Kategoria
Podkategoria: Kościół
35 rocznica „pospolitego ruszenia” Polaków jest powodem do dumy i dziękczynienia” – mówił dzisiaj w kieleckiej bazylice bp Kazimierz Ryczan, przewodnicząc Mszy św. za Ojczyznę w 35. rocznicę powstania Solidarności.
Ksiądz Marian Rajchel, egzorcysta z diecezji przemyskiej, opowiadał, że podczas jednego z egzorcyzmów demon wrzasnął: Ten Wasz PAPIEŻ!!! On tym pocałunkiem więcej nam szkody czyni niż WY WASZYMI egzorcyzmami! Jeden taki pocałunek gorszy niż 1500 egzorcyzmów. Dla nas to był tylko piękny gest – mówił ks. Marian. – Nie… to była miłość do tej ziemi i zły duch to dobrze odczytał.
Wielu jest takich co uważają, że katecheza powinna wrócić do salek parafialnych. Ten komunistyczny wymysł nie ma żadnych racjonalnych przesłanek. Poniżej 10 mitów o religii w szkołach jakie możemy usłyszeć od niektórych "oświeconych".
Dzisiaj wszystko, co jest nowoczesne, światłe, innowacyjne, uważa się za postępowe, ubogacające rzeczywistość i zapowiadające wspaniałą przyszłość. Oczywiście jest i tradycja, czy mówiąc ściśle, wiele tradycji. Tradycyjne potrawy, tradycyjne pieśni i piosenki, tradycyjne wianki, Lajkonik, hejnał krakowski, a nawet wielkosobotnia święconka i wiele innych temu podobnych, to wszystko ma prawo obywatelstwa także w XXI wieku.
Poniższa lista zagrożeń duchowych, które skutkować mogą dręczeniem demonicznym, nie jest pełna i zawiera praktyki współcześnie najbardziej rozpowszechnione. Lista zagrożeń powstała w oparciu o wiedzę Kościoła (Rytuał rzymski), książki księży egzorcystów oraz świadectwa osób uwolnionych od działania złego ducha.
- Wychowanie religijne jest w Polsce zagwarantowane prawnie – podkreślił abp Henryk Hoser. Przypomniał także, że na finansowaną w Polsce z budżetu państwa katechezę podatki płacą katolicy, którzy stanowią większość obywateli kraju.
Dla tych, którzy myślą, że chrześcijaństwo to nuda, chrześcijanie to przygnębieni, smutni ludzie, a zakonnicy zamknięci w swoich klasztorach od świtu do nocy modlący się na różańcu.
W wywiadzie dla "Naszego Dziennika" ojciec Tadeusz Rydzyk pyta odnośnie promowania polskiej kultury: "
Jedna z najbardziej wstrząsających scen Ewangelii: prorok zostaje zabity z powodu kaprysu młodej dziewczyny, namówionej przez jej matkę! To jak gdyby ironia, farsa, całkowita kpina z powagi wiary w Boga jedynego, który jest Panem nieba i ziemi, i z posłania proroka. Bóg mówi w pierwszym dzisiejszym czytaniu do swojego Proroka:
W Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie odbyła się konferencja prasowa nt. nauczania religii, które 25 lat temu powróciło do polskiej szkoły. Bp Marek Mendyk, przewodniczący Komisji Wychowania Katolickiego KEP, przypomniał o niezbywalnym prawie rodziców do religijnego wychowania swoich dzieci, co wynika m.in. z postanowień Konkordatu (art.12). Zwrócił on również uwagę na teologiczne i pedagogiczne założenia związane z edukacją religijną, a także jej wymiar humanistyczny i kulturowy.
Chciałbym poruszyć w moim liście problem, który dotknął mnie i był przyczyną wielu moich nieszczęść. Nie tylko moich – także wielu ludzi w ciągu długich wieków... Mówię o ateizmie. To rzecz straszna: całkowite oddalenie się od Boga.
Koalicja „Świecka szkoła” dwoi się i troi, żeby zebrać wymagane 100 tysięcy podpisów i raz na zawsze rozprawić się ze szkolną katechezą. Brak finansowania ze środków publicznych (o ile uda się w ogóle taką ustawę uchwalić, na co bardzo liczą środowiska ateistyczne i świeckie) będzie jednoznaczny z wyrzuceniem lekcji religii poza szkołę, do salki parafialnej, do getta. Tymczasem obecność religii w szkole, obecność w szkole katechety nie tylko nie powinno zubażać, ale rozwijać i otwierać na rzeczywistość duchową. Tym bardziej że religia nie jest oderwanym przedmiotem. Język polski, historia, historia sztuki, filozofia to te przedmioty, w których inspirację wiarą i religią widać najlepiej. Nie byłoby wielkich dzieł literatury, wielkich dzieł malarskich, historia mogłaby potoczyć się zupełnie inaczej, gdyby nie religia i wiara poszczególnych osób. Ich wkład w budowanie naszej cywilizacji jest fundamentalny. Przeczenie temu jest budowaniem rzeczywistości na kłamstwie.
Ludzi, którzy żyją ze sobą bez ślubu kościelnego i nie rozumieją, w czym tkwi problem, pytam zwykle, czy konsekwentnie poszliby wyspowiadać się do kogoś, kto nie jest jeszcze księdzem. Nawet gdyby miał nim zostać za rok, miesiąc lub nazajutrz. Ktoś taki może już przecież chodzić w sutannie, mieć ukończone studia teologiczne i opanowane rytuały. Może być bardzo porządny i uczciwy, a słuchu w konfesjonale i wymowy na ambonie pozazdrościłby mu niejeden doświadczony kapłan.Czemu jednak nie pójść jeszcze dalej i nie poprosić o spowiedź Artura Żmijewskiego albo Cezarego Żaka, którzy wcielają się w role księży w „Ojcu Mateuszu” i „Ranczu”? Wiedzą, jak zagrać scenę w konfesjonale, i zrobią to perfekcyjnie. Spowiedź przed taką gwiazdą to dopiero byłoby coś!Dlaczego więc ci, którzy zachowali resztki wiary, oburzają się na samą taką propozycję? Bo spowiedź przed kimś, kto nie przyjął sakramentu kapłaństwa, nie jest żadnym sakramentem i nie gładzi grzechów. Co więcej, udawanie spowiedzi byłoby świ
Osłabienie wiary w rzeczywistą obecność zmartwychwstałego Chrystusa w Eucharystii jest jednym z bardzo istotnych znaków kryzysu życia duchowego. Pan Jezus pragnie ożywić naszą wiarę w Jego eucharystyczną obecność i dlatego co jakiś czas, w historii Kościoła katolickiego, daje nam znaki - cuda eucharystyczne, które jednoznacznie wskazują, że w Eucharystii jest obecny On sam, zmartwychwstały Pan, w tajemnicy swojego Bóstwa i uwielbionego człowieczeństwa. Ostatni cud eucharystyczny uznany przez władze kościelne miał miejsce w 1996 r. w stolicy Argentyny - Buenos Aires - pisze ksiądz M. Piotrowski TChr z dwumiesięcznika "Miłujcie Się".
Warto pamiętać, choć oczywiście zbrodnia pedofilii, które dopuścił się były arcybiskup Wesołowski jest straszliwa, że sąd Boży jest nie tylko sprawiedliwy, ale także miłosierny. I jest to nadzieja nie tylko dla zmarłego arcybiskupa, ale także dla każdego z nas. Pocieszanie się, że nie mamy takich grzechów na sumieniu jak on, i że to ma nas czynić lepszymi nic nie znaczy. Każdy z nas jest grzesznikiem i każdy potrzebuje miłosierdzia. W dniu śmierci będzie go zaś potrzebował szczególnie mocno.
