Wizyta św. Jana Pawła II w synagodze w Rzymie 13 października 1986 roku była wydarzeniem nadzwyczajnym. Po raz pierwszy w historii Biskup Rzymu wszedł do synagogi, aby wobec świata dać świadectwo swojego uznania dla religii żydowskiej i narodu żydowskiego.

Papież podkreślił, że Kościół katolicki ma relację z judaizmem nieporównywalną z żadną inną religią: „Religia żydowska nie jest dla naszej religii rzeczywistością zewnętrzną, lecz czymś wewnętrznym”. Określił Żydów jako „umiłowanych braci i, w pewnym sensie, […] naszych starszych braci”, tym samym w sposób syntetyczny ujmując to, co „podkreślił Sobór”.

W szczególności poprzez tę wizytę w synagodze rzymskiej czterdzieści lat temu — a także poprzez wiele innych ważnych wypowiedzi dotyczących dialogu katolicko-żydowskiego, różne wymowne gesty oraz osobiste przyjaźnie, które utrzymywał z członkami narodu żydowskiego — papież Jan Paweł II wytyczył istotny kierunek dla przyszłego pojednania między Kościołem katolickim a judaizmem.