiego Uniwersytetu św. Tomasza z Akwinu w Rzymie.
To już dziesiąta edycja akcji „Misjonarz na Post”. Jej celem jest modlitewne wspieranie konkretnego misjonarza. Aby włączyć się w akcję, należy wejść na stronę www.misjonarznapost.pl i wylosować osobę, za którą możemy się modlić.
![[NASZ PATRONAT] Przeżyj niezwykłe rekolekcje wielkopostne z Józefem Brodą](/media/image?src=%2Fuploads%2Flegacy%2Foriginals%2F43%2F2d%2F432db57d9b7b2bd31e03c323c58139d0b98091045287440cc2fd9d108d969868.jpg&w=360&h=225&q=62&v=20260705)
Wielki Post to czas bardzo osobisty, czas oczekiwania, czas ukrycia, czas działania… Te 40 dni to także czas spotkania. Dlatego po raz kolejny zapraszamy Was do stołu… spotkania, karmienia się i dzielenia. Przy stole usiądzie Józef Broda z Tym, który jest ważny, nawet najważniejszy, który kocha miłością przez wielkie M… z Bogiem.
- Biblijne księgi apokaliptyczne zapowiadają, że kiedyś cały świat będzie oczyszczony przez ogień. To co stare i złe zostanie całkowicie zniszczone i unicestwione, a z popiołu, który pozostanie powstanie nowe niebo i nowa ziemia. Popiół jest znakiem przyszłej odnowy i zmartwychwstania - pisze Ks. prof. Dariusz Kwiatkowski.
W niedzielę 22 lutego 1931 roku w celi klasztoru Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, znajdującego się przy Starym Rynku w Płocku rozpoczęła się niesamowita historia zupełnie niezwykłego obrazu, który znany jest dziś na całym świecie.
Właśnie dziś zacznij odmawiać Nowennę Pompejańską - wspaniałą, wielką modlitwę Kościoła świętego, z której pomocą możesz doznać wewnętrznej przemiany, otworzyć się na głos Boga i doznać wielu łask.
Tak mówi Pan: "Nawróćcie się do Mnie całym swym sercem, przez post i płacz, i lament". Rozdzierajcie jednak serca wasze, a nie szaty
Na podstawie książki W. Łaszewski, Proroctwo o Polsce - obietnica i krew, Szczecinek 2010.
"Kto jedno z tych dzieci przyjmuje w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał"
Aleksander Sołżenicyn, laureat literackiej Nagrody Nobla, jeden z najbłyskotliwszych intelektualistów ubiegłego wieku, stwierdził, że wybór Jana Pawła II na Stolicę Piotrową był „jedyną dobrą rzeczą, jaka przydarzyła się ludzkości XX wieku”. Słowa bez wątpienia mocne. Z upływem czasu jednak nabierają większego i głębszego znaczenia.
Pytanie o to, w jaki sposób zadośćuczynić za popełnione zło, jest problemem każdego z nas. Pamiętamy jeszcze pięć warunków dobrej spowiedzi, gdzie ostatni brzmi: zadośćuczynić Panu Bogu i bliźniemu. Paradoksalnie im bardziej człowiek postępuje w przyjaźni z Bogiem, tym bardziej widzi swoją słabość i grzeszność. Wyraził to lapidarnie w swej Regule św. Benedykt: „Dawne swoje grzechy codziennie ze łzami i wzdychaniem na modlitwie wyznawać Bogu. A na przyszłość poprawić się z tych grzechów” (Reguła, rozdz. 4,57–58). Aby lepiej zrozumieć te zalecenia św. Benedykta, trzeba zapoznać się z tekstami jego mistrza – św. Jana Kasjana.
Niezwykłe proroctwa o Polsce.
"O plemię niewierne, jak długo mam być z wami? Jak długo mam was znosić?"
Często słyszę od Chrześcijan, że Żydzi propagują odwetową przemoc „oko za oko”, podczas gdy Jezus uczy przywracającej sprawiedliwość postawy nadstawiania drugiego policzka. Ta interpretacja ukazuje złe zrozumienie zarówno Jezusa, jak i judaizmu. Jezus mówi o gotowości przyjęcia upokorzenia, a nie o okaleczenia. Tradycja żydowska nie promuje przemocy i odwetu, wręcz przeciwnie nakazuje sprawcy rekompensatę bólu czy kosztów leczenia ofierze – tłumaczy w komentarzu dla Centrum Heschela KUL prof. Amy-Jill Levine, profesor Nowego Testamentu i Nauk Żydowskich, pierwsza Żydówka, która wykładała Nowy Testament na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.
Mówienie o świętości nie jest zbyt popularne w dzisiejszym świecie. Pytanie, dlaczego tak się dzieje? Wydaje mi się, że przynajmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, ten świat sam doskonale wyczuwa, jakby intuicyjnie, iż daleko mu do świętości, więc o niej nie mówi. A jednocześnie próbuje odwrócić kota ogonem, tzn. próbuje pokazać jako dobre, a może nawet święte to, co nim zwyczajnie nie jest.
