Kategoria
Podkategoria: Kościół
Święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana obchodzone jest w Polsce od 2013 r. Ma ono przyczynić do świętości życia duchowieństwa oraz być inspiracją do modlitwy o nowe, święte i liczne powołania kapłańskie.
Kościół i Państwo, niezależne i autonomiczne – każde w swojej dziedzinie, są zobowiązane do współpracy dla dobra wspólnego. Wroga separacja szkodzi dobru człowieka – napisali członkowie Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Społecznych w stanowisku wydanym po spotkaniu Rady, które miało miejsce 21 maja w Warszawie. Obradom przewodniczył bp Marian Florczyk.
„Teraz chciałbym udzielić wam błogosławieństwa, ale udzielę go wam w ciszy, aby każdy otrzymał je od Boga w sposób, w jaki wierzy. Minuta ciszy i udzielę swojego błogosławieństwa wszystkim z was” – takimi słowami zwrócił się papież Franciszek w sobotę do więźniów różnych wyznań we włoskiej Weronie. Papież powiedział też odsiadującym wyrok w więzieniu Montorio, że „wszystkie religie, wszystkie kultury patrzą na jednego Boga w różny sposób”.
Św. Jan urodził się w Pomuku (Nepomuk) koło Pragi. Rok jego przyjścia na świat nie jest dokładnie znany. Jego ojciec, Velfia, byl miejscowym urzędnikiem. Pierwsza ścisła wiadomość o Świętym pochodzi z roku 1370. Figuruje on wtedy jako kleryk zatrudniony w charakterze notariusza w kurii biskupiej w Pradze. W roku 1380 został wyświecony na kapłana i otrzymał probostwo przy kościele św. Galla (Gawla) w Pradze. Równocześnie pełnił dalej obowiązki notariusza przy arcybiskupie Janie Jenzensteinie. W roku 1381 metropolita wysłał Jana na studia uniwersyteckie w Pradze a potem w Padwie (1382-1387). Wrócił do Pragi w charakterze doktora prawa. Został mianowany kanonikiem - proboszczem przy kolegiacie św. Idziego, a dwa lata później kanonikiem - proboszczem przy kościele św. Piotra i Pawła w Wyszechradzie. W roku 1390 arcybiskup mianuje św. Jana archidiakonem i proboszczem w Saaz. Niedługo tu wszakże zabawił, gdyż stad metropolita powołał Jana na swojego wikariusza generalnego.
Bernardyn urodził się w rodzinie szlacheckiej 8 września 1380 r. w Massa Marittima (nieopodal Sieny w Toskanii), kilka miesięcy po śmierci najsłynniejszej sienenki, św. Katarzyny, tercjarki dominikańskiej. Kiedy miał zaledwie 3 lata, stracił matkę, trzy lata później został osierocony także przez ojca, który był gubernatorem miasteczka. Na wychowanie wziął go do siebie zamożny stryj, zamieszkały w Sienie, który opłacił mu naukę. W szkole parafialnej ukończył nauki podstawowe, a w latach 1396-1399 studiował prawo na uniwersytecie w Sienie. Równocześnie studiował Pismo święte i teologię. Po otrzymaniu licencjatu z prawa kanonicznego zapisał się do Konfraterni Najświętszej Maryi. Celem tego bractwa było wewnętrzne doskonalenie się oraz posługiwanie chorym w czasie zarazy. W czasie epidemii dżumy Bernardyn, wspomagając innych, sam się zaraził i cudem wyszedł z choroby. Później opiekował się swoją niewidomą 90-letnią stryjenką.
„To, na co pozwoliłem, to nie błogosławienie par. Tego nie można zrobić, bo to nie jest sakrament” – powiedział papież Franciszek, wprowadzając jeszcze większe zamieszanie do interpretacji deklaracji „Fiducia Supplicans”.
Rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Leszek Gęsiak SJ wydał oświadczenie w sprawie tzw. „Listu skrzywdzonych” opublikowanego na łamach czasopisma „Więź”.
W liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych, 24 maja, przypada Światowy Dzień Modlitw za Kościół w Chinach. W tym kraju jest to liturgiczne święto Matki Bożej z Sheshan – narodowego sanktuarium maryjnego.
Reformator zakonu franciszkańskiego, wielki propagator Imienia Jezus – pisze ks. Arkadiusz Nocoń w felietonie dla portalu www.vaticannews.va/pl i Radia Watykańskiego. 20 maja wspominamy św. Bernardyna ze Sieny (1380-1444), prezbitera. Kanonizował go Papież Mikołaj V w 1450 r. Jego relikwie znajdują się w kościele św. Bernardyna w L’Aquila. Jest patronem kaznodziejów i chorych na płuca.
„Istotą wydarzenia Pierwszej Komunii jest przyjęcie Boga do serca dziecka. Jest to kolejny etap inicjacji życia chrześcijańskiego. To wydarzenie musi być potraktowane priorytetowo, ale z tego samego względu to wydarzenie domaga się pewnego, rozsądnego splendoru” – podkreśla w rozmowie z portalem Fronda.pl ks. prof. Paweł Bortkiewicz SChr.
Ks. prof. Wojciech Węgrzyniak włączył się za pośrednictwem mediów społecznościowych w dyskusję na temat formy, w jakiej pierwszej Komunii Świętej udziela się dzieciom w Polsce. Biblista nie podziela stanowiska tych, którzy „co roku lamentują, że robimy z tego wesela”.
„Jeżeli jakiś kapłan unika takich sytuacji tzn., że to on ma problem” – napisał ks. Tomasz Kancelarczyk, odpowiadając na tekst ks. Adama Bonieckiego, w którym ten wyznał, że w swojej posłudze kapłańskiej unikał spowiadania dzieci przygotowujących się do przyjęcia po raz pierwszy Komunii Świętej.
„Arena pokoju - ucałują się sprawiedliwość i pokój” pod takim hasłem w werońskim amfiteatrze zebrały się tysiące ludzi, by rozmawiać z Papieżem Franciszkiem. Wśród świadectw znalazło się wspólne wystąpienie dwóch przedsiębiorców, Izraelczyka i Palestyńczyka, którzy stracili bliskich w trakcie wojny w Ziemi Świętej. „Patrząc na ich uścisk, niech każdy w swym sercu prosi Pana o pokój” – wzywał Franciszek.
Pary pobłogosławione zostały w Parafii Ewangelicko-Reformowanej w Warszawie. To pierwszy taki przypadek w Polsce.
„Każdy, kto mówi dzisiaj o synodalności, (...) mówi o Kościele, który utracił swą wiarę nadprzyrodzoną i zdegradował się do [roli] organizacji pozarządowej” – twierdzi austriacki duchowny ks. Joachim Heimerl w artykule, którego angielską wersję zamieścił portal „Life Site News”. Ks. Heimerl podkreśla również, że „są rzeczy ważniejsze niż synodalność” i że „Kościół funkcjonował przez 2000 lat bez niej”.
