Kategoria
Podkategoria: Wiara
Pokłon Mędrców ze Wschodu złożony Dziecięciu Jezus, opisywany w Ewangelii przez św. Mateusza (Mt 2, 1-12), symbolizuje pokłon świata pogan, wszystkich ludzi, którzy klękają przed Bogiem Wcielonym. To jedno z najstarszych świąt w Kościele.
Z książki: Jacek Salij, Szukającym drogi CHRYSTUS BÓG
«Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół».
A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy. Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie». (J 1, 14-15)
Jezus zaś, odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: «Czego szukacie?» Oni powiedzieli do Niego: «Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?»
Fizyk teoretyczny dr Michio Kaku, współtwórca tak zwanej teorii strun, przekonuje, że świat został stworzony przez Boga - i są na to doskonałe fizyczne argumenty.
Trydenckie wyznanie wiary zostało ogłoszone bullą Piusa IV Iniunctum nobis z 13 listopada 1564 roku. Ten wspaniały tekst, głęboko zakorzeniony w świętym Soborze Trydenckim, w niezmienionej formie obowiązywał przez ponad 300 lat. Dopiero 20 stycznia 1877 roku błogosławiony papież Pius IX dodał do niego sformułowanie akceptacji postanowień Soboru Watykańskiego I, zwłaszcza dotyczących prymatu biskupa Rzymu i jego nieomylnego nauczania.
W XVII wieku żyła osoba, która pod wieloma względami stanowi pierwowzór św. Ojca Pio. To Maria z Agredy. Te same daty wyznaczają przebudzenie powołania zakonnego ich obojga, te same problemy nękają ich już w dzieciństwie, ten sam zakon staje się miejscem ich służby w Kościele, życie obojga naznaczyły też podobne charyzmaty.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”.
Dzień szósty: Boże spojrzenie na przeszłość i przyszłość
Miłość do Ojczyzny i nieustanna modlitwa za nią - były niezwykle mocnymi rysami duchowości apostołki Bożego Miłosierdzia, św. Faustyny Kowalskiej. W „Dzienniczku” będącym zapisem jej mistycznych doświadczeń znajdujemy trzy fragmenty świadczące o tym, jak wiele wysiłku wkładała św. Faustyna w duchowy bój o swoją ziemską Ojczyznę, niemal w przededniu jednej z największych tragedii w dziejach Polski, jaką była hekatomba drugiej wojny światowej.
Któż jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem? Ten właśnie jest antychrystem, kto nie uznaje Ojca i Syna. Ktokolwiek nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca.
Wierzący ulegają czasem pokusie położenia tak silnego akcentu na akt wiary, że rozum zdaje się nie odgrywać już żadnej roli. A przecież jeśli wiara ma odpowiadać naturze człowieka, musi być rozumna. Nie mylił się słynny myśliciel Błażej Pascal, gdy twierdził, że „serce ma swoje racje, których rozum nie zna”. Nie znaczy to jednak, że wiarę chrześcijańską można zredukować do ślepego impulsu serca.
Pasterze pośpiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa oraz leżące w żłobie Niemowlę.
Panie Jezu Chryste, który jesteś Bogiem i Człowiekiem jednocześnie. Który jesteś Królem Wieczności i Królem Czasu. Oto my Twoi poddani przychodzimy do Ciebie na skraju Starego Roku, aby oddać Ci to wszystko, co było treścią naszego życia w miesiącach, które przeminęły.
