Niemcy ujawniają umowę obronną z Polska, a Tusk milczy, bo… „nie został ograny”?

Umowę podpisali 17 czerwca 2026 roku w Warszawie minister obrony Władysław Kosiniak-Kamysz i jego niemiecki odpowiednik Boris Pistorius. Polski MON ograniczył się do ogólnego komunikatu, że dokument tworzy „nowe, aktualne ramy” współpracy i ma pogłębiać relacje w dziedzinie bezpieczeństwa. Nie opublikował jednak wraz z nim pełnego tekstu poszczególnych artykułów.

Rząd federalny przedstawiał porozumienie jako rozszerzenie współpracy w ramach NATO i Unii Europejskiej. Wymienił między innymi wspólne ćwiczenia, rozwój zdolności wojskowych, współpracę przemysłów obronnych, bezpieczeństwo regionu Morza Bałtyckiego, logistykę i przeciwdziałanie zagrożeniom hybrydowym.

Polska infrastruktura dla niemieckich priorytetów?

Ekspert Instytutu Sobieskiego Sebastian Meitz zwrócił uwagę, że o konkretnych zapisach porozumienia łatwiej dowiedzieć się z niemieckich publikacji niż z materiałów polskiego rządu.

– Pamiętacie państwo podpisaną 17 czerwca polsko-niemiecką umowę o współpracy w zakresie obronności, której tekstu próżno szukać na polskich stronach rządowych? – napisał na X.

W swojej analizie Meitz wskazał, że najbardziej szczegółowe postanowienia dotyczą rozwoju infrastruktury logistycznej w Polsce, która ma wspierać mobilność wojskową i niemiecką brygadę rozmieszczaną na Litwie. Niemiecki rząd oficjalnie potwierdza, że logistyka, mobilność wojskowa i ochrona wschodniej flanki należą do głównych obszarów podpisanego porozumienia.

– Nie miejmy złudzeń. W praktyce chodzi przede wszystkim o infrastrukturę znajdującą się na terytorium Polski – ocenił Meitz.

Ekspert krytycznie odniósł się też do planowanej współpracy przemysłów obronnych. Jego zdaniem dokument zawiera deklaracje o wspólnych zakupach, produkcji, technologiach i łańcuchach dostaw, ale nie daje publicznie widocznych gwarancji minimalnego udziału polskich przedsiębiorstw, lokalizacji produkcji w Polsce ani konkretnego transferu technologii.

– Trudno mówić o pełnym partnerstwie przy tak dużej asymetrii potencjałów. Dokument nie zawiera mechanizmu gwarantującego równowagę korzyści dla obu stron – stwierdził Meitz, przedstawiając własną ocenę zapisów.

Rząd powinien odpowiedzieć na te wątpliwości, publikując polską wersję dokumentu i przedstawiając społeczeństwu analizę kosztów oraz korzyści. Umowa dotycząca wojska, infrastruktury, cyberbezpieczeństwa i przemysłu obronnego nie może być traktowana jak techniczna notatka, którą wystarczy ogłosić jednym komunikatem prasowym.

Kontrowersje budzi również sposób prowadzenia rozmów z Kancelarią Prezydenta. Portal Niezalezna.pl informował przed podpisaniem umowy, że Pałac Prezydencki nie otrzymywał szczegółowych informacji o negocjacjach. Według rozmówców portalu dokumentowi celowo nadano formę umowy międzyrządowej, a nie porozumienia wymagającego udziału prezydenta. 

Brak jawności wpisuje się w szerszy problem stylu działania obecnego rządu. Gabinet Tuska bardzo chętnie mówi o praworządności, przejrzystości i standardach demokratycznych, ale w sprawie porozumienia mającego znaczenie dla bezpieczeństwa państwa nie zapewnił obywatelom nawet łatwego dostępu do jego pełnej treści. To nie jest drobne zaniedbanie komunikacyjne, lecz poważny błąd polityczny.