Kategoria
Podkategoria: Kościół
"Niektóre postulaty zaplanowanego na październik synodu ds. Amazonii mogą wprawić w osłupienie nawet najbardziej postępowych katolików" - przekonuje na łamach tygodnika "Do Rzeczy" Krystian Kratiuk, redaktor naczelny pch24.pl.
Jezusowe słowa: „Kielich mój pić będziecie”, odnoszą się do każdego chrześcijanina. Są one zaproszeniem do uczestnictwa w kielichu Jezusa, czyli w Jego życiu. Jezus przyszedł na ziemię, aby dzielić się swoim życiem z człowiekiem.
Wśród apostołów było dwóch Jakubów. Dla odróżnienia nazywani są Większym i Mniejszym albo też Starszym i Młodszym. Prawdopodobnie nie chodziło w tym wypadku o ich wiek, ale o kolejność przystępowania do grona Apostołów. Rozróżnienie to wprowadził już św. Marek (Mk 15, 40). Imię Jakub pochodzi z hebrajskiego "aqeb", oznaczającego "chronić" - a zatem znaczy "niech Jahwe chroni". Etymologia ludowa tłumaczy to imię jako "pięta". Według Księgi Rodzaju, kiedy Jakub, wnuk Abrahama, rodził się jako bliźniak Ezawa, miał go trzymać za piętę (Rdz 25, 26).
Kinga (Kunegunda) urodziła się w 1234 r. jako trzecia z kolei córka Beli IV, króla węgierskiego z dynastii Arpadów, i jego żony Marii, córki cesarza bizantyjskiego Teodora I Laskarisa. Miała dwóch braci i pięć sióstr, wśród nich były św. Małgorzata Węgierska oraz bł. Jolenta. Św. Elżbieta z Turyngii była jej ciotką.
24 lipca przypada 70. rocznica urodzin metropolity krakowskiego abpa Marka Jędraszewskiego. Z tej okazji warto poznać drogę jego życia, która zaprowadziła go na tron biskupi metropolii krakowskiej.
Kuria archidiecezji łódzkiej publikuje komunikat dotyczący ks. Michała Misiaka, który w maju zaciągnął karę ekskomuniki, ponieważ przyjął chrzest u protestantów.
Ponieważ uważam, że tzw. wrogowie zewnętrzni nie są obecnie największym zmartwieniem Kościoła, chciałbym zwrócić uwagę na kolejny wewnętrzny problem, a może raczej, wyzwanie, przed którym ciągle stoimy.
Matka ośmiorga dzieci, wielka ochmistrzyni dworu, pątniczka, żebraczka, wielbiona i wyśmiewana, okryta sławą i oblewana pomyjami… Św. Brygida Szwedzka.
Jezuita o. Grzegorz Kramer SJ postanowił z dział o ciężkim kalibrze zaatakować przeciwników ideologii LGBT. Uczynił to najpierw na Twitterze, później na "Więzi". Podstawą ataku uczynił... manipulację.
Fragment "Objawień i proroctw" św. Brygidy Szwedzkiej...
Jezuita o. James Martin SJ jest oburzony, że każdego dnia wstaje słońce. Jak ogłosił kapłan, jest "zdumiony" faktem, że w kościołach podczas Mszy świętej kazań nie mogą głosić kobiety. Taki stan rzeczy ma wprawdzie dwa tysiące lat historii, a kazań nie mogą głosić zresztą nie tylko kobiety, ale i świeccy mężczyźni, ale... jezuita i tak jest "zdumiony". Ciekawe: czyżby chrzest przyjął wczoraj i dopiero uczył się tego, czym jest katolicyzm?
Brygida urodziła się w 1303 r. na zamku w Finstad koło Uppsali. Jej rodzina była spokrewniona z dynastią królewską w Szwecji. Rodzina ta była bardzo religijna. Ojciec co tydzień przystępował do sakramentów pokuty i Eucharystii. Odbył także podróż do Hiszpanii na grób św. Jakuba w Compostelli.
Jan Kasjan żył na przełomie IV i V wieku. Urodził się na pograniczu dzisiejszej Bułgarii i Rumunii. Jako nastolatek uciekł ze swoim przyjacielem Germanusem do Palestyny, aby prowadzić życie monastyczne w Betlejem. Z Betlejem dość szybko przenieśli się do Egiptu, gdzie następnie spędzili kilkanaście lat. Tu poznali najwybitniejszych mnichów swoich czasów, z którymi mieli żywy kontakt – odwiedzali Ojców Pustyni, pytając ich o różne sprawy dotyczące życia duchowego. Pod koniec życia, Kasjan zawędrował na Lazurowe Wybrzeże, gdzie założył dwa klasztory, sam będąc przełożonym jednego z nich. Tamtejsi biskupi nakłonili go, żeby spisał dla mnichów swoje doświadczenia z pobytu w Egipcie. Tak powstały dzieła Kasjana: „Reguły życia zakonnego” i „Rozmowy z Ojcami”. Pierwszy z tekstów ma charakter normatywny, regulujący sposób życia mnichów. W drugim z tych tekstów Kasjan skupił się na ukształtowaniu człowieka wewnętrznego – wychowaniu człowieka do prawidłowego myślenia, czyli jest to praca nad jeg
Złamaniem prawa kanonicznego jest umieszczenie treści spowiedzi w mediach. Czyn taki zagrożony jest karą ekskomuniki latae sententiae. Dotyczy to każdego upubliczniającego treść spowiedzi w tym i osoby się spowiadającej.
