Kategoria
Sekcja: Duchowość i wiara
Prezydium Konferencji Episkopatu Polski złożyło wniosek do Prezesa Rady Ministrów RP Donalda Tuska o udzielenie informacji publicznej ws. braku publikacji w Dzienniku Ustaw wyroku Trybunału Konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 listopada 2024 r.
Stan Ojca Świętego pozostaje krytyczny, ale stabilny – informuje watykańskie Biuro Prasowe. Papież wznowił dziś pracę i przeszedł planowane badania. Rokowania lekarzy pozostają zachowawcze.
„We wtorek 25 lutego 2025 roku, w godzinach południowych w Wojskowym Instytucie Medycznym w Warszawie, w wieku 97 lat, w 74. roku kapłaństwa i po 43 latach posługi biskupiej zmarł ś.p. Ksiądz Biskup prof. dr hab. Kazimierz Romaniuk” – poinformowała diecezja warszawsko-praska.
Kandydat z ramienia Konfederacji na urząd prezydenta RP Sławomir Mentzen w sposób jednoznaczny opowiedział się po stronie prawnej ochrony życia dzieci poczętych.
On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: «Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich»
Cezary urodził się w 330 r. w Azjanzos w pobliżu Nazjanzu (Kapadocja) i pochodził z rodziny świętych: ojciec - św. Grzegorz Starszy z Nazjanzu, matka - św. Nona, siostra - św. Gorgonia, brat - św. Grzegorz z Nazjanzu. Po ukończeniu miejscowych szkół udał się na dalsze studia do Aleksandrii (Egipt), gdzie uczył się astronomii, geometrii, a przede wszystkim medycyny. Powrócił do Konstantynopola i pełnił na dworze cesarskim urząd lekarza. Powierzono mu opiekę nad zdrowiem cesarzy Juliana Apostaty i Walensa. Cieszył się więc sławą wybitnego lekarza.
Papież Franciszek przebywa w szpitalu z uwagi na zapalenie płuc, co rodzi spekulacje na temat jego ewentualnej abdykacji. Takiej decyzji papieża stanowczo przeciwny jest emerytowany prefekt Kongregacji Nauki Wiary kard. Gerhard L. Müller, który przekonuje, że biskup Rzymu powinien pełnić swój urząd tak długo, jak długo pozwala mu na to sprawność umysłu.
Stan kliniczny Ojca Świętego, mimo swojej krytyczności, wykazuje lekką poprawę. Dzisiaj nie wystąpiły epizody astmatycznych kryzysów oddechowych; niektóre badania laboratoryjne uległy poprawie. Monitorowanie łagodnej niewydolności nerek nie budzi niepokoju.
Trwa modlitwa w intencji Ojca Świętego. Jak informuje watykańskie Biuro Prasowe, od dziś co wieczór na placu św. Piotra będzie odmawiany różaniec za Papieża. Dziś modlitwie przewodniczyć będzie watykański sekretarz stanu kard. Pietro Parolin.
Wiara w Boga, a nawet już samo pozytywne myślenie tworzą potężne narzędzia, które mają znaczący wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne człowieka. Współdziałanie tych dwóch aspektów może przynieść jeszcze większe korzyści dla całościowego dobrostanu człowieka.
Zarówno kard. Pietro Parolin, jak i kard. Víctor Manuel Fernández zaprzeczają pojawiającym się w mediach pogłoskom, jakoby papież Franciszek miał ustąpić z urzędu w związku ze swoją chorobą.
Jezus mu odrzekł: «Jeśli możesz? Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy».
Etelbert I rozpoczął panowanie w Anglii jako ośmioletnie dziecko po śmierci ojca (560). W rządach wyręczała go początkowo przyboczna rada królewska. Długoletnie, bo trwające przez 50 lat rządy Etelberta, były dla Anglii wprost opatrznościowe. Nie tylko bowiem roztropnie rządził własnym małym królestwem, ale przyczynił się do zjednoczenia prawie wszystkich królestw Anglii, dotąd ze sobą skłóconych i będących w stanie nieustannej wojny. Udało mu się utworzyć coś w rodzaju konfederacji, unii królów angielskich.
Jak podają media, papież Franciszek nadal w stanie krytycznym, ale stabilnym. Lekarze podkreślają, że Ojciec Święty nie miał kolejnego kryzysu oddechowego od soboty, jednak zdiagnozowano u niego lekką niewydolność nerek, która jest pod kontrolą.
Od najmłodszych lat, rodzice w każdą niedzielę prowadzili mnie do kościoła na Mszę św. I chwała mm za to, bo od maleńkości uczyli mnie w ten sposób przyjaźni z Panem Bogiem. Ale mając te kilka lat, tak naprawdę nie miałem pojęcia o Eucharystii i Bogu (może jedynie tyle, ile mówili mi rodzice i czego dowiadywałem się na lekcjach religii, oraz w kościele). Kiedy miałem dziewięć lat, zostałem ministrantem. Już wtedy byłem u stóp Boga, ale nawet o tym nie wiedziałem. Bo tak naprawdę, co w tym wieku mógłbym konkretnego powiedzieć? Cóż, chyba tylko tyle, że stałem przy ołtarzu, nosiłem komżę i byłem ministrantem dłużej, niż inni koledzy. I chwała Panu za to! Cieszyłem się z tego, rodzice mnie chwalili, robiłem postępy jako ministrant, zacząłem pełnić pewne funkcje na Eucharystii. Byłem szczęśliwy! Mając dziewięć lat, już w jakiś sposób zaufałem Panu!
