Kategoria
Podkategoria: Wiara
Aniołowie są naszymi nieustannymi towarzyszami. Kochający Bóg wysyła do nas swoich posłańców, by opiekowali się nami, bo przecież „na rękach będę cię nosili”. W jaki sposób służą nam pomocą? Co takiego dla nas robią? I czy nas kochają?
Nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga – zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie głowicą węgła jest sam Chrystus Jezus.
W październiku 2020 roku w polskich kinach pojawił się film „Czyścieć” Michała Kondrata, opowiadający o doświadczeniach Stefanii Fulli Horak. Kim była ta polska mistyczka, której życie stało się inspiracją do nakręcenia popularnego filmu?
Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?”
Jakże głęboką i wspaniałą rzeczą jest wiara! Człowiek współczesny przywiązuje dużą wagę do swoich możliwości. Człowieczeństwo w większym stopniu rozpatruje się dziś przez pryzmat wolności i potencjału możliwego do wykorzystania niż z perspektywy ludzkiej natury; częściej myśli się o tym, kim człowiek może się stać, niż o tym, kim jest od urodzenia. „Życie człowieka jest cudem — jak zostało napisane — tak nieskończenie delikatnym (najdrobniejszy pyłek wiosenny nie jest tak ulotny), tak nieskończenie kruchym (najbardziej misterna korona nie jest tak cienka), a jednak trwalszym niż cokolwiek innego, o ile daje nam możliwość czynienia dobra”. Jednocześnie człowiek jest dręczony przez lęk — wyrażony w powyższych słowach — który często rozpatrują filozofowie egzystencjalni; jest on związany ze świadomością, że w rzeczywistości człowiek ma ograniczone pole działania.
W dzisiejszym świecie wielu ludzi szuka odpowiedzi na trudne pytania dotyczące prześladowań i cierpienia w imię wiary. W Ewangeliach znajdujemy słowa, które mogą przynieść pocieszenie w tych chwilach, ale również wywołują kontrowersje – czy w rzeczywistości nauka Nowego Testamentu o nieuchronności prześladowań nie prowadzi do pochwały cierpiętnictwa? Czy chrześcijanin rzeczywiście powinien godzić się na przeciwności losu tylko dlatego, że one mogą przybliżyć go do Boga? To ważne pytania, z którymi niejednokrotnie mierzył się Kościół, analizując rolę cierpienia, prześladowań i ich wpływ na wiarę. Warto sięgnąć do głębokiej refleksji Kościoła, który przez wieki zmagał się z prześladowaniami, by zrozumieć, dlaczego w pewnych sytuacjach stawały się one okazją do heroizmu, a w innych do rozważań nad granicami cierpienia.
1. Nasi zmarli są prawdziwie obecni wśród nas w sposób duchowy. Są niewidoczni, lecz żyjący. Zawdzięczamy to samemu Bogu, który jest obecny w całym stworzeniu: widzialnym i niewidzialnym. Cały świat pełen jest Boga. Św. Paweł krótko stwierdza: "W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy". Wszystkie stworzenia duchowe, zjednoczone z Bogiem, mają udział w Jego wszechobecności. Dzięki temu nasi zmarli są prawdziwie obecni pośród nas. Widzą nas, znają nasze troski, radości, zmagania...
Ks. Michał Olszewski najprawdopodobniej już niebawem wróci na wolność Kaucję wpłacić mają za niego jego współbracia zakonni.
Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest i działa ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.
Październik to miesiąc, w którym Kościół szczególnie podkreśla rolę modlitwy różańcowej. To właśnie przez różaniec Matka Boża wielokrotnie wzywała ludzkość do nawrócenia, pokoju i pokuty – najgłośniej w Fatimie, w 1917 roku.
Czyściec jest oczyszczeniem naszej miłości, która ma być podobna do miłości Jezusa Chrystusa, jaśniejącej najpełniej w tajemnicy Jego Krzyża i Zmartwychwstania. Podobnie jak złoto oczyszcza się w ogniu ze wszelkich obcych domieszek, tak miłość nasza oczyszcza się w ogniu cierpienia, prób i doświadczeń dawanych nam z miłującej ręki Boga.
Razem z czwórką moich starszych dzieci wybrałam się do kościoła – chciałam udać się do spowiedzi. Długa kolejka do konfesjonału liczyła co najmniej 100 osób, poczekać musiałam półtorej godziny. Choć początkowo moje pociechy były spokojne, po upływie pół godziny zaczęły zachowywać się nieznośnie. Próbowałam je uciszyć, jednak na niewiele się to zdało. Gdy przede mną było już zaledwie 10 osób, nie wytrzymałam, straciłam panowanie nad sobą.
