Dziadowski biskup, tak miał zostać nazwany bł. Rafał Chyliński, gdyż otaczał się często ludźmi biednymi, chorymi i odrzuconymi przez świat. Bł. Rafał był franciszkaninem żyjącym w trudnych dla Polski czasach saskich. Znany przede wszystkim z posługi bliźnim. Większość jego życia była związana z Łagiewnikami, teraz dzielnicą Łodzi.

Jan Paweł II podczas Mszy świętej beatyfikacyjnej w Warszawie 1991 r. tak mówił o bł. Rafale: "To, że przez tak długi czas nie zaginęła pamięć o jego świętości, jest świadectwem, że Bóg jakby specjalnie czekał na to, aby Jego sługa mógł zostać ogłoszony błogosławionym już w wolnej Polsce. I ten człowiek, czyniąc to, co czynił, wybierając powołanie, które wybiera, staje się - może nawet jest - protestem i ekspiacją. Bardziej niż protestem, ekspiacją za wszystko to, co niszczyło Polskę. A dlaczego dziś nam to Opatrzność przypomina? Dlaczego teraz dopiero dojrzał ten proces przez wszystkie znaki z ziemi i z nieba, że można ogłosić ojca Rafała błogosławionym? Odpowiedzcie sobie na to pytanie. Odpowiadajmy sobie na to pytanie. Kościół nie ma gotowych recept. Papież nie chce wam podpowiadać żadnej interpretacji, ale zastanówmy się wszyscy, ilu nas jest.”

Bł. Rafał Chyliński. urodził się 6 stycznia 1694 r. we wsi Wysoczka, w województwie poznańskim. Na chrzcie nadano mu imię Melchior. W 1712 r. zaciągnął się do wojska. Następnie udał się do Krakowa i tam wstąpił do franciszkanów. Najdłużej pracował w klasztorach w Krakowie i Łagiewnikach, w ówczesnym województwie łęczyckim (aktualnie dzielnica Łodzi). Był uznawany za dobrego spowiednika. Jednak jego posługa najbardziej była związana z pomocą ubogim i chorym. Zmarł 2 grudnia 1741 r. Po jego śmierci szybko rozpoczął się proces beatyfikacyjny, przerwany przez rozbiory Polski. Na podstawie dokumentacji sprzed 250 lat został beatyfikowany, przez Jana Pawła II w 1991 r. w Warszawie.

W ikonografii bł. Rafał przedstawiany jest w habicie franciszkańskim z fioletową stułą oraz z księgą , dyscypliną lub krzyż. 

br. Daniel M. Śliwiński