Św. Ignacy Loyola (1491-1556) jednak z wielkim przekonaniem argumentował, że Towarzystwo Jezusowe powstało z woli Pana, dlatego powinno nosić Jego Imię.

Założyciel Towarzystwa Jezusowego posiadał wielkie nabożeństwo do Imienia Jezus. Znał teologiczne znaczenie tego Imienia: Bóg zbawia. Wyraża ono całe bogactwo łaski Bożego działania. Bóg jest hojny, On nas uprzedza i zaskakuje swoimi darami. Wielowiekowa tradycja przekazała, że po śmierci św. Ignacego Antiocheńskiego, na jego sercu odkryto wyryte Imię Pana. Zachwycony tą opowieścią Inigo (takie było imię Ignacego otrzymane na chrzcie świętym) postanowił zmienić własne imię na Ignacy.

Towarzystwo Jezusowe i reguła zakonu zostały zatwierdzone przez papieża Pawła III w 1540 roku. Rozwój Towarzystwa nastąpił niezwykle szybko. W sposób wybitny zaznaczyli jezuici swoją obecność już na Soborze Trydenckim (1545-1563).

W 1773 roku papież Klemens XIV, pod naciskiem wrogich Kościołowi i Towarzystwu dworów burbońskich, rozwiązał zakon. Dekret kasacyjny nie został jednak ogłoszony na ziemiach wcielonych do Rosji w pierwszym rozbiorze Polski, tam też kontynuowali jezuici swą działalność do chwili przywrócenia zakonu w 1814 roku.

Zakon wydał 44 świętych [są wśród nich Polacy: Andrzej Bobola (?1591-1657), Melchior Grodziecki (?1584-1619) i Stanisław Kostka (1550-1568)'/> oraz 137 błogosławionych.

roja

 

/

Podobał Ci się artykuł? Wesprzyj Frondę »