Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Błażej pochodził z Cezarei Kapadockiej, ojczyzny św. Bazylego Wielkiego, św. Grzegorza z Nazjanzu, św. Grzegorza z Nyssy, św. Piotra z Sebasty, św. Cezarego i wielu innych. Był to niegdyś jeden z najbujniejszych ośrodków życia chrześcijańskiego.
Gdy dusza wyjdzie z ciała, znajduje się pośród innych duchów, dobrych i złych. Dziś chcemy posłużyć się eschatologią prawosławnego myśliciela o. Serafina Rose, by przybliżyć ten cudowny temat.
- Mój przewodnik poprowadził mnie wokół całej ziemi. Musiałam przemierzać bez przerwy ogromne jaskinie pogrążone w ciemności. Widziałam w nich ogromną ilość osób błąkających się wszędzie, we wszystkich kierunkach i zajętych mrocznymi dziełami. Wydawało się, że przebiegłam wszystkie zamieszkałe miejsca globu, widząc w nich tylko ludzi pełnych wad. Widywałam coraz to nowe zastępy ludzi, wpadających jak gdyby z góry w to zaślepienie nieprawością. Nie widziałam żadnej poprawy... Musiałam wchodzić w te ciemności i patrzeć wciąż na nowo na złośliwość, zaślepienie, przewrotność, zastawione zasadzki, mściwe żądze, pychę, mamienie, zazdrość, chciwość, niezgodę, zabójstwo, rozwiązłość i straszliwą bezbożność ludzi, wszystkie rzeczy, które jednak nie przynosiły im żadnej korzyści, ale czyniły ich coraz bardziej zaślepionymi, nędznymi i pogrążały ich w coraz głębszych ciemnościach. Często miałam wrażenie, że całe miasta znajdowały się na bardzo cienkiej skorupie ziemi i grozi im wkrótce stoczenie
„Niedziele” to poruszająca opowieść o dojrzewaniu do odpowiedzi na Boże wezwanie. Film, nagrodzony Złotą Muszlą w San Sebastián i doceniony przez krytyków oraz widzów, pokazuje drogę młodej kobiety, która w ciszy i modlitwie rozeznaje swoje powołanie. W kontekście Światowego Dnia Życia Konsekrowanego, obchodzonego 2 lutego, do seansów zachęcają duchowni i publicyści, wskazując na aktualność filmu w rozmowie o wierze, wolności i odwadze podejmowania decyzji pod prąd współczesnym oczekiwaniom.
Ojciec Święty Leon XIV mianował biskupem koszalińsko-kołobrzeskim bp. Krzysztofa Zadarkę, przenosząc go ze stolicy tytularnej Cavaillon oraz z urzędu biskupa pomocniczego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.
Patrz! Kładę dziś przed tobą życie i szczęście, śmierć i nieszczęście. (...) Kładę przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, abyście żyli. (Pwt 30, 15.19)
2 lutego Kościół obchodzi Światowy Dzień Życia Konsekrowanego. To dobra okazja, by zajrzeć za klasztorne mury i zobaczyć, jak wygląda codzienność kobiet, które wybrały życie we wspólnocie zakonnej. To także moment, by wrócić do pytania, które często pojawia się w mediach społecznościowych. Czy decyzja o wstąpieniu do zgromadzenia zakonnego oznacza całkowite zerwanie więzi z rodziną, dystans wobec bliskich i odcięcie się od najbardziej osobistych spraw?
Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą – a Twoją duszę miecz przeniknie – aby na jaw wyszły zamysły serc wielu»
Nazwa obchodzonego 2 lutego święta wywodzi się od dwóch terminów greckich: Hypapante oraz Heorte tou Katharismou, co oznacza święto spotkania i oczyszczenia. Oba te święta były głęboko zakorzenione w tradycji Starego Testamentu.
Rozumienie grzechu, winy, seksualności a nawet Komunii świętej i obecności Chrystusa w Eucharystii. W Niemczech katolicy rozumieją te kwestie już bardziej jak protestanci niż wierni Kościoła Rzymskokatolickiego. Czy również w Polsce grozi nam rozmycie katolickiej doktryny i protestantyzacja katolików? „Nie ukrywam, że ze zdumieniem patrzę na świadomość doktrynalną w Polsce, że te, absolutnie fundamentalne zagadnienia, dla absolutnej większości duchownych i świeckich nie mają kompletnie żadnego znaczenia” – przyznał ks. prof. Andrzej Kobyliński.
W Stuttgarcie zakończyły się prace szóstej i ostatniej sesji Zgromadzenia Synodalnego w ramach procesu reform rozpoczętego w 2019 roku w Kościele katolickim w Niemczech. W dyskusjach skupiono się na temacie Komitetu Synodalnego, wdrażaniu przyjętych postanowień, relacjach z Kurią Rzymską oraz na kwestiach związanych z przestępstwami wykorzystywania seksualnego - informuje Vatican News.
Czwarta Niedziela zwykła
Papież wystosował przesłanie z okazji 30-lecia włoskiego dziennika Il Foglio. Przyznaje, że tytuł ten przyczynił się do zapewnienia pluralistycznej oferty informacyjnej w latach wielkich przemian, co z kolei jest gwarancją wolności.
Michał urodził się w Turynie 9 czerwca 1837 roku. Jego ojciec, Jan Chrzciciel Rua, był kierownikiem jednego z wydziałów fabryki broni. Z pierwszego małżeństwa doczekał się 5 synów, z drugiego - trzech kolejnych i jednej córki. Michał był wśród nich najmłodszy. Gdy się urodził, czworo z jego rodzeństwa już nie żyło. Kiedy Michał miał 8 lat, zmarł jego ojciec. Wtedy dwaj synowie z pierwszego małżeństwa opuścili macochę, będąc już ludźmi pełnoletnimi. Pozostała więc ona z trzema synami: Janem, Alojzym i Michałem. Pani Rua nadal mieszkała w fabryce, gdzie wkrótce pracę rozpoczął Jan. Alojzy i Michał uczęszczali natomiast do szkoły elementarnej, którą przy fabryce prowadził kapelan robotników.
Ks. Jan Bosko zmarł 31 stycznia 1888 roku w wieku 73 lat. Swoje życie poświęcił młodzieży stąd też w ikonografii bardzo często przedstawiany jest w toczeniu osób młodych. Założył dwie rodzinny zakonne, których głównym zadaniem była opieka nad młodzieżą: Pobożne Towarzystwo św. Franciszka Salezego dla chłopców oraz Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycieli wiernych dla dziewcząt. Ks. Bosko jest uważany za jednego z największych pedagogów w dziejach Kościoła.
