- Osoby te zorganizowały na terytorium Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej (...) ludobójstwo ukraińskiej grupy narodowościowej (...) w celu jej częściowego fizycznego wyniszczenia – stwierdził ukraiński wymiar sprawiedliwości. Oprócz wskazania winnych sąd stwierdził, że zgodnie z badaniami historyków ofiarą zbrodni Wielkiego Głodu na Ukrainie padło 3 mln 941 tys. osób. Oskarżenie w sprawie zbrodni wniosła Służba Bezpieczeństwa Ukrainy.

Oprócz Stalina, który w tamtym okresie był przywódcą ZSRS, za organizatorów ludobójstwa uznano jeszcze przewodniczącego Rady Komisarzy ZSRS Wiaczesława Mołotowa, oraz najwyższych członków partii komunistycznej na szczeblu centralnym i sowieckiej Ukrainy: Łazara Kaganowicza, Pawła Postyszewa, Stanisława Kosiora, Własa Czubara i Mendla Chatajewicza.

Wielki Głód był efektem polityki wielkiego skoku, ogłoszonej przez Stalina po dojściu do władzy. Chodziło o specyficznie pojmowane "unowocześnienie" ZSRS (warunek "wprowadzenia komunizmu"), które wiązało się nie tylko z dokończeniem nacjonalizacji gospodarki po okresie NEP i industrializacją, ale też z inżynierią społeczną i terrorem. Największą przeszkodą do "wprowadzenia komunizmu" okazali się chłopi, którzy stanowili akurat trzon narodu ukraińskiego. Głód miał złamać jednocześnie opór chłopów przed kolektywizacją. Na terenie dzisiejszej Ukrainy był on największy.

Na mocy wprowadzonego w 1932 r. prawa o ochronie własności państwowej całe rolnictwo podporządkowano kołchozom. Na jego mocy można było zabić człowieka za zerwanie kłosa z kołchozowego pola. W ten sposób sztucznie wywołano głód. W najgorszym okresie Wielkiego Głodu umierało do 25 tys. ludzi dziennie.

Choć głód dotknął także cześć Rosji i innych republik b. ZSRS, to największe żniwo zebrał na Ukrainie, kraj uważany przez wieki za "spichlerz Europy". Głodzono ludność, a tymczasem ZSRS eksportował ogromne ilości zboża. W efekcie zniszczono chłopów jako warstwę społeczną.

 

 

mm/Wprost.pl

/

Podobał Ci się artykuł? Wesprzyj Frondę »