Kategoria
Podkategoria: Kościół
Chrześcijanie spotykający się w ukryciu, to nie tylko historyczna ciekawostka z czasów starożytnego Rzymu, ale rzeczywistość angielskich kościołów XXI wieku. Coraz więcej wspólnot na Wyspach decyduje się na nielegalne nabożeństwa i świadome łamanie zasad lockdownu.
Rok św. Jana Pawła II i 100. rocznica Bitwy Warszawskiej, które wypadły w czasie światowej pandemii koronawirusa, okazały się w Polsce trudnym czasem podejmowania wielu wyzwań, związanych nie tylko z szerzącymi się trudnościami w dziedzinie medycyny i gospodarki. Po pięćdziesięciu latach nad Wisłę dotarły hasła rewolucji obyczajowej, nazywanej także seksualną, która przetoczyła się już przez wiele krajów po obydwu brzegach Atlantyku.
„Jeśli ktoś uważa, że stracił wiarę w «Kościół», należy zapytać go, w jaki Kościół wierzył i jak wierzył. Mówienie o wspólnocie eklezjalnej wyłącznie w optyce samej hierarchii wydaje się bardzo okrojonym myśleniem” – podkreślił abp Celestino Aós Braco, kardynał nominat.
Kościół katolicki nie jest tylko prześladowany przez wroga zewnętrznego, ale jest też niszczony od wewnątrz przez homo mafię złożoną z hierarchów z całego świata, którzy zapewniają kariery tylko gejom, oraz chronią gejów pedofilów przed odpowiedzialnością. Ich obecność w Kościele nie była przypadkowa. W pierwszej połowie XX wieku, w USA, amerykańska partia komunistyczna wysłała „do seminariów duchownych ponad tysiąc mężczyzn, ateistów i homoseksualistów, aby szerzyli demoralizację w Kościele i niszczyli Kościół od środka”. Na podobnych zasadach komunistyczna bezpieka w krajach zniewolonych przez komunistów uplasowała przez dekady swoją agenturę w seminariach – wielu z konfidentów bezpieki w Kościele było gejami.
Określający się jako „katolicki” portal Deon.pl znowu szokuje. Jeszcze niedawno czytelnicy przecierali oczy, czytając tekst promujący proaborcyjne manifestacje „Strajku Kobiet”. Chwaląca się uczestnictwem w manifestacji autorka nie tylko nie widziała nic złego w samym przesłaniu protestów, ale również nie widziała w nich żadnego zagrożenia epidemicznego. Teraz natomiast na portalu ukazał się artykuł z apelem o… zamknięcie kościołów w Polsce i zawieszenie publicznych nabożeństw. Ze względu na pandemię właśnie.
Papież Franciszek odprawił w Bazylice św. Piotra Mszę w Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Wzięli w niej udział przedstawiciele młodzieży panamskiej, którzy przekazali Portugalczykom symbole Światowych Dni Młodzieży: Krzyż oraz kopię ikony Salus Populi Romani. W homilii Ojciec Święty przypomniał, że szczęście daje tylko realizacja wielkich pragnień, a swoje życie posiadamy wówczas, gdy ofiarowujemy je innym.
Z okazji święta patronalnego w warszawskiej bazylice Świętego Krzyża odbyła się dziś Msza św. w intencji Akcji Katolickiej. Przewodniczył jej bp Mirosław Milewski, który w homilii zwracał uwagę na konieczność głębokiej odnowy polskiego Kościoła. Hierarcha zwracał uwagę również na potrzebę „reanimacji” serc duszpasterzy, którym grozi zatwardziałość.
Pożar Katedry Notre Dame czy zamachy na Sri Lance obudziły w wielu z nas niepokój o przyszłość świata, zwłaszcza zaś Europy. W takiej sytuacji często pojawia się zainteresowanie przepowiedniami. Jednym z najbardziej znanych ich twórców, jest ojciec Czesław Andrzej Klimuszko. Ten zmarły w 1981 roku (w wieku 76 lat) jeden z najbardziej znanych polskich kapłanów (no i franciszkanów), zwany „jasnowidzem z Elbląga”, nieraz udowodnił trafność swoich przewidywań. Podajmy dwa tego przykłady: jak relacjonował o. Lucjusz (długoletni osobisty sekretarz o. Klimuszki), na wieść o wyborze kardynała Albina Lucianiego na Ojca Świętego Jana Pawła I, jasnowidz był smutny i wreszcie stwierdził: „Po co go wybrali, on będzie krótko żył i nic nie zrobi”. Oczywiście franciszkanie mu nie uwierzyli. A przecież ta przepowiednia się spełniła! W dniu zaś, kiedy Polak został papieżem, odpowiadając na pytanie współbraci „kto zostanie papieżem”, Klimuszko powiedział: „jeśli Włoch nie wyjdzie, wyjdzie Wojtyła”. Było
Salwator urodził się w miejscowości Cappadocia we włoskich Abruzzach w 1853 r. w katolickiej rodzinie Vincenzo i Annunziaty Lilli. W wieku 17 lat wstąpił do franciszkanów. Rok później złożył pierwsze śluby zakonne. Studia kontynuował w Betlejem i Jerozolimie. Na jego decyzję o wyjeździe miała wpływ m.in. chęć podjęcia działalności misjonarskiej. W 1878 r. został wyświęcony na kapłana. Pozostał jeszcze przez dwa lata w Jerozolimie, pracując w kościele Świętego Zbawiciela i w bazylice Grobu Świętego.
Katolicy w całej Francji protestują przeciwko wprowadzonemu zakazowi uczestnictwa wiernych w nabożeństwach odprawianych w kościołach, który obowiązuje tam od 8 listopada na terenie całego kraju. Nie dopuszczane są żadne minimalne ilości osób na powierzchnię świątyni.
Nadprzyrodzone doznania zwykle nie stanowiły dla Kościoła problemu, jeżeli dotyczyły – jako szczególna łaska życia kontemplacyjnego – indywidualnego rozwoju duchowego. Liczyły się wtedy kryteria subiektywne. Zarówno św. Teresa, jak i św. Katarzyna wskazują na owoce objawienia. Jeśli wizja ostatecznie przynosi pokój i „głód cnoty” – pochodzi od Boga. Jeśli wizjonera z początku opanowuje radość, „która przechodzi w zamęt i ciemność duchową” – to znak, że Bóg nie jest źródłem wizji. Duch Święty jest często „imitowany” przez złego ducha, co dotyczy najczęściej osób pobożnych, ale nie zawsze pokornych. Problem leży więc w pokorze.
Ojciec Święty mianował arcybiskupa-metropolitę łódzkiego, Grzegorza Rysia członkiem Kongregacji ds. Biskupów. Oprócz niego członkiem dykasterii został także peruwiański hierarcha, abp Robert Francis Prevost.
W dawnych czasach istniał wśród Żydów zwyczaj religijny, polegający na tym, że dzieci - nawet jeszcze nie narodzone - ofiarowywano służbie Bożej. Dziecko, zanim ukończyło piąty rok życia, zabierano do świątyni w Jerozolimie i oddawano kapłanowi, który ofiarowywał je Panu. Zdarzało się czasem, że dziecko pozostawało dłużej w świątyni, wychowywało się, uczyło służby dla sanktuarium, pomagało wykonywać szaty liturgiczne i asystowało podczas nabożeństw.
Tajemnica Matki Bożej Bolesnej nie jest jedynie liturgicznym wspomnieniem (15 IX), ale, jak się wydaje, aktualizuje się ona w sposób wstrząsający we współczesnym świecie. Nie sposób bowiem nie zwrócić uwagi na zjawiska, które polegają na płaczu (czasem krwawymi łzami) obrazów oraz figur Matki Bożej na całym świecie. Wielokrotnie z obrazów poświęconych Matce Bożej Bolesnej ciekły łzy (np. w 1972 r. w Rendinara czy w Cinquefrondi we Włoszech). Zjawisko to dotyczy także ikon u prawosławnych (np. w 1960 r. w Nowym Yorku czy w 1986 r. w Chicago).
