Kategoria
Podkategoria: Kościół
Kościół katolicki w Polsce powtarza w sprawie pedofilii wszystkie możliwe błędy, jakie popełniono już w Irlandii czy w USA. Przez kilkanaście lat biskupi systemowo tuszowali nadużycia seksualne. Pedofilia nie jest jednak problemem tylko kościelnym, ale ogólnospołecznym. Pokazują to takie sprawy jak Wojciecha Kroloppa czy Romana Polańskiego, mówi ks. prof. Andrzej Kobyliński.
Święto Maryi, Matki Kościoła, obchodzone w poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego, zostało wprowadzone do polskiego kalendarza liturgicznego 4 maja 1971 r. przez Episkopat Polski - za zgodą Pawła VI. Dzień ten został wybrany dlatego, że Zesłanie Ducha Świętego było początkiem działalności Kościoła. Jak podają Dzieje Apostolskie, w momencie Zesłania Ducha Świętego w Wieczerniku obecni byli wszyscy Apostołowie, którzy "trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego" (Dz 1, 14). Matka Najświętsza, Oblubienica Ducha Świętego, mocą którego w dniu Zwiastowania poczęła Jezusa Chrystusa, przeżyła w Wieczerniku wraz z Apostołami zstąpienie Ducha Miłości na Kościół. Od tej chwili Maryja, Wspomożycielka Wiernych i Matka Kościoła, towarzyszy Kościołowi w świecie.
„Duch Święty spoczywa na każdym z uczniów, na każdym z nas. Duch obiecany przez Jezusa przychodzi, aby odnawiać, nawracać i uzdrawiać każdego” – te słowa Papież skierował podczas czuwania zorganizowanego przez Charis – Międzynarodową Służbę Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej. Franciszek zaznaczył, że Duch przychodzi, aby uzdrawiać ze strachu, z niepewności, przychodzi leczyć rany, także te, które zadajemy jedni drugim. On przychodzi, aby przemienić nas w pełnych odwagi uczniów świadków.
Przez „spoczynek w Duchu Świętym” rozumiemy upadek w czasie modlitwy przypominający zemdlenie. Najczęściej zdarza się on podczas modlitwy z nałożeniem rąk w grupach Odnowy w Duchu Świętym. Upadek nie powoduje bólu, ani nie pozostawia żadnych śladów na ciele, natomiast łączy się z doświadczeniem bliskości Boga, z przeżyciem wielkiej radości, a niekiedy nawet z jakąś wizją. Często jest on też źródłem wielkiej pozytywnej przemiany duchowej. Osoby, które „spoczęły” w Duchu Świętym, pragną przeżyć je ponownie.
W ostatnim filmie braci Sekielskich o pedofilii w Kościele: „Zabawa w Chowanego”, jako ekspert głos zabrał ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Teraz duchowny udzielił wywiadu Agnieszce Bugała dla tygodnika „Niedziela”, w którym odpowiada na pytanie o to, co dalej z oczyszczeniem Kościoła.
Powołanie to istniało już w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich, jednak z czasem poszło w zapomnienie. Mowa o „ordo virginum”, czyli „stanie dziewic”, który przeżył swój ponowny rozkwit dzięki papieżowi Pawłowi VI. Mija właśnie 50 lat od ogłoszenia przez niego odnowionego rytu konsekracji dziewic. Na wszystkich kontynentach jest ich ok. 5 tysięcy. Obecne są również w Polsce.
Poluzowanie kolejnych obostrzeń związanych z pandemią koronawirusa spowodowało, że Kościół w Polsce powraca do codziennej pracy duszpasterskiej. Zniesiono m.in. limit uczestników zgromadzeń religijnych, co w zasadzie pozwala na udział w liturgii wszystkim wiernym.
Szef klubu radnych PO w Bydgoszczy Jakub Mikołajczak chce, aby św. Janowi Pawłowi II odebrano Honorowe Obywatelstwo Miasta Bydgoszcz. Sugerując to w programie „Rozmowy Dnia” na antenie TVP3 Bydgoszcz samorządowiec odniósł się do mającego powstać trzeciego filmu braci Sekielskich.
Julia Maria urodziła się w wielodzietnej rodzinie hrabiowskiej 17 kwietnia 1865 r. w Loosdorf koło Wiednia. Była rodzoną siostrą bł. Marii Teresy Ledóchowskiej, powszechnie nazywanej matką czarnej Afryki, założycielki sióstr klawerianek, beatyfikowanej przez Pawła VI w 1975 roku. W latach 1874-1883 Julia Maria kształciła się w Instytucie Najświętszej Maryi Panny prowadzonym przez Panie Angielskie w austriackim Sankt Polten. W roku ukończenia nauki przybyła wraz z rodziną do nabytego przez ojca majątku w Lipnicy Murowanej koło Bochni.
Pięćdziesiąt lat po jej opublikowaniu encyklika Pawła VI Humanae vitae jawi się współczesnym ludziom w sposób zupełnie odmienny. W 1968 r. była dokumentem śmiałym — a zatem kontrowersyjnym — zmierzającym w kierunku przeciwnym do klimatu czasów, a mianowicie rewolucji seksualnej, dla której urzeczywistnienia fundamentalne znaczenie miały bezpieczny środek antykoncepcyjny, a także możliwość aborcji. Były to również czasy, w których ekonomiści mówili o „bombie demograficznej”, czyli o groźbie przeludnienia, jakie groziło krajom bogatym i mogło umniejszyć ich dobrobyt.
Najdłuższy i najważniejszy rozdział Reguły – rozdział 7. zatytułowany jest: O pokorze. Ale pojęcie pokory zawarte w tym rozdziale wykracza daleko poza ramy tego, co zwykliśmy nazywać pokorą. Jest w nim pokazany cały proces „kapitulacji” człowieka przed Bogiem, aż do całkowitego owładnięcia nim przez Boga i dogłębnej wewnętrznej przemiany przez łaskę. Można więc w tym rozdziale widzieć całe itinerarium mnicha aż do pełnego zjednoczenia z Bogiem. Pedagogia Reguły opiera się tu przede wszystkim na jednej zasadzie – na zasadzie przemieniającej, dynamicznej obecności Boga.
Fragment przemówienia wygłoszonego przez papieża Pawła VI na audiencji generalnej w dniu 15 listopada 1972 roku:
W stolicy Kuby – Hawanie wybudowano pierwszy kościół od ponad 60 lat, czyli od czasu, kiedy Fidel Castro przejął rządy na wyspie. Został on poświęcony św. Janowi Pawłowi II.
Byli muzułmanie, którzy nawrócili się na chrześcijaństwo, krytykują „Dokument o ludzkim braterstwie” podpisany w lutym 2019 r. w Abu Zabi przez papieża Franciszka i szejka Ahmada al-Tyyeba jako podstęp. Zwracają oni uwagę na „subtelne, ale znaczące różnice” jakie występują w arabskim tekście tej deklaracji. Jednocześnie byli wyznawcy Allacha, którym grozi śmierć za apostazję, wskazują na naiwność kard. Gerharda Müllera, który na łamach „Communio” broni dokumentu.
