Kategoria
Podkategoria: Wiara
OKULTYZM. Do piekła i z powrotem - o. Remigiusz Trocki OFMconv - konferencja wygłoszona w ramach Sympozjum o współczesnych zagrożeniach duchowych, które zostało zorganizowane przez klasztor Niepokalanów i Stowarzyszenie RUCH EFFATHA , 25 maja 2019 r.
Czy wciąż potrzebni są egzorcyści? Dlaczego ludzi bardziej ciągnie do zła niż do dobra? Czy piekło jest puste? Kto do niego trafi? Jaką rolę pełni Maryja w walce duchowej?
,,Ratunek dla Polski jest tylko w Moim Boskim Sercu''
"Będą patrzeć na Tego, którego przebili" - te słowa kierują nasz wzrok ku krzyżowi świętemu, ku drzewu krzyża, na którym zawisło Zbawienie świata. "Nauka bowiem krzyża, która jest głupstwem dla świata, dla nas jest mocą Bożą" (por. 1 Kor 1,18). Rozumieli to dobrze mieszkańcy Podhala. I kiedy kończył się wiek XIX, a rozpoczynał się współczesny, ojcowie wasi na szczycie Giewontu ustawili krzyż. Ten krzyż tam stoi i trwa. Jest niemym, ale wymownym świadkiem naszych czasów. Rzec można, że ten jubileuszowy krzyż patrzy w [stronę] Zakopanego i Krakowa, i dalej: w kierunku Warszawy i Gdańska. Ogarnia całą naszą ziemię od Tatr po Bałtyk. Chcieli wasi ojcowie, aby Chrystusowy krzyż królował w szczególny sposób w tym pięknym zakątku Polski. I tak się też stało. To wasze miasto rozłożyło się, rzec można, u stóp krzyża. Żyje i rozwija się w jego zasięgu Zakopane i całe Podhale. Mówią o tym przydrożne kapliczki pięknie rzeźbione i z troską pielęgnowane. Chrystus towarzyszy wam w codziennej pracy i
Pod datą 22 sierpnia Martyrologium rzymskie wymienia męczenników: św. Agatonika i św. Zotyka. Wraz z nimi śmierć ponieśli św. Teoprepi, św. Acindin, św. Sewerian, św. Zenon, św. Wiktor, św. Cezary, św. Krzysztof, św. Teon i św. Antonin.
Wspomnienie Maryi Królowej zostało wprowadzone do kalendarza liturgicznego przez papieża Piusa XII encykliką Ad caeli Reginam (Do Królowej niebios), wydaną 11 października 1954 r., w setną rocznicę ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi. Już w czasie Soboru Watykańskiego I w roku 1869 biskupi francuscy i hiszpańscy prosili o to święto. Pierwszy Krajowy Kongres Maryjny w Lyonie (1900) prośbę tę ponowił. Uczyniły to również międzynarodowe kongresy maryjne odbyte we Fryburgu (1902) i w Einsiedeln (1904). Od roku 1923 wyłonił się specjalny ruch pro regalitate Mariæ.Początkowo wspomnienie Maryi Królowej obchodzone było w dniu 31 maja, ale w wyniku posoborowej reformy kalendarza liturgicznego przesunięto je na oktawę uroczystości Wniebowzięcia Maryi - 22 sierpnia. To właśnie wydarzenie ukoronowania Maryi wspominamy w piątej tajemnicy chwalebnej różańca.W Piśmie świętym nie mamy tekstu, który by wprost mówił o królewskim tytule Najświętszej Maryi Panny. Są jednak teksty pośrednie, k
W Pompejach wydarzył się nadzwyczajny cud różańca. Tego bezwietrznego dnia nagle bardzo mocno zaczął poruszać się ciężki stalowy różaniec w ręce Matki Bożej na szczycie Sanktuarium Królowej Różańca.
O Maryjo, Matko miłosierdzia i ucieczko grzeszników, prosimy Cię, spojrzyj swymi litościwymi oczami na kacerskie i schizmatyckie narody. Ty jesteś Stolicą mądrości, oświeć więc ich rozum tak okropnie pogrążony w ciemnościach nieznajomości i grzechu, żeby jak najjaśniej poznali święty, katolicki, apostolski i rzymski Kościół jako jedyny prawdziwy Kościół Jezusa Chrystusa, poza którym nie można znaleźć ani świętości, ani zbawienia. Dokonaj ich nawrócenia, wyjednaj im łaskę, aby uznali i przyjęli wszystkie prawdy świętej wiary i po synowsku poddali się zwierzchnictwu rzymskiego Papieża, zastępcy Jezusa Chrystusa na ziemi, a tak rychle połączeni z nami słodkimi węzłami Bożej miłości utworzyli jedną owczarnię pod tymże samym jednym pasterzem, i byśmy Cię wszyscy, o Panno chwalebna, chwalili po wszystkie wieki, śpiewając: Ciesz się, Maryjo Panno, wszystkie herezje zniszczyłaś na całym świecie. Amen. – 3 Zdrowaś Maryja.
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort poświęcił życie, by szerzyć ideę oddania się w niewolę Matce Bożej. Stał się w ten sposób wzorem oddania Maryi. Nic dziwnego, że jest obecnie jedną z największych osobowości Kościoła, która wywarła ogromny wpływ na wielu współczesnych duchownych, jak św. Maksymilan Kolbe czy Jan Paweł II. Dlaczego jego świadectwo okazało się tak znaczące?
Dzisiejszy świat chciałby zapomnieć o Chrystusie i odrzucić niewygodną dla siebie Prawdę. Wciąż jednak nie brak świadectw wiary, również wśród osób, które dla wielu są autorytetami. Podobnie jest w świecie sportu – o Jezusie nie wstydzi się mówić wielu piłkarzy. O kim mowa?
Tego nigdy jemu/jej nie przebaczę. To dramatyczne zdanie jest powodem, wielu poważnych komplikacji w życiu pojedynczych ludzi i całych społeczności. Bo człowiek istnieje dla szczęścia, pokoju i ładu. O to się troszczy, nad tym pracuje, nieraz długie lata. I jeśli na drodze do celu staje inny człowiek, który mu w tym przeszkadza, albo wręcz uniemożliwia – biada mu! Odpowiedzią jest wtedy zemsta, w niektórych kulturach obowiązkowa. Przybiera ona rozmaite formy, aż do unicestwienia przeciwnika włącznie. Częściej zdarza się jednak poczucie zapiekłej złości w sercu. Skreśla się po prostu przeciwnika ze swojej sfery zainteresowań. Jest dla mnie, jak powietrze. Cóż? Obrażającego na ogół nie obchodzą uczucia osoby pokrzywdzonej. Zwykle czuje się bardzo dobrze. Poszukuje nowych ofiar – i znajduje je. Pokrzywdzony zaś przeżuwa gorycz w swoim sercu i pokoju znaleźć nie może. Jeśli zasugeruje mu się przebaczenie jako drogę odzyskania pokoju duszy, nie dowierza, uważa, że przebaczenie może być uważ
Duch Święty jest Duchem Prawdy, a dla naszego życia podstawową prawdą jest to, że jest Bóg i jest wieczność. Jesteśmy powołani do życia wiecznego w Domu Ojca – mówił bp Jan Szkodoń, biskup pomocniczy Archidiecezji Krakowskiej podczas wieczornej Eucharystii w Kalwarii Zebrzydowskiej do młodzieży przeżywającej Kalwaryjski Dzień Młodych podczas tegorocznego odpustu Wniebowzięcia NMP.
Na potwierdzenie tego zdania można przywołać zdarzenie opisane w Dzienniczku, kiedy to pewna starsza zakonnica zwierzyła się siostrze Faustynie, że od paru lat cierpi wewnętrznie, ponieważ zdaje się jej, że wszystkie spowiedzi źle odprawiła, i ma wątpliwości, czy Pan Jezus jej przebaczył. Nie wierzyła też spowiednikowi, który był pewien ważności sakramentu pojednania.
