Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Dziś coraz częściej ludzie praktykują wiarę w stylu “Chrystus – tak, Kościół – nie”. Panuje przekonanie, że z Panem Bogiem równie dobrze jak w kościele można spotkać się… w lesie, a sakramenty i zasady moralne nie mają szczególnego znaczenia.
Tegoroczna uroczystość NMP Królowej Polski, 3 maja, na Jasnej Górze, będzie połączona z ogólnopolskim dziękczynieniem za beatyfikację kard. Stefana Wyszyńskiego.
Fryderyk Chopin, najgenialniejszy polski kompozytor, przyszedł na świat w licznej i kochającej się rodzinie. Jego ojciec (Mikołaj Chopin), Francuz z pochodzenia, wtopił się w polski krajobraz, kulturę i tradycję tak bardzo, że ojczyznę swojej żony (Justyny z Krzyżanowskich) uważał za swoją. Zresztą spędził w niej większość swego życia, bo do naszego kraju przybył w wieku 16 lat [1]. Był człowiekiem wykształconym, eleganckim, o wysokiej kulturze osobistej. Pracował jako nauczyciel w liceum i szkole wojskowej w Warszawie.
Siostra Faustyna opisała w swym „Dzienniczku” uroczystość własnej kanonizacji już na kilkadziesiąt lat przed tym wydarzeniem. 23 marca 1937 roku miała wizję, w której zobaczyła, że ceremonia ta w niezwykły sposób jest powiązana zarówno z Rzymem, jak i Krakowem. Polska mistyczka opisała to w następujący sposób:
30 kwietnia 2000 roku papież Jan Paweł II na watykańskim Placu św. Piotra, idąc za pragnieniem samego Chrystusa, wyrażonym po wielokroć za pośrednictwem polskiej zakonnicy św. Faustyny Kowalskiej, ustanowił w Kościele Święto Miłosierdzia Bożego, a samą św. Faustynę kanonizował.
Antonio Ghislieri urodził się w 1504 roku w Bosco Marengo, w Piemoncie (Włochy). W roku 1520 wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego. Otrzymał zakonne imię Michała. W 1528 roku został wyświęcony na kapłana. Po uzyskaniu tytułu lektora wykładał teologię. Wielokrotnie wybierano go na przeora, ponieważ wyróżniał się szlachetnymi obyczajami i prowadził surowe życie. W 1551 roku został komisarzem generalnym Inkwizycji, niedługo później, w 1556 roku papież Paweł IV mianował go biskupem Nepi i Sutri, a w 1557 roku kardynałem. W 1560 roku papież Pius IV powierzył mu diecezję w Mondovi, w Piemoncie.
To prawdziwa historia: Chrześcijanka stała się medium, czarownicą i okultystką. Gdy spotkała w końcu prawdziwego demona, wezwała pomocy Jezusa i nawróciła się na wiarę w Boga.
Usunięcie Cyryla z urzędu patriarchy moskiewskiego jest tematem coraz częściej poruszanym w świecie prawosławnym. Cyryl znalazł się na celowniku z powodu jawnego wsparcia jakiego udziela rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Jednak aby go usunąć, potrzebny byłby sobór wszystkich Kościołów prawosławnych lub decyzja synodu Patriarchatu Moskiewskiego. Obie możliwości są mało prawdopodobne.
Jak rozpoznać prawdziwe nawrócenie?
– Słowo «Bóg» stało się dziś dla ludzi pustym naczyniem, które każdy może wypełnić według własnego uznania. Właśnie dlatego Bóg zadbał o to, by nadać swojemu imieniu treść: «Słowo stało się ciałem». Wcielenie nie pozwala już ludziom decydować o tym, kim jest Bóg” – powiedział Kard. Raniero Cantalamessa.
Bernadetta Soubirous, której objawiała się Matka Boża w Lourdes w 1858 r., wstąpiła do nowicjatu sióstr w Nevers, w 1866 r, i pozostała tam aż do swojej śmierci. Zmarła 16 kwietnia 1879 roku. Od tego czasu mamy do czynienia ze spektakularnym, ciągle trwającym cudem, a mianowicie ciało św. Bernadetty, wbrew wszelkim prawom natury, w ogóle nie ulega procesowi rozkładu zarówno zewnętrznego jak i wewnętrznego, do dnia dzisiejszego zachowując zadziwiającą świeżość i piękno...
Czy administrowanie wyparło ewangelizację w życiu wielu proboszczów? Czy bycie organizatorem zepchnęło w kąt bycie pasterzem? Czy dusze należy liczyć jedynie w kartotece parafialnej? Czy owce w owczarni służą tylko do tego, by je strzyc, czy też należy zachęcać i wspierać każdego z członków laikatu w rozwijaniu jego szczególnego apostolskiego powołania? Jest to pytanie, na które każdy proboszcz może sobie odpowiedzieć jedynie poprzez zbadanie własnego sumienia. Musi przy tym pamiętać, że jego ojcostwo obejmuje nie tylko owce, które znajdują się w owczarni.
Kościół katolicki, w myśl nauczania Słowa Bożego i Tradycji, nie potępia homoseksualistów, ale potępia czyny homoseksualne, uznając je za grzech i czyn sprzeciwiający się prawu Bożemu. Dlatego powołaniem Kościoła i czynem miłosierdzia z jego strony wobec homoseksualistów nie jest akceptacja homoseksualizmu, ale wezwanie do nawrócenia osób, które czynom homoseksualnym się poddają. O homoseksualizmie, na podstawie swoich doświadczeń mistycznych, pisała również św. Katarzyna ze Sieny, dziewica i doktor Kościoła. Oto, co na temat homoseksualizmu możemy znaleźć w jej pismach:
Wielka święta, jaką była Katarzyna Sieneńska, także doświadczała napaści ze strony złych duchów. I to zarówno w sferze psychicznej, jak i fizycznej, o czym można dowiedzieć się z jej biografii, która wyszła spod pióra jej spowiednika O. Rajmunda z Kapui. Katarzyna była atakowana niezmiernie ciężkimi pokusami, myślami natrętnymi i koszmarami nocnymi. Demony ukazywały się jej także i w postaci widzialnej, unosząc się w powietrze, pokazując jej i mówiąc rzeczy obrzydliwe.
