Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Pewnego razu byłam w saloniku prasowym znajdującym się na przystanku autobusowym. Moją uwagę przyciągnęło coś, co mnie przeraziło. To nie było czasopismo pornograficzne, tylko coś znacznie gorszego. To była książka autorstwa Bertrand'a Russell'a pt: „Dlaczego nie jestem chrześcijaninem” (Why I Am Not a Christian).
Tytułowe pytanie jest głęboko ukryte w sercu każdego człowieka i dlatego szukamy na nie odpowiedzi. Życie bez Ducha Świętego jest śmiercią. Jeśli popatrzymy na ludzi wierzących, często możemy przywołać obraz doliny pełnej kości z księgi Ezechiela (por. Ez 37, 1-14). To widzenie wskazuje na ludzi, którzy nie mają Ducha, są martwi. Często nasze chrześcijaństwo jest martwe, ograniczone do tradycji. Dlatego Ci, którzy pragną lepszego życia, szukają Ducha Świętego i podejmują trud, by Jego doświadczać każdego dnia.
Saba urodził się w 439 r. w Mutalasce koło Cezarei Kapadockiej. Gdy jego ojca, oficera armii cesarskiej, przeniesiono do odległego garnizonu, Saba wychowywał się u krewnych. Od ósmego roku życia przebywał w klasztorze jako oblat (przyszły kandydat). Kiedy miał 18 lat, udał się do Palestyny, aby tam połączyć się z mnichami klasztoru Theoktistos, założonego przez św. Passariona. Tu spotkał się ze św. Eutymiuszem Wielkim. Nie był jednak zadowolony z życia tamtejszych mnichów, zarażonych już błędem monofizytów (doktryny teologicznej, zaprzeczającej istnieniu Chrystusa w dwóch naturach: boskiej i ludzkiej jednocześnie, która została uznana za herezję na Soborze Chalcedońskim w 451 r.). Dlatego udał się do klasztoru położonego w pobliżu Morza Martwego. Za zezwoleniem opata zamieszkał w 469 r. w skalnej grocie jako pustelnik, a jedynie w soboty i w niedziele przychodził do klasztoru, aby wieść życie wspólne i uczestniczyć w liturgii.
Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić
- „Naukowy obraz otaczającego mnie świata jest bardzo niepełny. Daje mi mnóstwo rzeczowych informacji, w sposób cudownie spójny porządkuje całe nasze doświadczenie, ale jednocześnie upiornie milczy o sprawach bliskich naszemu sercu, naprawdę dla nas ważnych. Nie wie nic o pięknu i brzydocie, dobru i złu, Bogu i wieczności. Nauka czasem udaje, że odpowiada na takie pytania, ale jej odpowiedzi są na ogół tak niemądre, że nie możemy ich traktować poważnie. […] Nauka jest również powściągliwa w kwestii wielkiej Jedności, której w jakiś sposób jesteśmy częścią, do której należymy. W naszych czasach Jedność tę określa się najczęściej mianem Boga przez duże B. Naukę zaś powszechnie uważa się za działalność ateistyczną. W świetle powyższych spostrzeżeń nie ma w tym nic zaskakującego. Jeżeli naukowy obraz świata nie obejmuje nawet piękna, zachwytu, smutku, jeżeli za zgodą powszechną usunięto z niego osobowość, to jak miałby obejmować najbardziej wzniosłą ideę, która objawia się umysłowi człowie
Jako ateistka Marilyn Adamson nie mogła zakwestionować nieustannie wysłuchiwanych modlitw i świadectwa życia swojej bliskiej przyjaciółki. Próbując podważyć jej przekonania, Marilyn była zaskoczona bogactwem obiektywnych faktów przemawiających za istnieniem Boga. Po około roku nieustępliwych poszukiwań odpowiedziała na Bożą ofertę, zapraszając Go do swojego życia. Od tamtej pory stale przekonuje się, że wiara w Boga ma mocne podstawy i daje wiele satysfakcji.
Co to jest błędne koło? To jest sytuacja, w której grzech jednej osoby przyczynia się do następnych. Miałam piętnaście lat, kiedy poddałam się pierwszej aborcji. Morderstwo tego nienarodzonego dziecka popchnęło mnie do poddania się następnej aborcji kiedy miałam 31 lat. Ten grzech spowodował, że uzależniłam się od narkotyków, alkoholu i popadłam w depresję. Głównym powodem, dla którego nazywam aborcję błędnym kołem jest moje życiowe doświadczenie. Mój ojciec przedstawił aborcję jako „rozwiązanie” dla mojej starszej siostry, kiedy ona zaszła w ciążę będąc nastolatką. To miało miejsce na kilka lat przed moją. Grzechy jednej osoby przyczyniają się do następnych.
Patrzcie, nauczałem was praw i nakazów, jak mi rozkazał czynić Pan, Bóg mój, abyście je wypełniali w ziemi, do której idziecie, by objąć ją w posiadanie. Strzeżcie ich i wypełniajcie je, bo one są waszą mądrością i umiejętnością (Pwt 4,5n).
Ks. Marek Dziewiecki: Ktoś taki nie nadaje się na małżonka
Na inaugurację kampanii „S.O.S. dla Ziemi Świętej” na Jasnej Górze zaprezentowana została szopka bożonarodzeniowa wykonana przez chrześcijan z Betlejem. Od upomnienia się o potrzebujących z tego obszaru tradycyjnie Adwent rozpoczyna Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie.
![[NASZ PATRONAT] „Wołek i Osiołek” – Rekolekcje Adwentowe 2023](/media/image?src=%2Fuploads%2Flegacy%2Foriginals%2F3f%2F55%2F3f55518c7d207dbde97fd33bc03b8526349e98d86ebfbbada14c38c132725169.jpg&w=360&h=225&q=82&v=20260706-quality80)
Greccio, to tu 800 lat temu do szopki Franciszek przyprowadził wołka i osiołka. Szopkę wprowadził w centrum bożonarodzeniowej liturgii.
Nie wiemy dokładnie ani kiedy, ani w jakich okolicznościach św. Barbara z Nikomedii poniosła śmierć. Przypuszcza się, że zapewne ok. roku 305, kiedy nasilenie prześladowań za panowania cesarza Maksymiana Galeriusza (305-311) było największe. Nie znamy również miejscowości, w której Święta żyła i oddała życie za Chrystusa. Późniejszy jej żywot jest utkany legendą.
"U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim"
„Potrzebujemy poprawienia relacji między duchownymi i świeckimi i na odwrót. Jest to nasze wspólne zadanie” – napisał w liście do wiernych archidiecezji poznańskiej abp Stanisław Gądecki.
Dzisiaj świat potrzebuje sojuszy, które nie są przeciwko komuś, ale na korzyść wszystkich. W ich budowaniu ogromną rolę odgrywają religie. Franciszek mówił o tym w specjalnym wiedoprzesłaniu z okazji otwarcia Pawilonu Wiary w Dubaju. Papież przypomniał, że na oenzetowskim szczycie klimatycznym taka inicjatywa realizowana jest po raz pierwszy.
