Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
„Postawę Jezusa – Jego wrażliwe podejście do ludzi, a także Jego towarzyszenie zbudowane na prawdzie i prowadzące do odkrycia prawdy – należy uznać za czytelny paradygmat duszpasterstwa” – podkreśla zarząd polskiego Stowarzyszenia Teologów Moralistów, reagując na szokujący raport końcowy posynodalnej Grupy studyjnej nr 9.
„Debata w Toruniu (14 maja 2026 r., Wydział Teologiczny UMK, pt. ‘Żydzi i Chrześcijanie: Rodzeństwo czy Obcy?’) jest bardzo dobrym znakiem dojrzałej recepcji dokumentu magisterialnego w Kościele lokalnym. Pokazuje, że w Polsce nie funkcjonuje ślepy klerykalizm – List biskupów jest czytany krytycznie, w świetle całego Pisma Świętego i Tradycji, a nie wyłącznie posoborowych tekstów” – komentuje w mediach społecznościowych o. dr Jacek Gniadek SVD.
Kuriozalne błędy teologiczne, przejęcie żydowskiej agendy i fatalne okoliczności geopolityczne – ks. prof. Waldemar Chrostowski wyjaśnił, dlaczego List KEP z marca nie przekazuje wiernie nauczania Kościoła o relacjach z judaizmem i nie służy dobru Kościoła w Polsce. Przeciwnego stanowiska próbowali bronić ks. prof. Mirosław Wróbel i red. Ryszard Montusiewicz.
Metropolita warszawski abp Adrian Galbas, do którego archidiecezji inkardynowany jest ks. Kazimierz Sowa, zareagował na skandaliczny wpis duchownego. Chodzi o sposób, w jaki ks. Sowa kpił z interwencji służb w domu Tomasza Sakiewicza, pozwalając sobie na żenujące sugestie dot. relacji dziennikarza z asystentką.
- Wy, Polacy, przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim. I tym sposobem wprowadzicie dotąd niewidzialne braterstwo ludów, Bóg wyleje na was wielkie łaski i dary, wzbudzi między wami ludzi świętych i mądrych i wielkich mistrzów, którzy zajmą zaszczytne stanowiska na kuli ziemskiej. Języka waszego będą się uczyć w uczelniach na całym świecie. Cześć Maryi i Najśw. Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim. Szczególnie przez Polaków Austria podniesie się i stanie się federacją ludów. A potem na wzór Austrii ukształtują się inne państwa. Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu wielkiego papieża - pisał Błogosławiony Bronisław Markiewicz, w sztuce "Bój bezkrwawy".
Ks. Jean-Michel Geize z Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X odpowiedział na oświadczenie kard. Victora Manuela Fernandeza z 13 maja tego roku. Prefekt Dykasterii Nauki Wiary stwierdził w nim, że planowane na 1 lipca wyświęcenie biskupów przez Bractwo nie posiada wymaganego upoważnienia papieża, a zatem stanowi „akt schizmatycki” i według prawa kościelnego sprowadza tym samym ekskomunikę. W oświadczeniu mowa jest też o tym, że ojciec święty modli się o ponowne rozpatrzenie swojej decyzji przez liderów Bractwa.
Urban był synem Rzymianina Poncjana. Został wybrany po męczeńskiej śmierci św. Kaliksta I. Był siedemnastym papieżem. Jego pontyfikat przypadał na lata 222-230, czyli okres schizmy, kiedy antypapieżem był Hipolit.
Piotr, urodzony około roku 1215 jako przedostatni z dwunastki rodzeństwa, od najmłodszych lat kosztował chleba ubóstwa. Jego rodzicom, ubogim rolnikom w Abruzzach, trudno było utrzymać tak liczną rodzinę na skrawku jałowej ziemi. Jednak ubóstwo wynagradzali sobie religijnym wychowaniem i przywiązaniem do wiary.
"Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś"
Jan Paweł II był pierwszym papieżem z Polski, jak również pierwszym po 455 latach biskupem Rzymu, nie będącym Włochem. Wybór na głowę Kościoła osoby z kraju socjalistycznego wpłynął znacząco na wydarzenia w Europie Wschodniej i w Azji w latach 80-tych i 90-tych XX w. Pontyfikat Jana Pawła II trwał ponad 26 lat i był drugim co do długości w dziejach Kościoła.
Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej poinformowało, że Papież zakończył prace nad swoją pierwszą encykliką zatytułowaną Magnifica Humanitas o trosce o osobę ludzką w dobie sztucznej inteligencji. Dokument zostanie oficjalnie zaprezentowany 25 maja w Auli Synodu w Watykanie w obecności Ojca Świętego.
Całe życie św. Jana Pawła II, jego nauczanie, jego nieustanna modlitwa i przykład świętości, były dla nas pocieszeniem w czasach trudnych i radością w czasach pomyślnych. Doceńmy ten dar i pozostańmy wierni jego nauczaniu – mówił ks. Paweł Ptasznik, wieloletni bliski współpracownik Papieża Polaka, prezes Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II.
W 106. rocznicę urodzin Karola Wojtyły przypominamy wydarzenia, które ukształtowały jego drogę do kardynalskiej purpury i ostatecznie doprowadziły go na Stolicę Piotrową. Podczas Soboru Watykańskiego II młody biskup z Krakowa był dla wielu jedynie „jakimś Polakiem", jednym z setek Ojców Soborowych. Zaledwie kilka lat później najwybitniejsi teologowie i hierarchowie Kościoła widzieli w nim już jedną z najbardziej fascynujących postaci katolicyzmu - przyszłego papieża Jana Pawła II.
Jan urodził się w Toskanii. Był synem Konstansa. Stolicę Piotrową objął 13 sierpnia 523 r. po swoim poprzedniku, Hormizdasie. Był już podeszły w latach i schorowany. Zawdzięczamy mu wprowadzenie do kalendarza sposobu liczenia czasu od narodzin Pana Jezusa, według obliczeń Dionizego Małego, mnicha syryjskiego.
Stanisław Papczyński urodził się 18 maja 1631 r. w Podegrodziu. Był synem Tomasza Papki, kowala, i Zofii z domu Tacikowskiej. Ochrzczony został imieniem Jan, które później zmienił. Już jako dziecko bawił się inaczej niż inne dzieci. Sporządzał małe "ołtarzyki", organizował procesje podobne do kościelnych. Od wczesnej młodości wyróżniał się wielkim nabożeństwem do Opatrzności Bożej, Męki Pańskiej, Najświętszego Sakramentu, Najświętszej Maryi Panny, był też gorącym orędownikiem modlitwy za dusze czyśćcowe. Naukę zaczął w szkole parafialnej w rodzinnym Podegrodziu, kontynuował ją natomiast w Nowym Sączu. Kształcił się też krótko w kolegium jezuickim w Jarosławiu, potem udał się do kolegium jezuitów we Lwowie, gdzie jednak nie został przyjęty. Przez pewien czas był korepetytorem, ale zapadł na ciężką chorobę i cudownie uleczony w 1649 r., wrócił do Podegrodzia. Dalszą naukę podjął kolejno w kolegium pijarów w Podolińcu i w kolegium jezuitów we Lwowie; musiał to miasto opuścić z powodu wojn
