Leon XIV w Ameryce Łacińskiej: Chrystus czyni świat prawdziwym i wolnym

Piotr przybywa, aby umacniać w wierze, nieść wszystkim narodom i całemu światu orędzie Chrystusa, proponować spojrzenie zdolne wznieść oczy ku niebu i w jego świetle odczytywać każde ludzkie działanie. Ta podróż apostolska stawia wyzwanie całemu społeczeństwu ludzkiemu i ponownie stawia w centrum Bożą miłość do człowieka.

Tylko wychodząc od tej świadomości, można odkryć pełnię braterstwa jako fundament bardziej sprawiedliwego i solidarnego współżycia, a tym samym polityki służącej dobru wspólnemu, która umożliwia prawdziwy rozwój, a nie zawłaszczanie dóbr.

Ta perspektywa łączy różne wezwania Leona XIV, który nieustannie podkreśla, że rodzina jest pierwszą komórką społeczeństwa; że życie należy kochać, przyjmować i chronić od poczęcia aż do naturalnej śmierci; że każdej kruchości, niezależnie od jej rodzaju, należy udzielać wsparcia i otaczać ją troską; że praca jest dla człowieka, a nie odwrotnie; że edukacja i kultura stanowią filary każdego społeczeństwa; oraz że wyzwaniami związanymi z technologiami, takimi jak sztuczna inteligencja, należy odpowiednio kierować.

Kościół nie proponuje programu zdobywania władzy ani nie zamierza zastępować polityki, lecz oferuje spojrzenie miłości, które rodzi się z wiary w Boga i znajduje w nauczaniu społecznym Kościoła bogactwo zasad i wskazówek dla życia każdego człowieka.

Mieć zatem serce zwrócone ku Chrystusowi oznacza wspierać społeczną, gospodarczą i polityczną kreatywność, która stawia człowiekowi wyzwania, sprzyja jego rozwojowi i umacnia jego wolność, zamiast podporządkowywać go logice, która go przytłacza, wykorzystuje, odrzuca lub ocenia i mierzy wyłącznie według kryteriów wydajności i zysku.

Dlatego słowa, które rozbrzmiewają tutaj pośród oklasków, łez i uśmiechów radości mieszkańców, nabierają uniwersalnego wymiaru i przemawiają do całego świata. Chodzi bowiem o uznanie, że spotkanie z Chrystusem zmienia sposób patrzenia człowieka, a w konsekwencji także sposób budowania społeczeństwa.

Bez tego założenia niemożliwe byłoby właściwe odczytanie tej niezwykłej podróży, która wzrusza i budzi entuzjazm. Papież, w świecie stającym się coraz bardziej pędzącym, poddanym technice i obojętnym, naznaczonym ranami wojen, przypomina nam o wymiarze troski i odpowiedzialności. Z mocą wskazuje drogę prowadzącą do budowania przyszłości bardziej ludzkiej, sprawiedliwej i braterskiej.