Kategoria
Podkategoria: Kościół
Najwyższe trofeum darem dla Maryi. Piłkarze Realu Madryt, drużyny, która zwyciężyła w Lidze Mistrzów, ofiarowali puchar zdobyty podczas sobotniego finału w Kijowie Matce Bożej z katedry Almudena. Trofeum przed figurą Maryi prezentował kapitan drużyny Sergio Ramos, zaś obrońca Marcelo Vieira złożył kwiaty.
Pierwsza konferencja wygłoszona przez ks. Piotra Glasa na Jasnej Górze dla uczestników ogólnopolskich rekolekcji Bractwa Najświętszej Maryi Panny Królowej Korony Polski. Ks. Glas, cytując wypowiedzi pasterzy Kościoła, określa stan wiary współczesnego Kościoła. Przypomina także słowa świętych, m.in. Ludwika de Montford , którzy wskazywali na Maryję jako niezawodną pomoc dla Kościoła w najtrudniejszych czasach.
Protestanci, którzy chcą przyjmować Komunię świętą, powinni zostać katolikami, mówi kardynał Franciz Arinze. Purpurat ten to emerytowany biskup nigeryjskiego Onitshy oraz prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w latach 2002-2008.
W tomie z serii Chrześcijanie pod redakcją bp. B. Bejze opublikowane są listy Marii Kolbe, matki św. Maksymiliana. Jeden z tych listów napisany w okresie okupacji zawiera opis nadzwyczajnego spotkania. Maria Kolbe pisze, że w 1941 r., wkrótce po męczeńskiej śmierci swojego syna, o której wtedy jeszcze nie wiedziała, po przebudzeniu rozpoczęła poranną modlitwę. W pewnej chwili usłyszała delikatne pukanie do drzwi, odwróciła się i zdumiona zobaczyła swego syna Maksymiliana ubranego w franciszkański habit. Był radosny, uśmiechnięty, nadzwyczajnie piękny i promieniujący przedziwną jasnością. Pani Kolbe zaniemówiła z radości i zapytała po chwili milczenia: Synu, czy Niemcy ciebie wypuścili? Maksymilian przeszedł przez pokój, zbliżył się do okna i powiedział: Nie martw się o mnie, mamo. Tam, gdzie jestem, jest pełnia szczęścia. Po wypowiedzeniu tych słów nagle znikł. Maria Kolbe natychmiast zrozumiała, że jej syn umarł i przyszedł, aby ją o tym poinformować. Dopiero później przyszła pocztą o
W Irlandii zwyciężyła kultura hiperindywidualizmu – powiedział prezes Papieskiej Akademii Życia, komentując wyniki wczorajszego referendum, w którym Irlandczycy, zdecydowaną większością głosów opowiedzieli się za zniesieniem konstytucyjnej ochrony życia nienarodzonych.
„Gdybym musiał ocenić teologiczny wymiar tego dokumentu, wystawiłbym mu ocenę mierną”, tak o wytycznych niemieckiego episkopatu w sprawie możliwości przyjmowania Komunii Świętej przez protestanckich współmałżonków wypowiedział się ks. prof. Karl-Heinz Menke, emerytowany profesor dogmatyki na Uniwersytecie w Bonn i członek Międzynarodowej Komisji Teologicznej.
Każdy kapłan jest zobowiązany do zdobywania doskonałości, ponieważ został w nowy sposób poświęcony Bogu przez sakrament kapłaństwa. Kapłan całym swoim życiem ma być szczególnym przykładem ewangelicznego radykalizmu – mówił w katedrze poznańskiej abp Stanisław Gądecki. Przewodniczący Episkopatu wyświęcił siedmiu nowych kapłanów dla archidiecezji poznańskiej. W homilii metropolita poznański mówił o roli Ducha Świętego w życiu kapłana. Podkreślił, że radosne wydarzenie święceń odbywa się w 1050. rocznicę ustanowienia pierwszej polskiej diecezji w Poznaniu i w stulecie odzyskania niepodległości. Abp Gądecki rozważał obecność Ducha w dziele stworzenia, w przywódcach Izraela, w Jezusie i w kapłanach Nowego Przymierza.
Przyznajmy uczciwie, że wielki temat „zło w Kościele” — mimo kościelnego rachunku sumienia w czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 — stał się dla nas religijnie bezpłodny. Wielu z nas — najczęściej ci religijnie najbardziej zaangażowani — w ogóle się tym tematem nie zajmuje. Inni krytykują zbiurokratyzowanie urzędów kościelnych, niski poziom katechezy, zaniedbania takich czy innych odcinków pracy duszpasterskiej, bogactwo i chciwość duchowieństwa, jego zbyt wielkie albo zbyt małe (zależnie od punktu widzenia krytykującego) zaangażowanie polityczne. Przeważnie krytykujemy w taki sposób, że utrwala to w nas ustawianie się wobec Kościoła na zewnątrz. W rezultacie rzadko się zdarza, żeby nasza krytyka przynosiła Kościołowi coś dobrego, zmienia natomiast na gorsze naszą sytuację duchową, bo pogłębia nasze wyobcowanie z Kościoła.
Filip urodził się we Florencji 21 lipca 1515 r. jako syn Franciszka i Lukrecji Mosciano. Na chrzcie otrzymał imiona Filip Romulus. Był bardzo pociągający w swojej zewnętrznej postaci, jak też w obejściu. Wyróżniał się poczuciem humoru i talentem jednania sobie ludzi. Początkowo nauki pobierał we florenckiej szkole S. Giorgio. Duchowo kształtowali go dominikanie z konwentu San Marco (przez cale życie był wielbicielem Girolamo Savonaroli). Po przedwczesnej śmierci matki i starszego brata, kiedy pogorszyły się znacznie warunki majątkowe ojca, Filip udał się do swojego bezdzietnego stryja w San Germano (dziś miasto Cassino) pod Monte Cassino, by wyręczyć go w zawodzie kupca i odziedziczyć po nim znaczną fortunę. Miał wówczas 17 lat. W czasie pobytu u stryja odwiedzał często opactwo benedyktynów, a jego kierownikiem duchowym był Euzebiusz z Eboli. Przyjął wówczas za swoją dewizę benedyktynów: Nihil amori Christi praeponere (Nic nie przedkładać ponad miłość do Chrystusa).
Zapamiętać warto z minionego tygodnia szczególnie dwa wydarzenia, które powinny stać się punktami zwrotnymi dla Kościoła i świata. Jedno to wystąpienie prezydenta Andrzeja Dudy podczas debaty Rady Bezpieczeństwa ONZ. Drugie to sposób podejścia przez papieża Franciszka do kryzysu w episkopacie Chile, wywołanego skandalami pedofilskimi.
Przegląd ujęcia przez Ratzingera tematów religii i kultury, tolerancji i wolności oraz prawdy i sumienia, ujawnia, że główny przedmiot jego troski stanowi w rzeczywistości relatywizm. Temat ten stał się nicią przewodnią homilii wygłoszonej przez niego do kardynałów Kościoła rzymskiego zgromadzonych na konklawe mającym wybrać następcę papieża Jana Pawła II.
W odpowiedzi na wezwania do wojska wysyłane seminarzystom i młodym księżom, katoliccy biskupi napisali list do Alaksandra Łukaszenki. Wyrazili zaniepokojenie, że pobór kleryków do wojska grozi sparaliżowaniem działalności seminariów duchownych w kraju.
Uzdrowienie duszy i ciała. Na prawdę wiarygodne znaki Bożej obecności i działania są niekiedy skutkiem namaszczenia płynami wydobywającymi się ze świętych ciał. I dzieje się to nie gdzieś kiedyś w odległej przeszłości, ale na naszych oczach w czasach nam współczesnych. (por. http://www.charbel.com.pl/ )
Arcybiskup Filadelfii podkreśla, że dopuszczanie protestantów do Komunii jest problemem ogólnokościelnym, a nie lokalnym. Niemieckim biskupom zarzuca protestantyzację teologii sakramentalnej i odrzucenie soborowego nauczania. To, co dzieje się w Niemczech nie będzie dotyczyło samych tylko Niemiec. Historia już kiedyś nas tego nauczyła – napisał abp Charles Chaput, sprzeciwiając się niemieckim rozwiązaniom w sprawie Komunii dla protestantów z małżeństw mieszanych.
Drodzy bracia i siostry!
