Kategoria
Podkategoria: Kościół
Często słyszymy dziś także z progresywnych kręgów kościelnych, że małżeństwo katolickie jest już dzisiaj tylko pięknym ideałem, do którego należy wprawdzie dążyć, ale którego nikt niemal tak naprawdę nie jest w stanie osiągnąć. Takim przedstawieniem rzeczy próbuje się tłumaczyć rozwody, a idąc dalej - także skandaliczny i heretycki postulat dopuszczania rozwodników w nowych cudzołożnych związkach do Eucharystii.
"Efekty naszych zapędów zbawczych, w których po swojemu usuwamy grzech, są takie jakie są: eskalacja zła i pomnożenie grzechów. Nieszczęście, niepokój i śmierć."
Wydaje mi się, że hospicjum - przynajmniej czasem - daje życie. Nie, nie o to chodzi, że pacjenci odzyskują zdrowie. Nie myślę też o życiu wiecznym. To daje Pan Bóg. Hospicjum, ucząc żyć w perspektywie śmierci, przywraca życiu utraconą wartość, nadaje sens życiu i umieraniu. To, co robi hospicjum, nazywało się kiedyś filozofią - którą pojmowano jako medycynę duszy, sztukę leczenia z życia, które nie jest prawdziwym życiem, terapię nadającą sens każdej mijającej chwili.
Duch ciemności jest duchem niepokoju. On nie zawsze dąży do tego, aby nas doprowadzić wprost do grzechu. Często wie, że mu się to nie uda, bo łaska Boża jest w nas wystarczająco silna. Wtedy przynajmniej zasiewa niepokój, stwarzając sto trudności i wątpliwości, które mają charakter niesłychanie podniosły, a tematykę niemal świętą i religijną. Wynika ona nawet często z troski o Kościół Chrystusowy i Królestwo Boże, o to niemal, aby samemu Bogu starczyło sił do uratowania się i utrzymania na świecie. Wtedy boimy się o wszystkich i o wszystko.
Po Bogu więc, po Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej, po całym ładzie Bożym, nasza miłość należy się przede wszystkim naszej Ojczyźnie, mowie, dziejom i kulturze, z której wyrastamy na polskiej ziemi. I chociażby obwieszczono na transparentach najrozmaitsze wezwania do miłowania wszystkich ludów i narodów, nie będziemy temu przeciwni, ale będziemy żądali, abyśmy mogli żyć przede wszystkim duchem, dziejami, kulturą i mową naszej polskiej ziemi, wypracowanej przez wieki życiem naszych praojców.
By iść za Jezusem, trzeba się ruszać; dusza nie może stać w miejscu – wskazał Franciszek na porannej Mszy w kaplicy Domu św. Marty. Nawiązując w homilii do dzisiejszej Ewangelii o paralityku spuszczonym przez otwór w dachu domu, w którym znajdował się Jezus, Papież zwrócił uwagę, że wiara, jeśli jest autentyczna, daje prawdziwą nadzieję, chociaż wymaga zawsze podejmowania ryzyka.
Wierzę, że rozpoczynający się rok będzie lepszy od poprzedniego, bo jest to rok Maryjny – uważa kard. Robert Sarah. Swe nadzieje wiąże on z obchodami stulecia objawień w Fatimie. „Matka Boża objawiła się w 1917 r., bo świat zmierzał wówczas w złym kierunku.
O zbawieniu przychodzącym „teraz” przypominał papież na Mszy Św. w Domu św. Marty.
Nie byłem u spowiedzi już prawie 5 lat. Ilekroć chcę do niej przystąpić, coraz bardziej się boję. Nazbierało się tych grzechów już tak dużo, że lękam się zdenerwowania ze strony spowiednika, a nawet odmowy udzielenia rozgrzeszenia. Jak mam przełamać ten lęk przed spowiedzią?
Kard. Raymond Leo Burke chce promować prawdziwe piękno Eucharystii, zwracając się przeciwko posoborowej „banalizacji” liturgii. Purpurat mówi, że tak zwany „duch soboru” doprowadził do upadku wiary w Eucharystię wśród ludu Bożego. Słowa te padły podczas ubiegłorocznej prezentacji nowej książki kardynała na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie. Przy przedstawieniu tej pracy, poświęconej właśnie cudowi Eucharystii, obecny był także kard. Robert Sarah.
Watykanista Edward Pentin z "National Catholic Register" przekonuje, że papież Franciszek otrzymywał wiele ostrzeżeń ze strony biskupów i kardynałów przed publikacją "Amoris laetitia". Nie posłuchał ich jednak. Efektem tego jest chaos.
