Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Weźmy odpowiedzialność każdy za siebie, wybierzmy sprawiedliwość. Dobro wspólne jest ważniejsze niż interesy nielicznych, niż partykularne interesy — małe czy wielkie – apelował Leon XIV podczas spotkania z mieszkańcami tzw. „Ziemi Ognisk”. Wizyta ma miejsce w przededniu 11. rocznicy ogłoszenia encykliki Laudato si’.
Jak dowiadujemy się z mediów, w szkockim klasztorze redemptorystów zaalpejskich na odległej wyspie Papa Stronsay narasta kryzys, który odbił się szerokim echem w środowiskach tradycjonalistycznych. W tle tych wydarzeń pozostaje również śmierć młodego nowozelandzkiego zakonnika, której okoliczności nadal budzą pytania.
W roku 1917 od 13 maja do 13 października, z wielką regularnością, w trzynaste dni każdego miesiąca, w małej portugalskiej wiosce Fatima miały miejsce tzw. objawienia fatimskie. Według relacji trojga dzieci Matka Boża objawiła całej ludzkości trzy tajemnice, które (z pominięciem pierwszej tajemnicy) zawierały proroctwa co do dalszych dziejów świata.
Jan Chrzciciel de Rossi urodził się w Voltaggio koło Genui (Włochy) 22 lutego 1698 roku. Kiedy miał 13 lat, pod swoją opiekę w Rzymie wziął go krewny, który pełnił obowiązki proboszcza przy kościele Matki Bożej in Cosmedin. Ksiądz kanonik Wawrzyniec de Rossi pomógł swojemu bratankowi w studiach, a potem wysłał go na studia filozoficzne do słynnego Kolegium Rzymskiego. Młodzieniec po uwieńczeniu tych studiów doktoratem poszedł za przykładem stryja i wstąpił do seminarium duchownego. W trosce o swoje uświęcenie oddał się tak intensywnie modlitwie i praktykom pokutnym, że zapadł poważnie na zdrowiu i musiał przerwać studia. W tym okresie wystąpiły u niego pierwsze objawy epilepsji, które miały go już nigdy nie opuścić. Ta choroba stanie się też bezpośrednią przyczyną jego śmierci.
Rozeszła się wśród braci wieść, że uczeń ów nie umrze. Ale Jezus nie powiedział mu, że nie umrze, lecz: «Jeśli Ja chcę, aby pozostał, aż przyjdę, to cóż tobie do tego?»
Przewodniczący Zespół KEP ds. Bioetycznych Józef Wróbel ostro skomentował medialne doniesienia dotyczące tzw. selektywnej aborcji jednego z bliźniąt. W rozmowie z Katolicką Agencją Informacyjną duchowny podkreślił, że życie każdego dziecka – również w ciąży mnogiej – posiada taką samą godność i prawo do ochrony.
Litania do świętej, do której wielu wiernych ucieka się w sprawach beznadziejnych.
Rita należy do najbardziej popularnych świętych na świecie. Urodziła się około 1380 r. w rodzinie ubogich górali w Rocca Porena, niedaleko Cascii (Umbria) jako jedyne dziecko. Według podania miała być dzieckiem wymodlonym przez pobożnych rodziców. Na chrzcie otrzymała imię Małgorzata (Rita jest jego zdrobnieniem). Na życzenie rodziców wyszła za mąż. Związek ten był jednak bardzo nieudany. Porywczy, brutalny mąż był powodem wielu jej dramatów. Rita znosiła swój los z anielską cierpliwością. Mąż Rity zginął zabity w porachunkach zwaśnionych rodów.
Gdy Jezus ukazał się swoim uczniom i spożył z nimi śniadanie, rzekł do Szymona Piotra: «Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci?»
Bp Józef Wróbel odniósł się do przerażającej działalności organizacji Aborcyjny Dream Team, która chwali się udzieleniem pomocy w aborcji kobiecie w bliźniaczej ciąży, która chciała pozostawić przy życiu tylko jedno dziecko.
Minął już rok od czasu, kiedy w mojej misyjnej pracy zacząłem pełnić niezwykle trudną i ważną posługę egzorcysty.
„Czasami, gdy biskup udziela bierzmowania, daru Ducha Świętego, dzieci nigdy więcej się nie pojawiają. Znikają z parafii” – powiedział papież Leon XIV na spotkaniu z młodzieżą z archidiecezji Genui we Włoszech. Ubolewając nad tym zjawiskiem, ojciec święty dodał: „Nie zapominajcie tego, czego doświadczyliście w tym czasie, także o radości wynikającej z przyjazdu do Rzymu, by świętować razem, by się modlić. I niech ta radość żyje w waszych sercach, gdy będziecie trwać jako wierni uczniowie Jezusa Chrystusa”.
Św. Jan urodził się w Pomuku (Nepomuk) koło Pragi. Rok jego przyjścia na świat nie jest dokładnie znany. Jego ojciec, Velfia, byl miejscowym urzędnikiem. Pierwsza ścisła wiadomość o Świętym pochodzi z roku 1370. Figuruje on wtedy jako kleryk zatrudniony w charakterze notariusza w kurii biskupiej w Pradze. W roku 1380 został wyświecony na kapłana i otrzymał probostwo przy kościele św. Galla (Gawla) w Pradze. Równocześnie pełnił dalej obowiązki notariusza przy arcybiskupie Janie Jenzensteinie. W roku 1381 metropolita wysłał Jana na studia uniwersyteckie w Pradze a potem w Padwie (1382-1387). Wrócił do Pragi w charakterze doktora prawa. Został mianowany kanonikiem - proboszczem przy kolegiacie św. Idziego, a dwa lata później kanonikiem - proboszczem przy kościele św. Piotra i Pawła w Wyszechradzie. W roku 1390 arcybiskup mianuje św. Jana archidiakonem i proboszczem w Saaz. Niedługo tu wszakże zabawił, gdyż stad metropolita powołał Jana na swojego wikariusza generalnego.
"Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich"
„Należy odejść od mentalności feudalnej, idąc w stronę demokratyzacji procesu mianowania proboszczów” – postuluje ks. prof. Andrzej Kobyliński. W przekonaniu duchownego zmiany, jakie wprowadzono w archidiecezji lubelskiej nie są żadnym przełomem.
