Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Józef urodził się 17 listopada 1910 r. w pomorskiej wsi Czyczkowy koło Brus. Był drugim synem z ośmiorga dzieci rolników Roberta i Michaliny. Już jako dziecko lubił się modlić, jego wiara szybko się pogłębiała. Odznaczał się też wrażliwością na potrzeby innych ludzi. Bardzo wcześnie rozpoznał w sobie powołanie kapłańskie.
Jadwiga urodziła się między 1174 a 1180 rokiem na zamku nad jeziorem Amer w Bawarii jako córka hrabiego Bertolda VI i Agnieszki Wettyńskiej, hrabiów Andechs, którzy tytułowali się również książętami Meranu (w północnej Dalmacji) i margrabiami Istrii. Miała czterech braci i trzy siostry. Jedną wydano za Filipa, króla Francji, drugą za Andrzeja, króla Węgier (była matką św. Elżbiety), trzecia wstąpiła do klasztoru. Jadwiga otrzymała staranne wychowanie najpierw na rodzinnym zamku, potem zaś w klasztorze benedyktynek w Kitzingen nad Menem (diecezja Würzburg), znanym wówczas ośrodku kulturalnym. Do programu ówczesnych szkół klasztornych należała nauka łaciny, Pisma Świętego, dzieł Ojców Kościoła i żywotów świętych, a także haftu i malowania, muzyki i pielęgnowania chorych.
W chwili śmierci rozpoczyna się życie wieczne. Archeologia potwierdza to powszechne przekonanie ludzi wszystkich kultur i religii, że zmarli nadal istnieją.
Czy rzeczywiście poza Kościołem nie ma zbawienia, a jeżeli tak, to jak tę tezę należy rozumieć? Pytanie to ma sens i warto się nim zajmować tylko pod tym warunkiem, że z Jezusem Chrystusem rzecz się ma naprawdę tak, jak głosi nowotestamentalne orędzie: że naprawdę jest On Synem Bożym, przez którego świat został stworzony i który dla nas stał się jednym z nas, ażeby nas wszystkich - ludzi wszystkich czasów, pokoleń i kultur - zaprosić, uzdolnić i prowadzić do życia wiecznego - pisze o. Jacek Salij OP.
Dzisiaj katolicka Polska, stojąc przed zagrożeniami współczesnego świata, szczególnie potrzebuje modlitwy. Dlatego chcemy odpowiedzieć na prośbę Maryi Matki Chrystusa wzywającej do pokuty i odmawiania różańca. Zapraszamy wszystkich wierzących, wszystkich ludzi dobrej woli na różańcową procesję pokutną za Polskę. Procesje takie w najbliższą niedzielę 17 października przejdą ulicami wielu polskich miast. W Krakowie naszą modlitwę zaczynamy mszą świętą w bazylice Bożego Ciała na Kazimierzu o godzinie 12.15. Następnie odmawiając różaniec przejdziemy na Rynek Główny, gdzie zawierzymy Polskę Matce Bożej. Wierzymy, że tak jak powiedział prymas Polski kardynał August Hlond: „Jedyną bronią, której Polska używając odniesie zwycięstwo, jest różaniec”.
Coraz popularniejsza staje się teza, również wśród katolików, że do zbawienia wystarczy być „dobrym człowiekiem”. To herezja znana już Faryzeuszom, która dziś, kiedy w centrum stawia się człowieka, staje się wyjątkowo popularna. Jej istotą jest postawienie człowieka w miejscu Boga i przekonanie, że człowiek może sam siebie zbawić. To zbawienie miałoby mu zapewnić moralne życie. Takie myślenie jest całkowitym zaprzeczeniem chrześcijaństwa, w którego centrum stoi ukrzyżowany i zmartwychwstały Chrystus, zbawiający swoją ofiarą człowieka niemogącego zbawić się samemu. Pisał o tym Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, którego artykuł przypominamy.
15 października to nie tylko dzień wielkiej karmelitańskiej uroczystości uczczenia będącej Doktorem Kościoła, wybitnej hiszpańskiej mistyczki św. Teresy od Jezusa. Dziś przypada również celebrowany już po raz 33. na świecie, coroczny Dzień Dziecka Utraconego.
„Lubi nazywać siebie pobożnym katolikiem. Zachęciłbym go to tego, by zaczął działać jako taki, szczególnie w kwestiach życia. I by pozwolił, aby jego wiara rzeczywiście kształtowała jego sumienie i decyzje, jakie podejmuje, a nie platforma jego partii” – powiedział arcybiskup Joseph Naumann z Kansas City o Joe Bidenie, obecnie urzędującym prezydencie Stanów Zjednoczonych.
Czystość intencji i czyste serce muszą mieć nieprawdopodobnie wielką wartość w Królestwie Bożym, skoro Jezus po raz kolejny nas dziś o to prosi. Podrążmy więc dalej ten temat i odkryjmy, dlaczego warto być czystym.
Pod koniec 2019 roku i w pierwszej połowie roku 2020 zagrożenia nakreślone przez Najświętszą Dziewicę w objawieniach w Trevignano Romano stały się faktem. Rozpoczęła się gwałtowna, głęboka przemiana struktury wszystkich narodów – społeczno-polityczna, duchowa i religijna. Zapowiedziane przez Najświętszą Dziewicę negatywne wydarzenia zaczęły się szybko urzeczywistniać. Co jeszcze nas czeka? Jakie przesłania ma dla nas Maryja?
Wczoraj w Warszawie odbyła się zorganizowana przez Katolicką Agencję Informacyjną debata „Po co nam ten Synod? – oczekiwania, nadzieje, obawy?”, poświęcona rozpoczętemu w tym miesiącu Synodowi Biskupów o synodalności. W rozmowie udział wzięli: Bp Piotr Jarecki – biskup pomocniczy archidiecezji warszawskiej, znawca społecznego nauczania Kościoła; Tomasz Terlikowski – publicysta, filozof; Dr. hab. Aleksander Bańka – prof. Uniwersytetu Śląskiego, delegat Kościoła w Polsce na otwarcie Synodu Biskupów w Rzymie, filozof, politolog; Monika Białkowska – publicystka, teolog oraz Marcin Przeciszewski – prezes Katolickiej Agencji Informacyjnej. Spotkanie poprowadził Tomasz Królak z KAI.
Dziś w Kościele obchodzimy wspomnienie dowolne pamiątki przebicia serca św. Teresy od Jezusa. Święta Teresa od Jezusa, odnowicielka Karmelu, w Księdze Życia wspomina wydarzenie, które miało miejsce w klasztorze w Avili w 1560 r.
.... Kto bowiem modli się bez zastanowienia się nad tym, do kogo mówi, o co prosi, i kto jest on, który prosi, a kto Ten, którego prosi, tego modlitwy, jakkolwiek by długo i pilnie ruszał wargami, ja nie nazwę modlitwą. Może wprawdzie się zdarzyć, że w pewnych wypadkach niestarania się o uwagę, ona przyjdzie, a to skutkiem starań poprzednio czynionych, lecz kto by nałogowo zwykł rozmawiać z Majestatem Boskim tak, jakby mówił do sługi swego, nie zważając czy wyraża się dobrze, czy źle, i mówi co mu przyjdzie na usta albo co od ciągłego powtarzania już umie na pamięć, tego modlitwy, powtarzam, nie uznaję za modlitwę, a daj Boże, by nie było żadnej duszy chrześcijańskiej, która by się w taki sposób modliła.Św. Teresa z Avila z "Twierdza wewnętrzna"
.... Kto bowiem modli się bez zastanowienia się nad tym, do kogo mówi, o co prosi, i kto jest on, który prosi, a kto Ten, którego prosi, tego modlitwy, jakkolwiek by długo i pilnie ruszał wargami, ja nie nazwę modlitwą. Może wprawdzie się zdarzyć, że w pewnych wypadkach niestarania się o uwagę, ona przyjdzie, a to skutkiem starań poprzednio czynionych, lecz kto by nałogowo zwykł rozmawiać z Majestatem Boskim tak, jakby mówił do sługi swego, nie zważając czy wyraża się dobrze, czy źle, i mówi co mu przyjdzie na usta albo co od ciągłego powtarzania już umie na pamięć, tego modlitwy, powtarzam, nie uznaję za modlitwę, a daj Boże, by nie było żadnej duszy chrześcijańskiej, która by się w taki sposób modliła.Św. Teresa z Avila z "Twierdza wewnętrzna"
