Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
24 marca obchodzimy Dzień Pamięci i Modlitwy za Misjonarzy – Świadków Wiary i Męczenników. Po raz pierwszy dzień ten został zaproponowany w 1993 r. przez młodzieżowy ruch Papieskich Dzieł Misyjnych we Włoszech na pamiątkę męczeńskiej śmierci biskupa San Salvadoru św. Oskara Arnulfo Romero.
Vittorio Messori, dziennikarz i pisarz, autor licznych książek tłumaczonych na całym świecie, od zawsze badający racje przemawiające za wiarą w Jezusa Chrystusa, przeprowadził fascynujące śledztwo w sprawie najbardziej wstrząsającego cudu maryjnego, który dokonał się 29 marca 1640 roku w Calandzie, niewielkiej miejscowości w hiszpańskiej prowincji Aragonia. Jak już o tym szczegółowo pisano w nr 2007/5 Miłujcie się!, pewnemu młodemu wieśniakowi, czcicielowi Matki Bożej z Pilar w Saragossie, została nagle przywrócona prawa noga, amputowana dwa lata wcześniej. W tamtych czasach wydarzenie to odbiło się szerokim echem i zostało od razu poddane badaniu i potwierdzone w niezwykle drobiazgowym procesie.
Wiarę w taki właśnie Kościół wyznajemy, szczególnie podczas niedzielnych i świątecznych Mszy świętych. Laicki świat, w którym żyjemy, często postrzega Kościół inaczej – jako bogatą, posiadającą niezliczone dobra Instytucję, opartą na kłamstwie i obłudzie, zarabiającą krocie na ludzkiej naiwności, w głębi swej nieobyczajną, tolerującą pedofilię oraz nagminne łamanie tak zwanego celibatu – owe księżowskie na pół jawne rodziny, dzieci… Jednym słowem, jak to określił jeden z anonimowych blogerów – „wataha parszywych kundli”.
Ojciec Święty przyjął rezygnację złożoną przez kard. Ricarda Ezzatiego, arcybiskupa Santiago de Chile. Nie wyznaczył jego następcy. Mianował jednak administratora apostolskiego dla chilijskiej stolicy. Został nim 74-letni bp Celestino Aós Braco, ordynariusz diecezji Copiapó.
Trzy pokusy, przezwyciężone przez Jezusa na pustyni, możemy streścić w trzech słowach: głód (ciało), bogactwo (świat), władza/panowanie (diabeł). I prawda jest taka, że pokusy te znamy już od samego początku, od raju. Zły duch, który kusi Jezusa, jest tym samym, który doprowadził do upadku pierwszych ludzi: Będziecie znali dobro i zło (Rdz 3,5). I dzisiaj również zagrażają nam te same pokusy, choć pod innymi postaciami - ciągle jest to ta sama gra, to samo zmaganie. Trzy fundamentalne pokusy, które Chrystus pomaga nam przezwyciężyć, przynależą tak naprawdę do kondycji życiowej człowieka. Nie można powiedzieć: "Udało mi się przezwyciężyć wszystkie pokusy, teraz mam spokój do końca życia". Dopóki człowiek żyje, dopóty jest zagrożony: a nawet wielcy święci, jak np. św. Teresa od Dzieciątka Jezus, doznawali niedorzecznych pokus odwrócenia się od Boga nawet na łożu śmierci.
- Idźcie za Chrystusem, mężnie głosząc Ewangelię! - mówił metropolita krakowski Marek Jędraszewski, udzielając Sakramentu Bierzmowania w parafii Matki Bożej Fatimskiej na os. Podwawelskim w Krakowie.
1. Nawrócenie jako synonim częściej używanego terminu „pokuta” to temat zrozumiały w Wielkim Poście. Jednakże tradycyjnie rozumie się pokutę jeszcze ciągle zbyt ciasno. Człowiek łatwo rozumie potrzebę jednorazowego nawrócenia, gdy nagle znajdzie się na jakimś dnie moralnym. Wtedy zdrowy instynkt moralny dyktuje mu wydobycie się z tego stanu („bo inaczej będzie źle”). Trudniej zaś mu przychodzi uznać potrzebę nieustannego procesu nawracania się. Dopiero wiek XX doczekał się dokumentów oficjalnych w tej sprawie ze strony Magisterium Kościoła. Najpierw papież Paweł VI w Konstytucji Apostolskiej Paeniteminizdefiniował, że na mocy Prawa Bożego wszyscy ludzie są zobowiązani do pokuty, przy tym – rozważając pojęcie metanoia – uwydatnił w pokucie jako moment istotny – proces ciągłego nawracania się. Adhortacja posynodalna św. Jana Pawła II Reconciliatio et paenitentia dalej rozwija i pogłębia te myśli, w tę niedzielę odnajdujemy je w czytaniach biblijnych.
- Jestem przekonany, że nawet kiedy młodzi ludzie dojrzewając, nie tylko biologicznie, ale i osobowościowo będą przechodzili czas kryzysu i buntu, co jest dość naturalne, to wrócą, bo to co otrzymali w swoich domach i rodzinach jest czymś tak wielkim i wspaniałym, że w pewnym momencie uznają, że bez tego nie można normalnie żyć – mówił abp Marek Jędraszewski podczas dialogów w parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Mistrzejowicach.
Nigdy nie spotkałem pedofila w sutannie. Być może wynika to z faktu, że zbyt często nawiewałem z lekcji religii, które za moich czasów odbywały się w salkach katechetycznych.
„Jeśli oddziela się radykalnie tożsamość osobistą i emocjonalną od biologicznej różnicy pomiędzy mężczyzną i kobietą, to uzależnia się wybór płci wyłącznie od decyzji jednostki oraz podważa się tym samym antropologiczne podstawy rodziny” – powiedział w ONZ w Nowym Jorku abp Bernardito Auza podczas spotkania pod hasłem: „Równość płci i ideologia gender: ochrona kobiet i dzieci”.
25. marca Kościół będzie obchodzić Dzień Świętości Życia. W wydanym z tej okazji komunikacie na stronie Episkopatu, zachęca się do duchowej adopcji dzieci poczętych. Zapewnia się też, że biskupi wspierają ,,wszelkie inicjatywy'', które służą zachowaniu świętości życia. Kłopot w tym, że wymienia się tu tylko... Marsze dla Życia. To dobrze, ale... o ustawach mających objąć ochroną choćby dzieci chore - ani słowa. Dlaczego?...
Jest we ,,Władcy Pierścieni'' J. R. R. Tolkiena ciekawa i poruszająca scena, w której misja hobbitów mających zniszczyć pierścień symbolizujący zło zdaje się być całkowicie beznadziejna. W chwili całkowitej desperacji mały Frodo nie poddaje się jednak zupełnie; szuka pomocy u swojego przyjaciela, pyta go, czy warto iść dalej i próbować, choć wszystko zdaje się wskazywać, że nie ma to sensu.
- Temat aborcji wywołuje wiele agresji, bardzo nas dzieli. Jest bardzo poruszający i trudny. Czas Wielkiego Postu jest czasem, w którym trzeba głosić miłosierdzie i to miłosierdzie w każdej przestrzeni i do każdej osoby. Jako misjonarz miłosierdzia chcę mówić także o doświadczeniu, które jest również moim udziałem, jako osoby, która towarzyszy tego typu osobom - mówił ks. dr Robert Wielądek, diecezjalny duszpasterz rodzin i misjonarz miłosierdzia.
- Żyłam w czasach, kiedy lekarze pytali otwarcie, czy dziecko ma się urodzić, czy jest przeznaczone do usunięcia. Kiedy w 80. latach w Polsce pojawiła się forma modlitwy za dzieci nienarodzone zagrożone śmiercią przed narodzeniem, zaczęłam podejmować adopcję dziecka poczętego. Spodziewałam się trzeciego dziecka i okazało się, że nie żyje od mniej więcej dwóch tygodni. To był dla nas ogromny cios. Byłam bardzo zrozpaczona, kiedy zadzwoniłam do mojej babci, powiedziała: "wiesz, dwa tygodnie temu miałam sen. Śniła mi się twoja babcia i powiedziała; Kasi syn nie żyje". To było bardzo mocne doświadczenie, bo zdałam sobie sprawę, że to dziecko nie należy tylko do mnie, lecz całe niebo wie o tym dziecku. Z drugiej strony uświadomiło mi to, że nie tylko moje dziecko należy do całej ludzkości, ale tez inne dzieci należą do mnie - opowiadała Katarzyna Pazdan
