Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Już 8 czerwca w Warszawie o g. 18:30 w Centrum Prasowym Foksal odbędzie się specjalne spotkanie autorskie z ks. Robertem Skrzypczakiem wokół jego najnowszej książki pt. „Między Chrystusem a Antychrystem”. O antychryście, znakach które poprzedzą jego przyjście oraz książce ks. Robert będzie rozmawiał z Grzegorzem Górnym.
Dzisiaj uparcie nie chcemy wierzyć w istnienie diabła, demonów, a co za tym idzie – opętania i nękania diabelskiego. Gdyby nie było diabła, demonów, a co za tym idzie – opętania, nękania dręczenia, jaki sens miałyby odprawiane w imieniu Kościoła egzorcyzmy? Czy Kościół mógłby zlecić walkę z istotami, których w gruncie rzeczy nie ma? Przeczytaj rozmowę Fabia Marchese Ragony, autora książki „Mam na imię Szatan. Historię egzorcyzmów od Watykanu po Medjugorje” z kard. Ernestem Simoni – albańskim duchownym i egzorcystą.
„Jestem uważany za niewygodnego zarówno dla przedstawicieli głębokiego kościoła i bergogliańskiej koterii, których skandale i tuszowanie potępiam od czasów sprawy McCarricka. I jestem równie niewygodny dla głębokiego państwa, które może liczyć na współudział Stolicy Apostolskiej, jak również niemal całości światowego episkopatu w wydarzeniach ostatnich lat” – powiedział abp Carlo Maria Viganò w wywiadzie dla Corona Investigative Committee, który opublikowano na portalu „Life Site News”.
Wszystko zaczęło się w klasztorach. Tu od nie-pamiętnych czasów odmawiano sto pięćdziesiąt psalmów Dawidowych. Mnichom, a także ludowi, który nawiedzał klasztory, trudno było nauczyć się na pamięć każdego z nich. W związku z tym około roku 850 pewien mnich o irlandzkich korzeniach zaproponował, aby odmawiano zamiast nich sto pięćdziesiąt razy Ojcze nasz. I tak się stało. Wierni i mnisi skorzystali z rady irlandzkie-go duchownego i zaczęli odliczać powtórzenia Modlitwy Pańskiej na różne sposoby. Niektórzy posługiwali się stu pięćdziesięcioma kamykami, niektórzy sznurkami, a jeszcze inni węzłami.
Mówiąc o konieczności i pożytku sakramentu pokuty Rytuał Obrzędy pokuty zawiera również ważne stwierdzenia dotyczące sposobów czynienia nieustannej pokuty i oczyszczania się z grzechów. Chodzi tu o pozasakramentalne formy przepraszania Boga za grzechy. Można je podzielić na dwie grupy: liturgiczne i nie związane bezpośrednio z liturgią. Do grupy pierwszej należą te wszystkie elementy celebracji liturgicznych, w których wierni wyznają, że są grzesznikami, i proszą Boga i braci o przebaczenie. Ma to miejsce głównie w czasie głoszenia i słuchania słowa Bożego, w specjalnych w celebracjach pokutnych, we wspólnej modlitwie i elementach pokutnych liturgii mszalnej.
"Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?"
Święto Nawiedzenia wywodzi się z religijności chrześcijańskiego Wschodu. Uroczystość tę wprowadził do zakonu franciszkańskiego św. Bonawentura w roku 1263. Kiedy zaś powstała wielka schizma na Zachodzie, święto to rozszerzył na cały Kościół papież Bonifacy IX w roku 1389, aby uprosić za przyczyną Maryi jedność w Kościele Chrystusowym. Sobór w Bazylei (1441) to święto zatwierdził.
Jezus nie odwołał praktyk postnych, ale pokazał, że Jego Osoba jest wydarzeniem przekraczającym dotychczasowe formy religijności. Zakładał też powrót do praktyk postnych, gdy święto Jego obecności się skończy. Kościół apostolski i późniejszy nie łamał więc woli swego Pana, gdy pościł – pisze ks. prof. Waldemar Linke CP w „Teologii Politycznej Co Tydzień” nr 98: „Praxis Pietatis”
Mistycy to ludzie szczególni: Boga najbliżsi, Bogiem żyjący i dopuszczani do Jego tajemnic. Bóg jest ich pasją, życiem i śmiercią. Stają na granicy przepaści pomiędzy widzialnym i niewidzialnym, by kosztować i rozkoszować się szczęściem zastrzeżonym. Dzięki nim burzony jest "zwyczajny" porządek rzeczy. Budzi się niepokój, który kwestionuje to, co dotychczasowe. Nasza wiara wydobywa się z uśpienia, zostaje rozbudzona i umocniona. Warto sięgać po pisma mistyków, bo ich słowa płomienne i szalone z miłości potrafią rozniecić Boski ogień.
"To wam powiedziałem, abyście pokój we Mnie mieli. Na świecie doznacie ucisku, ale odwagi! Ja zwyciężyłem świat"
Litania do św. Joanny d'Arc (30 V)
Według Dziejów Apostolskich i tradycji – Zmartwychwstały pożegnał się z uczniami na szczycie Góry Oliwnej (por. Dz 1, 12), gdzie na oczach uczniów uniósł się do Nieba. Góra Oliwna, która wcześniej była miejscem Jego duchowej agonii w Ogrójcu, stała się również miejscem ostatniego spotkania Zmartwychwstałego z uczniami. Co jednak właściwie oznacza, że Chrystus wniebowstąpił?
Czterdzieści dni po Niedzieli Zmartwychwstania Chrystusa Kościół katolicki świętuje uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Jest to pamiątka triumfalnego powrotu Pana Jezusa do nieba, skąd przyszedł na ziemię dla naszego zbawienia przyjmując naturę ludzką.
"(...) uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba»."
Kościół katolicki po zdławieniu oporu zbrojnego pozostał jedyną niezależną od komunistycznych władz instytucją w ramach istniejącego systemu zniewolenia. Instytucją, która miała zostać zniszczona bądź ubezwłasnowolniona. W takich warunkach trzeba było nie lada zręczności, by utrzymać niezależność Kościoła i zwartość szeregów duchowieństwa. Osobą, która pozwoliła Kościołowi „przejść suchą nogą przez morze czerwone komunizmu” był przede wszystkim prymas Stefan Wyszyński. Najważniejszym elementem, dzięki któremu udało mu się zrealizować to zadanie stała się właściwa koncepcja zarządzenia polskim Kościołem i realistyczna postawa przyjęta wobec komunistycznych władz, uwidaczniająca się szczególnie w okresie regularnych kryzysów ustrojowych.
