Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Jak dowiadujemy się z mediów, w czerwcu 2024 roku Dykasteria Popierania Jedności Chrześcijan opublikowała dokument pt. „Biskup Rzymu”, w którym przedstawiono nowe spojrzenie na rolę i funkcje papieża w Kościele. Dokument ten wywołał szeroki oddźwięk w środowiskach chrześcijańskich, szczególnie wśród prawosławnych i protestantów.
Trydenckie wyznanie wiary zostało ogłoszone bullą Piusa IV Iniunctum nobis z 13 listopada 1564 roku. Ten wspaniały tekst, głęboko zakorzeniony w świętym Soborze Trydenckim, w niezmienionej formie obowiązywał przez ponad 300 lat. Dopiero 20 stycznia 1877 roku błogosławiony papież Pius IX dodał do niego sformułowanie akceptacji postanowień Soboru Watykańskiego I, zwłaszcza dotyczących prymatu biskupa Rzymu i jego nieomylnego nauczania.
„Ewangelia o Bożym Narodzeniu to nie podnosząca na duchu czy rewolucyjna narracja, ale świadectwo historycznego wydarzenia, jakim było wcielenie Syna Bożego” – pisze kardynał Gerhard Müller w tekście, którego angielską wersję zamieścił portal „Life Site News”. „Jezus Chrystus nie jest też założycielem religijnym ani moralnym kaznodzieją w zwyczajnym rozumieniu”. Niemiecki duchowny zaznacza, że Chrystus poprzez narodziny z Maryi Panny „został objawiony całemu światu” przede wszystkim jako Zbawiciel. A poprzez przyjęcie ludzkiej natury stał się On „jedynym mediatorem między Bogiem a ludzkością”.
Będący prezesem Fundacji Ośrodka Monitorowania Antypolonizmu poseł Dariusz Matecki, nazwał kolejnym aktem chrystianofobii w naszym kraju podpalenie kościoła w podpoznańskim Skórzewie.
W oddalonym o zaledwie kilka kilometrów od Poznania kilkutysięcznym Skórzewie podpalono zabytkowy kościół parafialny pod wezwaniem św. Marcina i Wincentego, przy którym posługę duszpasterską pełnią na co dzień paulini.
W XVII wieku żyła osoba, która pod wieloma względami stanowi pierwowzór św. Ojca Pio. To Maria z Agredy. Te same daty wyznaczają przebudzenie powołania zakonnego ich obojga, te same problemy nękają ich już w dzieciństwie, ten sam zakon staje się miejscem ich służby w Kościele, życie obojga naznaczyły też podobne charyzmaty.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”.
Istnieje wiele imion, którymi określano Syna Bożego. Już prorok Izajasz wymienia ich cały szereg: Emmanuel (Iz 7, 14), Przedziwny Doradca, Bóg Mocny, Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju (Iz 9, 6). Prorocy: Daniel i Ezechiel nazywają Mesjasza "Synem człowieczym" (Dn 7, 13), a Zachariasz powie o Nim: "a imię Jego Odrośl" (Za 6, 12). W Nowym Testamencie św. Jan Apostoł nazwie Syna Bożego "Słowem" (J 1, 1). Sam Jezus Chrystus da sobie nazwy: Syn człowieczy (Mt 24, 27. 30. 37. 39. 44), Światłość świata (J 8, 12), Droga, Prawda i Życie, Dobry Pasterz (J 10, 11; 14, 6) itp. Jednak imieniem własnym Wcielonego Słowa jest Imię Jezus. Ono bowiem zostało nadane Mu przez samego niebieskiego Ojca jako imię własne:
Aborcja to wiodąca przyczyna śmierci na świecie. W 2024 r. zamordowano łącznie ok. 45,1 miliona dzieci nienarodzonych – podaje Worldometer. Dla porównania: z powodu raka na świecie zmarło w tym samym czasie 8,2 miliona osób, 1,7 miliona z powodu AIDS, a 1,1 miliona ludzi popełniło samobójstwo. Ofiar wypadków tym samym okresie było 1,35 miliona. A licznik nie przestaje tykać. Jeśli spojrzeć na dane, które aktualizowane są na bieżąco, to w tym roku zamordowano już ok. 185 tysięcy dzieci nienarodzonych.
Dzień szósty: Boże spojrzenie na przeszłość i przyszłość
Miłość do Ojczyzny i nieustanna modlitwa za nią - były niezwykle mocnymi rysami duchowości apostołki Bożego Miłosierdzia, św. Faustyny Kowalskiej. W „Dzienniczku” będącym zapisem jej mistycznych doświadczeń znajdujemy trzy fragmenty świadczące o tym, jak wiele wysiłku wkładała św. Faustyna w duchowy bój o swoją ziemską Ojczyznę, niemal w przededniu jednej z największych tragedii w dziejach Polski, jaką była hekatomba drugiej wojny światowej.
W zakonnym życiu zadziwiała jej dojrzałość duchowa. Starała się doskonale spełniać wszystkie, nawet najmniejsze obowiązki. Nazwała tę drogę do doskonałości "małą drogą dziecięctwa Bożego". Widząc, że miłość Boga jest zapomniana, oddała się Bogu jako ofiara za zbawienie świata. Swoje przeżycia i cierpienia opisała w księdze Dzieje duszy.
Bazyli urodził się w rodzinie zamożnej i głęboko religijnej w Cezarei Kapadockiej (obecnie Kayseri w środkowej Turcji) w 329 r. Wszyscy członkowie jego rodziny dostąpili chwały ołtarzy: św. Makryna - jego babka, św. Bazyli i Emelia (Emilia) - rodzice, jego bracia - św. Grzegorz z Nyssy i św. Piotr z Sebasty, oraz siostra - św. Makryna Młodsza. Jest to wyjątkowy fakt w dziejach Kościoła.
Któż jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Mesjaszem? Ten właśnie jest antychrystem, kto nie uznaje Ojca i Syna. Ktokolwiek nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca.
Wierzący ulegają czasem pokusie położenia tak silnego akcentu na akt wiary, że rozum zdaje się nie odgrywać już żadnej roli. A przecież jeśli wiara ma odpowiadać naturze człowieka, musi być rozumna. Nie mylił się słynny myśliciel Błażej Pascal, gdy twierdził, że „serce ma swoje racje, których rozum nie zna”. Nie znaczy to jednak, że wiarę chrześcijańską można zredukować do ślepego impulsu serca.
