Kategoria
Sekcja: Wschód
Na razie rosyjski prezydent Władimir Putin nie chce zwracać uwagi na tak ważne kwestie, jak prawa człowieka, Krym i Ukraina. A jednak, w czasie Mistrzostw Świata strajk głodowy nielegalnie uwięzionego ukraińskiego reżysera Ołeha Sencowa powinien otworzyć oczy świata na wszystkie zbrodnie reżimu Putina, które Kreml chciałby ukryć – piszą autorzy wpływowego amerykańskiego wydania „The New York Times”.
Wizerunkowy sukces, jakim jest dla Kremla i Rosji początek mistrzostwa świata w piłce nożnej, reżim wykorzystał do ogłoszenia skrajnie niepopularnych decyzji ekonomicznych. Podniesiony zostanie wiek emerytalny, podwyższony będzie też podatek VAT. To konieczne, aby uzupełnić państwową kasę, z której na konta putinowskich oligarchów i urzędników wyciekają miliardy przy okazji organizacji takich imprez, jak właśnie obecny Mundial.
Otwarcie mistrzostw świata w piłce nożnej i mecz Rosji z Arabią Saudyjską posłużyły za świetny pretekst do wizyty w Moskwie saudyjskiego następcy tronu. Muhammeda ibn Salmana bardziej od wyniku meczu z gospodarzami (klęska 0:5) interesowała naftowa dyplomacja. Dlatego wziął ze sobą ministra energii. Pierwszym testem dla zapowiadanego zacieśnienia współpracy będzie walka o odmrożenie produkcji surowca, aby zapobiec dalszym wzrostom cen. Problem w tym, że przeciwne temu są zaprzyjaźnione z Moskwą Iran i Wenezuela. Swoje pięć groszy wtrącił też prezydent Donald Trump – tzw. koalicja OPEC+ musi brać pod uwagę tak potężnego gracza, jak Stany Zjednoczone.
Wenezuela rządzona kolejno przez Hugo Chaveza, a następnie Nicolasa Maduro, stała się głównym sojusznikiem Rosji na półkuli zachodniej. Ceną tego sojuszu jest faktyczne dotowanie socjalistycznie zarządzanej gospodarki tego kraju przez Rosję. Główną rolę odgrywa w tym koncern Rosnieft, a jego szef Igor Sieczin stał się głównym łącznikiem Kremla z Caracas. Dramatycznie pogarszająca się sytuacja ekonomiczna Wenezueli zwiększa jednak ryzyko rosyjskich inwestycji i kredytów w lokalny sektor naftowy. Aktywa koncernu PDVSA znalazły się na celowniku zachodnich wierzycieli, a Rosnieft nie spieszy się już z wykładaniem pieniędzy na bankruta. Zupełny krach Wenezueli i polityczna zmiana w Caracas może spowodować, że Rosjanie stracą miliardy wpompowanych tam dolarów.
Zwiększenie eksportu gazu ziemnego ze Stanów Zjednoczonych do Europy zakłóci monopolistyczną pozycję Rosji na regionalnym rynku gazu i zmusi Federację Rosyjską do odwrotu – powiedział w poniedziałek sekretarz stanu USA Mike Pompeo, wygłaszając przemówienie na temat dyplomacji w gospodarce w Klubie Ekonomicznym w Detroit, informuje korespondent Ukrinform.
Rosja zbudowała potężną infrastrukturę wojskową wzdłuż granicy z Ukrainą, personel której składa się z kilku armii – powiedział Sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy Aleksander Turczinow w trakcie IX Krajowego Forum Ekspertów, zorganizowanym przez Instytut Gorszenina w Kijowie.
19 czerwca Aleksander Łukaszenka przeprowadzi rozmowy z Władimirem Putinem, poinformowała służba prasowa białoruskiego przywódcy. Tym razem to rosyjski prezydent pofatyguje się na spotkanie do Mińska.
Szokujące doniesienia brytyjskiego dziennika „The Guardian”. Poinformował on dziś, że Federacja Amerykańskich Naukowców opublikowała zdjęcia satelitarne obwodu kaliningradzkiego, na którym widać, że Rosja tuż przy polskiej granicy rozbudowała bunkier na broń atomową.
Mundial w Rosji to okazja dla wielu filoputinistów do opiewania kremlowskiego reżimu. My przypominamy, jaka Rosja jest naprawdę. I co przyszykowałaby Polsce i światu, gdyby tylko miała taką siłę, o jakiej marzy.
Mimo dojścia do władzy w ostatnich tygodniach raczej prorosyjskich sił we Włoszech i Hiszpanii przełomu nie było. Rada Unii Europejskiej (zrzeszająca ministrów krajów UE) podjęła decyzję o kolejnym przedłużeniu sankcji gospodarczych nałożonych na Rosję po aneksji Krymu.
Od 25 lat Moskwa prowadzi tajną wojnę hybrydową przeciwko swoim sąsiadom. Konflikty w Górskim Karabachu, Naddniestrzu, Abchazji, Osetii Północnej i Donbasie są skutkiem pełzającej wojny hybrydowej. Azerbejdżan, Mołdawia, Gruzja i Ukraina już padły ofiarą rosyjskiej agresji. Zagrożenie wojną zawisło nad Turcją, krajami bałtyckimi i Polską… Wielu zadaje sobie pytanie, jak daleko Kreml może się posunąć w konfrontacji ze społecznością międzynarodową? Spróbujmy dokładnie przeanalizować niezdrowe ambicje rosyjskich przywódców.
Zachód powinien wreszcie się obudzić i kierować się słowami Jana Pawła II: „Nie lękajcie się!”. Tylko w tym wypadku możemy liczyć na to, że Rosja przy pomocy cywilizowanego świata pozbędzie się niewoli w jakiej trwa od wieków, a swych sąsiadów uwolni od stałego poczucia trwogi. Tylko przy spełnieniu takich warunków na miejscu Hordy ma szanse powstać nowa, cywilizowana, rozwinięta Rosja, z której będą dumni (w sposób uzasadniony) jej obywatele, a przestrzeń pomiędzy Atlantykiem a Pacyfikiem zostanie terenem pokoju i stosunków dobrosąsiedzkich - pisze na łamach portalu Wschodnik.pl Pawło Żownirenko, prezes zarządu Centrum Badań Strategicznych.
W dniu 13 czerwca Władimir Putin wydał pakiet dekretów o nominacjach i dymisjach w administracji prezydenckiej. Zmiany są niewielkie, pozostaje całe dotychczasowe kierownictwo. Uwagę zwraca wymiana głównego kadrowca i pojawienie się dwóch siłowików wywodzących się z FSB. Z kolei pozostanie takich doradców, jak Surkow i Uszakow oznacza, że nie będzie rewolucji w kremlowskiej aktywności zagranicznej.
GRZEGORZ GÓRNY: Studenci Akademii Dyplomatycznej w Moskwie, z którymi rozmawiałem, opowiadali mi, że z lektury, j a k ą zadano im na zajęciach, czyli Pańskiej książki Podstawy geopolityki, najbardziej zapamiętali rozdział poświęcony geografii sakralnej. W Polsce nie spotkałem nikogo, kto zajmowałby się tym zagadnieniem. Czy mógłby Pan powiedzieć, jakie miejsce w geografii sakralnej zajmuje Polska?
Militarno-polityczne plany Rosji względem Ukrainy pozostają zagadką. Poza oczywistością, jaką jest zdominowanie Kijowa, na chwilę obecną działania Kremla wykazują brak konkretnego planu wykonawczego. Znaczy to, że w działaniach Rosji nie brak posunięć prowizorycznych i czysto taktycznych. Wkroczenie na Ukrainę w 2014 r. postrzegać należy jako „akt desperacji”, gdy Moskwa obawiając się utraty resztki wpływów na Ukrainie postanowiła zadziałać w sposób zdecydowany i nagły. Nie oznacza to, że były to działania nieprzemyślane, lecz że nie koniecznie były one wyrazem kremlowskich celów strategicznych - pisze Przemysław Łazarz Grajczyński na łamach portalu Kresy24.pl.
