Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Objawienia? Stygmaty? Dar proroctwa? W to jeszcze jesteśmy w stanie uwierzyć. Ale zjawisko lewitacji jest czymś tak wymykającym się naszym racjonalnym umysłom, że pozostajemy wobec niego bezbronni, więc najchętniej wzruszamy z ignorancją ramionami.
"U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim"
Jakub Gangala urodził się w 1394 r. w Monteprandone (Ascoli Piceno), w Marchii Ankońskiej - rejonie Włoch położonym nad Adriatykiem. W dzieciństwie musiał ciężko pracować, bo jego rodzina była bardzo uboga. Był osiemnastym z dziewiętnaściorga dzieci swoich rodziców. Zajmował się wypasaniem bydła i świń. Po śmierci ojca, Jakubem zaopiekował się wuj-kapłan i to dzięki niemu chłopak zdobył wykształcenie. Studiował na kilku włoskich uniwersytetach i ukończył studia prawnicze.
Papież Franciszek stwierdził, że autorytarne formy sprawowania władzy w zakonach mogą sprzyjać nadużyciom seksualnym, wobec czego zaproponował synodalny styl zarządzania wspólnotami.
Chciałem zaproponować Wam udział w takich szczególnych rekolekcjach adwentowych, które będą oparte na siedmiu tak zwanych wielkich antyfonach. Ale zanim przejdziemy do tego, czym te antyfony są, dlaczego są wielkie, dlaczego są „o” – bo tak się nazywają – i dlaczego właśnie w oparciu o nie warto odbyć czas bardziej intensywnych przygotowań do celebracji Świąt Bożego Narodzenia, koniecznym wprowadzeniem jest przypomnienie sobie tego, czym w ogóle jest Adwent.
Gen. Mirosław Hermaszewski jest jedynym Polakiem, który odbył lot w kosmos. Ten lot był dla niego, podobnie jak dla jego kolegów, również ważnym doświadczeniem duchowym. Kilka lat temu wyjaśnił w rozmowie z portalem nto.pl, co takiego dzieje się w kosmosie, że ateiści wracają z niego pełni wiary w Boga.
Bóg ukrywa się w najbardziej pospolitych i zwyczajnych sytuacjach naszego życia. Nie przychodzi w wydarzeniach nadzwyczajnych, ale w sprawach dnia powszedniego. Papież Franciszek mówił o tym na początku Adwentu podkreślając, że musimy nauczyć się rozpoznawać obecność Boga w naszym życiu.
Dzisiejsza niedziela rozpoczyna w Kościele katolickim Adwent. Nazwa tego okresu pochodzi od łacińskiego słowa „adventus”, oznaczającego „przyjście”. Ten trwający cztery tygodnie okres liturgiczny jest właśnie oczekiwaniem na przyjście Chrystusa. Przygotowujemy się duchowo na przeżycie pamiątki pierwszego przyjścia Chrystusa, który przyjmując ciało człowieka, narodził się w Betlejem. Z drugiej jednak strony, zwłaszcza do 16 grudnia, liturgia zaprasza nas, abyśmy poświęcili więcej uwagi obietnicy powtórnego przyjścia Chrystusa na końcu czasów. Chrześcijanie przez wieki wypracowali piękne tradycje, które pozwalają nam głębiej wejść w prawdy dot. tych dwóch wydarzeń. Warto z nich korzystać, aby móc przeżyć ten okres jeszcze owocniej.
W drugim suplemencie do katechizmu opublikowanego przez św. Piusa X w 1912 roku (Krótkie uwagi o świętach chrześcijańskich) znajdziemy taką wzmiankę: „Adwent obejmuje cztery tygodnie przed 25 grudnia” oraz jest „modlitewnym przygotowaniem” do Świąt Bożego Narodzenia. To wszystko prawda, ale podana w ogromnym skrócie! Faktem jest, że taka oszczędna definicja z katechizmu, podobnymi określa się zresztą inne ważne prawdy naszej wiary, determinuje dziś sposób celebrowania i przeżywania tego szczególnego czasu łaski.
Adwent dzieli się tradycyjnie na dwa okresy. Pierwszy, trwający do 16 grudnia, to czas przygotowania do paruzji – do drugiego przyjścia Chrystusa. Jednak już na 7 dni przed Bożym Narodzeniem rozpoczyna się kolejny etap adwentowego oczekiwania, tym razem na liturgiczny obchód pierwszego przyjścia naszego Pana. Z dwóch stron staramy się uchwycić tę samą tajemnicę obecności Jezusa wśród nas, czyli misterium Jego przyjścia w ciele oraz Jego powrotu w chwale.
W czasie jednej z wizji na wyspie Patmos Jan słyszy głos Boga wzywający do wylania na ziemię gniewu siedmiu czasz, przypominających plagi egipskie. „I poszedł pierwszy, i wylał swą czaszę na ziemię. A wrzód złośliwy, bolesny, wystąpił na ludziach, co mają znamię Bestii, i na tych, co wielbią jej obraz” (Ap 16,2). Pierwsza czasza wzorowana jest na szóstej pladze egipskiej (Wj 9,8nn) oraz na doświadczeniu Hioba (Hi 2,7). Zawiera bolesne wrzody, przypomina w pewnym sensie dżumę. „Dotyka entuzjastów doczesności, która uzurpuje sobie prawo do kultu bałwochwalczego. Wrzód można rozumieć nie tylko w sensie choroby ciała, ale także cierpień moralnych” (A. Jankowski). Mimo bolesności tych wrzodów ludzkie serca, podobnie jak wcześniej faraona, pozostają twarde, nie odwracają się od swoich grzechów i pozostają wierne Bestii.
- Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła! Żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień: nie w hulankach i pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości. Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o ciało, dogadzając żądzom. (Rz 13, 12-14)
Jednym z charakterystycznych rysów protestantyzmu jest samowyniesienie przez samojudaizację. Chociaż trudno traktować poważnie spiskowąteorię powstania protestantyzmu jako „zemsty rabinów" za kradzież Mesjasza, to nie da się ukryć, że wpływy cywilizacji żydowskiej na mentalność Europejczyków są dużo silniejsze w krajach protestanckich niż katolickich.
Tytułowe pytanie jest głęboko ukryte w sercu każdego człowieka i dlatego szukamy na nie odpowiedzi. Życie bez Ducha Świętego jest śmiercią. Jeśli popatrzymy na ludzi wierzących, często możemy przywołać obraz doliny pełnej kości z księgi Ezechiela (por. Ez 37, 1-14). To widzenie wskazuje na ludzi, którzy nie mają Ducha, są martwi. Często nasze chrześcijaństwo jest martwe, ograniczone do tradycji. Dlatego Ci, którzy pragną lepszego życia, szukają Ducha Świętego i podejmują trud, by Jego doświadczać każdego dnia.
Kapłani są szczególnymi uczestnikami duchowych zmagań o prawdę o św. Janie Pawle II i z obojętnością na Boga. Mówił o tym abp Marek Jędraszewski w czasie Mszy św. w ramach formacji stałej kapłanów sprawowanej w kaplicy Ośrodka Totus Tuus w Zembrzycach.
