Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Pomimo zimna, wilgoci i śnieżycy, przez Warszawę, tak jak przez 668 innych miast Polski (i kilka na całym świecie), przemaszerował Orszak Trzech Króli. Przemarsz był formą publicznej radosnej manifestacji wiary katolickiej w święto Objawienia Pańskiego (Epifanie).
Powołanie misjonarskie, jakim żyją niektóre osoby w Kościele, to szczególny rodzaj powołania, który sprawia, że Kościół może posyłać z darem Ewangelii na przysłowiowe krańce ziemi – powiedział bp Jan Piotrowski, przewodniczący Komisji Episkopatu Polski ds. Misji, z okazji Dnia Modlitwy i Pomocy Misjom obchodzonego 6 stycznia pod hasłem „Z Wieczernika aż na krańce świata”.
– Dramat odrzucania z jednej strony, a z drugiej strony przyjmowania Jezusa Chrystusa obecnie przyjmuje kształt tzw. antropologii nieograniczonej, gdzie człowiek stawia się na miejsce Boga, uważa że jest niczym nieograniczony – ani jakimikolwiek prawami biologii, ani etyki – mówił abp Marek Jędraszewski w czasie Mszy św. w katedrze na Wawelu, po której na Rynek Główny wyruszył tradycyjny Orszak Trzech Króli.
Kościół katolicki przeżywa dziś jedną ze swoich najstarszych uroczystości – Uroczystość Objawienia Pańskiego. Dzień tradycyjnie zwany Świętem Trzech Króli przypomina nam o Bogu, który objawił się jako człowiek całemu światu. Tego Boga w Nowonarodzonym Jezusie rozpoznali Mędrcy ze Wschodu. Dziś rozpoznać Go może każdy z nas, o czym przypomina w rozmowie z IAR ks. prof. Waldemar Chrostowski.
Pobłogosławioną kredą oznaczamy drzwi naszych domów, pisząc K+M+B lub C+M+B. Obie formy są prawidłowe. Gest ten wyraża prośbę o błogosławieństwo Chrystusa przez wstawiennictwo świętych: Kacpra, Melchiora i Baltazara – przypominał dwa lata temu ówczesny rzecznik Episkopatu Polski, ks. Paweł Rytel-Andrianik.
Każdemu królowi towarzyszyło razem z orszakiem czterech przedniejszych plemienia. Sam zaś król był jakoby ojcem wszystkich, starającym się o wszystko, rozkazującym i rozdzielającym. W każdym orszaku byli ludzie rozmaitej barwy twarzy. (...)Menzor, brunatny, był Chaldejczykiem, miasto jego nazywało się mniej więcej Akajaja, otoczone rzeką, jakby na wyspie leżało. Po większej części przebywał na polu przy trzodach swoich; po śmierci Chrystusa został przez świętego Tomasza ochrzczony i nazwany Leandrem. Sair miał chrzest pragnienia. Nie żył już, gdy Jezus przybył do krainy królów.
Ktoś przeprowadził gorzkawą refleksję: Doświadczenie uczy, że umierają inni. Wierzmy doświadczeniu. Oczywiście, wiemy, że umrzemy, ale tak na co dzień o tym nie myślimy. Przyznaję, że na początku mojej choroby możliwość rychłej śmierci stanęła mi wyraźnie przed oczami. Bo wiadomo: stopień najwyższego zagrożenia, umarło już wielu staruszków, wielu księży, dlaczego miałbym być wyjątkiem. I zacząłem się przygotowywać, jak przed spowiedzią. Ale następnego dnia – ostrożna poprawa. Następnego dnia to samo i po niewielu dniach: myślimy o wypisaniu ojca ze szpitala.
Przywiązani do liturgii w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego katolicy nie mogą pogodzić się z decyzją papieża Franciszka, który swoim motu proprio Traditionis custodes z lipca ub. roku drastycznie ograniczył możliwość celebracji w tym rycie. We Francji powołano stowarzyszenie La Voie Romaine. Jego członkowie odbędą pielgrzymkę z Paryża do Rzymu, aby tam przekazać Ojcu Świętego listy wiernych, którzy błagają go o złagodzenie wprowadzonych ograniczeń.
„Uważam, że nie ma w Kościele żadnej siły moralnej, żeby zatrzymać ten proces rozpadu polskiego katolicyzmu” – powiedział w programie „Newsroom” Wirtualnej Polski ks. prof. Andrzej Kobyliński.
6 stycznia obchodzimy Uroczystość Objawienia Pańskiego, zwaną świętem Trzech Króli. Tego dnia w kościołach święci się kredę i kadzidło.
Natuzza Evolo, słynna włoska mistyczka i stygmatyczka miała wyjątkowy charyzmat kontaktu ze zmarłymi przebywającymi w niebie i w czyśćcu oraz z osobami potępionymi, które z wyraźnego rozkazu Boga musiały dawać świadectwo o wiecznej karze piekła.
Szymon (Symeon) urodził się w końcu IV wieku w rodzinie pasterskiej w Sis - na pograniczu Cylicji i Syrii. Miał liczne rodzeństwo, które jednak rychło zabrała mu śmierć. Pozostał na ojcowiźnie z bratem, Samsonem. Po śmierci rodziców i brata sprzedał majątek rodzinny i rozdał ubogim pieniądze, jakie za niego otrzymał. Wstąpił do eremitów zamieszkałych w klasztorze Eusebona w Teleda koło Antiochii, ale rychło to miejsce opuścił, tęskniąc za życiem pustelniczym.
