Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
„Pod pozorem chęci ukazania prawdy (niestety tylko tej medialnej) zdeptano godność ludzką i posłużono się kłamstwem dla osiągnięcia celu, jakim jest sensacyjność” – napisał rektor UKSW w Warszawie ks. prof. Ryszard Czekalski, odpowiadając na atakujący go materiał TVN24.
W życiu nieustannie na coś lub kogoś czekamy. Jeśli nie czekamy na Chrystusa, to może się okazać, że jak w sztuce Samuela Becketta będziemy „czekać na Godota”, czyli na kogoś lub coś, co jest mirażem i nigdy nie nadejdzie. Może dlatego dzisiaj tak często przeżywamy egzystencjalne kryzysy, ponieważ już nie zapraszamy do naszego życia Boga - wskazał metropolita szczecińsko-kamieński abp Wiesław Śmigiel.
- Niech stałą myślą przewodnią będą dla was te słowa Pana: «Wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali» (J 13, 35). Nosić brzemiona jedni drugich, dzielić się, współpracować, czuć się współodpowiedzialni — taki duch powinien stale ożywiać waszą wspólnotę. Taki model wspólnoty wymaga wkładu wszystkich: biskupa i kapłanów, zakonników i zakonnic, wiernych świeckich, stowarzyszeń i rozmaitych grup apostolstwa - powiedział do wspólnoty Vigevano w 2007 r. papież Benedyt XVI.
Saba urodził się w 439 r. w Mutalasce koło Cezarei Kapadockiej. Gdy jego ojca, oficera armii cesarskiej, przeniesiono do odległego garnizonu, Saba wychowywał się u krewnych. Od ósmego roku życia przebywał w klasztorze jako oblat (przyszły kandydat). Kiedy miał 18 lat, udał się do Palestyny, aby tam połączyć się z mnichami klasztoru Theoktistos, założonego przez św. Passariona. Tu spotkał się ze św. Eutymiuszem Wielkim. Nie był jednak zadowolony z życia tamtejszych mnichów, zarażonych już błędem monofizytów (doktryny teologicznej, zaprzeczającej istnieniu Chrystusa w dwóch naturach: boskiej i ludzkiej jednocześnie, która została uznana za herezję na Soborze Chalcedońskim w 451 r.). Dlatego udał się do klasztoru położonego w pobliżu Morza Martwego. Za zezwoleniem opata zamieszkał w 469 r. w skalnej grocie jako pustelnik, a jedynie w soboty i w niedziele przychodził do klasztoru, aby wieść życie wspólne i uczestniczyć w liturgii.
Gdy Jezus przechodził, ruszyli za Nim dwaj niewidomi, którzy wołali głośno: «Ulituj się nad nami, Synu Dawida!»
Komisja kierowana przez kard. Petrocchiego opublikowała raport, w którym wyklucza możliwość dopuszczenia kobiet do diakonatu rozumianego jako stopień sakramentu święceń. Dokument podkreśla jednak, że na obecnym etapie nie można jeszcze wydać orzeczenia ostatecznego. Jednocześnie komisja otwiera drogę do ustanowienia nowych posług sprzyjających współpracy kobiet i mężczyzn.
Wieloletni sekretarz papieża Benedykta XVI, obecnie nuncjusz apostolski na Litwie, w Estonii i na Łotwie abp Georg Gänswein przyznał, że ma nadzieję, iż w przyszłości zainicjowany zostanie proces beatyfikacyjny następcy św. Jana Pawła II.
Okazuje się, że kontrowersyjna „pielgrzymka z obrzeży Kościoła” na Jasną Górę odbyła się bez zgody metropolity częstochowskiego. „Do tej pory nikt mnie nie przeprosił, łącznie z biskupem Arturem [Ważnym – red.]” – powiedział abp Wacław Depo.
Do zaprzestania działań wojennych, zapewnienia wolności religii i zwalczania przestępstw nienawiści wobec chrześcijan oraz przestrzegania godności ludzkiej migrantów wezwała Stolica Apostolska na 32. Posiedzeniu Rady Ministrów oraz całej wspólnoty OBWE. Stanowisko Stolicy Apostolskiej przedstawił abp Paul Richard Gallagher, Sekretarz ds. Relacji z Państwami i Organizacjami Międzynarodowymi - informuje Vatican News.
Przepasane biodra i zapalone lampy były za czasów Jezusa zewnętrznymi znakami oczekiwania sług na powrót pana. Dokładnego dnia i godziny powrotu nie sposób było ustalić. Drogi były nie te, nie było zegarków, a jedynymi środkami komunikacji były nogi albo w najlepszym przypadku rozmaite zwierzęta pociągowe. Słudzy więc musieli być przygotowani na powrót pana właściwie od momentu opuszczenia przez niego domu. Oznaczało to nieustanne czuwanie. Jezus posłużył się obrazem czuwających sług do zapowiedzi swojego powtórnego przyjścia. Teologia nazywa je paruzją (z języka greckiego parusia znaczy obecność, przyjście, pojawienie się).
Nie wiemy dokładnie ani kiedy, ani w jakich okolicznościach św. Barbara z Nikomedii poniosła śmierć. Przypuszcza się, że zapewne ok. roku 305, kiedy nasilenie prześladowań za panowania cesarza Maksymiana Galeriusza (305-311) było największe. Nie znamy również miejscowości, w której Święta żyła i oddała życie za Chrystusa. Późniejszy jej żywot jest utkany legendą.
Złóżcie nadzieję w Panu na zawsze, bo Pan jest wiekuistą skałą!
Martin pewnie prowadził swojego luksusowego Volkswagena w kierunku holenderskiej granicy. Kiedy wsiadałem do jego samochodu, jakby usprawiedliwiając się ze swojego stanu posiadania, niepewnie powiedział: Muszę mieć dobry samochód, spędzam w drodze dużo czasu.
Na pokładzie samolotu z Bejrutu do Rzymu, po zakończeniu swej pierwszej podróży apostolskiej – do Turcji i Libanu - Papież Leon XIV ujawnił, dokąd chciałby się wybrać w kolejne podróże apostolskie. Mówił m.in. o Afryce.
Chrześcijanie w Syrii w Latakii oraz Hims po raz pierwszy od ponad pięćdziesięciu lat rozpoczynają adwent i przygotowania do Bożego Narodzenia w nowej sytuacji, kiedy nie rządzi nikt z rodziny Asadów. Ucieczka Baszara al-Asada do Moskwy 7 grudnia 2024 r. zakończyła nie tylko władzę tej rodziny, ale także trwającą 13 lat wojnę domową. Wydarzenia związane z adwentem obejmowały zapalanie światełek na dużych choinkach oraz otwarcie jarmarków bożonarodzeniowych, podkreślając jednocześnie pokój i radość.
